< <

Στην ανεμόδαρτη Μπουντούρα

Αν δείτε το πρόγραμμα του συλλόγου μας στους χειμερινούς μήνες, θα συναντήσετε γνωστές κορυφές σε κοντινά μέρη. Υπόθεση ρουτίνας; Κάθε άλλο. Ακόμα και μια πολύπερπατημένη διαδρομή, το χειμώνα που όλα σκεπάζονται με χιόνι μπορεί να προσφέρει πολλές συγκινήσεις. Όπως αυτή της προηγούμενη Κυριακής στη Μπουντούρα.

Ξεκινώντας από το Περτούλι, ακολουθήσαμε το δασικό δρόμο που οδηγεί στο διάσελο, στα 1650 μέτρα. Στην παρέα μας, νέος φίλος, ένα τσοπανόσκυλο που ξεσήκωσε ο Μάριος από τον πρωινό του ύπνο. Επιζητώντας την ανθρώπινη συντροφιά, μας ακολουθεί κατά πόδας. Μετά από μιάμιση ώρα πορεία στο χιόνι που όσο ανεβαίνουμε γίνεται περισσότερο, φτάνουμε στο διάσελο, στο τέλος του δάσους. Εδώ καταλήγουν όλοι οι χωματόδρομοι που οργώνουν τις πλαγιές του βουνού. Πάνω μας, γυμνές αλπικές πλαγιές, κάτασπρες από το χιόνι. Τώρα αρχίζουν τα ωραία.

Χαράζουμε την πορεία μας παρακάμπτοντας το μονοπάτι που είναι θαμμένο κάτω από μεγάλο πάχος χιονιού. Κρυφά από τον Γιάννη που αδημονεί να πατήσει πρώτος την κορυφή, χάνοντας όπως πάντα την ομορφιά της συντροφικής ανάβασης.

Αναγκαζόμαστε να κινηθούμε κοντά στην κορυφογραμμή, όπου βουλιάζουμε λιγότερο. Στα σημεία που ο αέρας σαρώνει την πλαγιά υπάρχει πάγος. Τα μπατόν προσφέρουν στήριγμα, τα άρβυλα πρέπει να σκάψουν φτιάχνοντας σκαλοπάτια στον πάγο. Επίπονη προσπάθεια, κάθε βήμα κερδίζεται με ιδρώτα. Παρά την αγωνία της στιγμής, κανείς δεν εγκαταλείπει, στόχος κοινός είναι η κορυφή.

Μετά από δίωρη πάλη με τις αντιξοότητες πατάμε στην κορυφογραμμή. Αλλά τι έκπληξη! Θυελλώδης βοριάς σαρώνει τα πάντα κόβοντάς μας την ανάσα. Βρυχάται μέσα στα αυτιά και μέσα στα μυαλά μας. Σήμερα αυτός είναι ο άρχοντας των κορυφών, ο μόνος κυρίαρχος. Τι μεγαλόπρεπη επίδειξη δύναμης! Γονατίζουμε στο πέρασμά του περιμένοντας να ξεσπάσει η ορμή του.

Με μια τελευταία προσπάθεια φτάνουμε στο τριγωνομετρικό της κορυφής και ξαπλώνουμε κάτω περιμένοντας τους υπόλοιπους. Κάθε φορά που κάποιος ξεπροβάλλει στην κορυφογραμμή, το σκυλί μας τρέχει να τον ξεπροβοδίσει και να τον συνοδέψει μέχρι την κορυφή. Μένουμε έκπληκτοι!

Για όσο διάστημα ακόμα αντέχουμε, από τα 2.080 μέτρα θαυμάζουμε τη θέα των χιονισμένων κορυφών που απλώνονται σε όλο τον ορίζοντα. Μερικές φωτογραφίες στα γρήγορα και επιστρέφουμε.

Κάτω από τα πόδια μας όλη η πλαγιά είναι μια απέραντη πίστα του σκι. Ελλείψει πέδιλων, εφαρμόζουμε την τεχνική του κωλοσκί. Παλιά μας τέχνη κόσκινο, δηλαδή. Όσο επίπονη ήταν η ανάβαση, τόσο διασκεδαστική η κατάβαση. Σε χρόνο ρεκόρ φτάνουμε στο διάσελο. Από εδώ, μια τελευταία ματιά στην κορυφή, την τόσο μακρινή πλέον. Μεγάλα σύννεφα, σαν τρένα περνούν πάνω της και χάνονται. Στο έλεος του ανέμου!

Have your say