< <

Στην αλπική Καράβα

Το φως εναλλάσσεσαι με το σκοτάδι, μεταβάλλοντας ανάλογα τα συναισθήματά μας. Χίλια πεντακόσια μέτρα πάνω από τον κάμπο, ο νοτιάς θεριεύει. Βίαιος και ψυχρός, σαρώνει το διάσελο του Αγίου Νικολάου, στην βορινή πύλη των Αγράφων. Διστακτικοί και δίβουλοι για την πορεία μας, τόσο όσο και οι διαθέσεις του καιρού. Η κοντινή Καζάρμα (ξέχιονη η δυτική πλευρά της)  ή μήπως η απόμακρη Καράβα, χαμένη μέσα σε σύννεφα ανταριασμένα;

Η αιφνίδια μεταβολή του καιρού συνηγορεί στην δεύτερη επιλογή. Τα σύννεφα υποχωρούν, το ανυπέρβλητο αγραφιώτικο τοπίο προβάλλει σε όλη του την μεγαλοπρέπεια, προτρέποντάς μας σε πορεία μακρινή, στις εσχατιές των κορυφών.

Παρακάμπτοντας το δάσος της οξιάς ακολουθούμε τον χιονισμένο δασόδρομο μέχρι τη ράχη που ενώνει το διάσελο με το Κουλκουτσάρι, την δεύτερη σε ύψος κορυφή του συγκροτήματος, αντίκρυ από τον Τύμπανο και πάνω από το φαράγγι της Οξιάς.

Η λευκή έρημος απλώνεται μπροστά μας. Αν η γλώσσα μας διέθετε και τις πενήντα διαφορετικές λέξεις για το χιόνι που έχει αυτή των Εσκιμώων, θα τις εξαντλούσαμε για να περιγράψουμε αυτό που βλέπουμε. Θα μπορούσαμε έτσι  πιο εύκολα να μιλήσουμε για το παγωμένο χιόνι που πάνω του γλιστράμε, για αυτό που υποχωρεί κάτω από τα πόδια μας, για αυτό που λιώνει γεννώντας πηγές και ρέματα. Για τους κρυστάλλους που μαστιγώνουν τα πρόσωπά μας σε μια από τις πολλές αιφνίδιες μεταβολές του καιρού, για τις ανεπαίσθητες νιφάδες που φέρνει το τελευταίο σύννεφο καθώς κινείται ανατολικά. Μα πάνω από όλα, θα έπρεπε να επινοήσουμε τις λέξεις για να αποδώσουμε το  πλήθος των διαφορετικών συναισθημάτων που γεννά η σημερινή μοναδική εμπειρία. Οι λέξεις χαρά, φόβος, προσμονή, ανακούφιση είναι πολύ φτωχές. Μόνον η μουσική θα μπορούσε να βρει τους ήχους που αποδίδουν τον ψυχικό μας κόσμο.

Αποφασίζουμε να φτάσουμε στην αλπική λίμνη, στη ρίζα της ψηλότερης κορφής και από εκεί να επαναπροσδιορίσουμε την πορεία μας. Το απόλυτο λευκό πλαισιώνει την παγωμένη επιφάνεια του νερού. Ένα μάθημα αισθητικής τελειότητας, μέτρου και αρμονίας. Ποτέ στις τόσες φορές που φτάσαμε ως εδώ, η εικόνα δεν ήταν ομορφότερη. Στην περιφέρεια της λίμνης τα νερά αποκτούν χρώματα σμαραγδένια, κυλούν σαν κρύσταλλα διάφανα. Εδώ ο άνεμος κοπάζει, η φύση γαληνεύει, υποτασσόμενη στη γοητεία των νερών. Ένα ασφαλές καταφύγιο σωμάτων και ψυχών.

Πάνω από τα λίμνη, θεόρατος ο βράχος της κορυφής, διακόσια ογδόντα δύο μέτρα ψηλότερα, αστραποβολά στο εωθινό φώς. Είναι αυτό που μας καλεί για την τελική προσπάθεια.

Καθώς ανεβαίνουμε απότομα, η λίμνη μικραίνει, η περιφέρειά της ένας τέλειος κύκλος. Όταν τα χιόνια λιώσουν, μωβ κρόκοι θα γεμίσουν την πλαγιά, τα άγρια άλογα των Αγράφων θα βόσκουν στις όχθες της το τρυφερό χορτάρι. Το καλοκαίρι θα απομείνει ένας βούρκος όπου θα τσαλαβουτούν οι αγελάδες, για να αρχίσει ο νέος κύκλος από το τέλος του φθινοπώρου.

Στο μέσο της πορείας τα σύννεφα κυκλώνουν το βουνό καταπίνοντας χρώματα και λεπτομέρειες. Δεν απομένει παρά να φτάσουμε ως το τριγωνομετρικό, να ανοίξουμε το βιβλίο κορυφής που τοποθετήσαμε πριν από δυόμισι χρόνια και να ξεφυλλίσουμε τις σελίδες του διαβάζοντας τις σημειώσεις όσων έφτασαν ως εδώ και έκανα τον κόπο να το ανοίξουν.

Κατεβαίνουμε μέχρι την λίμνη γρήγορα, απότομα, από την χιονισμένη πλευρά, αφού η ποιότητα του χιονιού είναι τέτοια που μας επιτρέπει την ασφαλή κίνηση παρά την μεγάλη κλίση. Από εκεί και πέρα είναι πλέον θέμα χρόνου να φτάσουμε στα αυτοκίνητά μας μιας και το χιόνι διευκολύνει την διέλευση από σημεία απρόσιτα σε άλλες περιστάσεις.

karava10 karava10b karava47b karava42b karava28b karava17b karava13desisat

Have your say