< <

Στα νερά του Αχελώου

Ήταν κάποτε ένα ποτάμι που λεγόταν Αχελώος. Γιος του Ωκεανού και της Τηθύος, ο πρωτότοκος και μεγαλοπρεπέστερος. Μέγας προολύμπιος θεός λατρευόταν σε όλη την περιοχή γύρω από τη ροή του. Αιθίκες, Δόλοπες, Αμβρακιώτες, Αιτωλοί, έζησαν δίπλα στα νερά του.
Αχελώος, από τη ρίζα “αχ” που σημαίνει νερό (λατινικό aqua) και το συγκριτικό επίθετο “λώων” που σημαίνει μεγαλύτερος. Δηλώνει τον πολύνερο ποταμό που πηγάζει από τα ορεινά του Λάκμου (Περιστέρι) και της Τριγγίας και εκβάλλει στο Ιόνιο. Στην πορεία του δέχεται τα νερά αναρίθμητων μικρών και μεγάλων ρευμάτων, σχηματίζει εκπληκτικής ομορφιάς τοπία, ενώνει και χωρίζει τους ανθρώπους, ορίζει τη μοίρα τους, αυτός, ο ταυροκέφαλος θεός.

Κοινή η προσπάθεια των ανθρώπων να δαμάσουν τη δύναμη των νερών του. Πρώτος ο ήρωας των Δωριέων Ηρακλής μετά από μερόνυχτα πάλης πέτυχε το ακατόρθωτο. Ανάγκασε το θηρίο να αποδεχτεί την ήττα του και να παραδώσει το κέρας της Αμάλθειας, πηγή πλούτου και αφθονίας. Στα τρόπαια του νικητή περιλαμβάνονταν και η Δηιάνειρα, η με το ζόρι μνηστή του Αχελώου. Ακολούθησαν αιώνες πάλης του ανθρώπου με το ποτάμι. Στα σημεία νίκης του ανθρώπου υψώθηκαν μνημεία: Της Μεσοχώρας, του Κοράκου, του Τριζόλου, του Πετρωτού, του Μεζήλου, το Στεφανιώτικο, του Αυλακιού, της Τέμπλας, της Τατάρνας. Μνημεία συμφιλίωσης μάλλον, παρά υποταγής του ποταμού. Η χρηστικότητά τους συνοδεύτηκε από την ομορφιά και την κομψότητα, για τον κατευνασμό της οργής του ποταμού.

Χρόνια τώρα περιφερόμαστε σ’ αυτή την περιοχή βλέποντας τις αλλαγές των εποχών και μετρώντας τα σημάδια της ανθρώπινης επέμβασης. Τεράστιας κλίμακας έργα που αλλάζουν ολοκληρωτικά τη μορφή της περιοχής στο βωμό του θολού οράματος της ανάπτυξης. Τα έργα του σύγχρονου ανθρώπου καταστρέφουν τα έργα των προγόνων του -οικισμούς, γεφύρια, εκκλησίες, αλλά και τα έργα της φύσης -βιότοποι, φαράγγια. Η ματαιοδοξία, η σκοπιμότητα, η αδιαφάνεια, η έλλειψη παιδείας και ευαισθησίας κόβουν τις ρίζες με το παρελθόν, οδηγούν σε σύγκρουση με τη φύση. Και όμως, σκεφθείτε, ήταν η Δηιάνειρα που προκάλεσε το χαμό του Ηρακλή.
Μπροστά στο φράγμα της Συκιάς, στα σύνορα Θεσσαλίας και Ηπείρου επιχειρήσαμε τη γνωριμίας μας με τα νερά του Αχελώου. Εδώ, ο ποταμός φτάνει από το Μυρόφυλλο μέσα από μακρύ, απροσπέλαστο φαράγγι και ενώνεται με το Λιασκοβίτικο ρέμα που διασχίζει την Αργιθέα.

Προχωράμε αντίθετα από τη ροή νιώθοντας την ορμή του στα σημεία που αναγκαζόμαστε να τον διασχίσουμε. Όταν η ζέστη γίνεται αφόρητη, μια βουτιά στα παγωμένα νερά μας ανακουφίζει. Φτάνοντας κάτω από το μοναστήρι του Σέλτσου, σταματάμε. Εδώ τα νερά είναι βαθιά και ήρεμα, προσφέρονται για μπάνιο και για μάθημα ράφτινγκ. Οι δυο βάρκες που κουβαλήσαμε χαρίζουν στην πολυμελή ομάδα μας αξέχαστες στιγμές, αλλά και οδυνηρές εμπειρίες για όσους τολμούν να μπουν στο ορμητικό ρεύμα.
Κάπου εδώ θέλει το δημοτικό τραγούδι τη μάνα του Κίτσου Μπότσαρη να πετροβολά τον ποταμό ώστε να ηρεμήσει λίγο για να μπορέσει να περάσει απέναντι. Κάπου εδώ πρέπει να κατέληξαν τα κορμιά των Σουλιωτισσών πριν από 200 περίπου χρόνια κατά την πολιορκία του μοναστηριού του Σέλτσου από του Τούρκους και τους Αλβανούς. Ίσως οι νύχτες να στοιχειώνουν ακόμα από τις κραυγές τους. Όλη αυτή η περιοχή θα σκεπαστεί για πάντα από τα νερά της λίμνης. Μαζί της και η ιστορία μας.

Have your say