< <

Στα δάση των Πιερίων

Δίπλα στο μεγαλειώδη όγκο του Ολύμπου, αθόρυβα ξεδιπλώνονται τα Πιέρια. Με τα πυκνά τους δάση κόντρα στις γυμνές πανύψηλες κορφές. Από τη μια η κομψότητα και η χάρη, από την άλλη η δύναμη. Το κελάρυσμα των νερών αντίκρυ στου ανέμου τη βοή. Το τραγούδι του Ορφέα αντιμέτωπο με τον κεραυνό του Δία.

Τα Πιέρια αποτελούνται από μια βασική κορυφογραμμή με διεύθυνση από ΝΑ προς ΒΑ, από την οποία ξεκινούν μερικές μικρότερες κορφές με ανατολική και δυτική κατεύθυνση. Νότια συνδέονται με τον Όλυμπο με το βουνό Τίταρος. Προς βορά οριοθετούνται από τον Αλιάκμονα και ανατολικά καταλήγουν στην πεδιάδα της Κατερίνης. Σε αυτό το ομαλό χωμάτινο βουνό, η προσπέλαση είναι πολύ εύκολη από όλες τις κατευθύνσεις, γι αυτό και υπάρχουν πέντε ορειβατικά καταφύγια (Δύο της Κατερίνης, δυο της Κοζάνης και ένα του Βελβεντού).

Επιλέξαμε την κλασική πορεία που ξεκινά από το καταφύγιο του ΕΟΣ Κατερίνης στο χωριό Άνω Μηλιά και αφού διασχίζει κατά μήκος όλο τον ορεινό όγκο, οδηγεί στην ψηλότερη κορυφή Φλάμπουρο (2.193 μ). Απόγευμα Σαββάτου λοιπόν, στο δρόμο Ελασσόνας – Κατερίνης, 15 χλμ πριν την Κατερίνη στρίβουμε αριστερά προς Μηλιά. Ένα πανέμορφο ορεινό χωριό, χτισμένο σε υψόμετρο 1050 μ. μέσα σε δέντρα και νερά, αντίκρυ στις βόρειες πλαγιές του Ολύμπου. Αφήνοντας πίσω το χωριό και το καταφύγιο, κατασκηνώνουμε σε ένα ξέφωτο του δάσους και ξεκουραζόμαστε από την πολύωρη οδήγηση. Όταν πέφτει το σκοτάδι, οι θόρυβοι του δάσους ακούγονται καθαρότερα. Τα νυχτόβια πουλιά, το βουητό του ρέματος, το θρόισμα των φύλλων. Μια μικρή νυχτερινή πορεία μας οδηγεί στο καταφύγιο. Από τα παράθυρά του βλέπουμε τα φώτα της Κατερίνης. Τέτοιες ώρες, και με το κρασί να ρέει, η γλώσσα λύνεται και οι συζητήσεις δεν έχουν τέλος. Μέχρι που η νύστα μας αναγκάζει να επιστρέψουμε στην κατασκήνωση.

Το πρωί της Κυριακής η υγρασία της θάλασσας καταλήγει σε μια απροσδόκητη μπόρα που αναβάλει για λίγο το ξεκίνημα της πορείας. Όταν όμως βγαίνει ο ήλιος, ελευθερώνονται οι μυρωδιές της νοτισμένης γης και λάμπουν τα φύλλα της οξιάς. Σ΄ αυτόν το φρέσκο κόσμο περπατώντας αποτυπώνουμε στο μυαλό μας κάθε λεπτομέρεια. Ακολουθούμε το δασικό δρόμο που σημαδεύεται από το διεθνές μονοπάτι Ε4. Μετά από μιας ώρας πορεία, το Ε4 αφήνει το δρόμο και συνεχίζει σε ανηφορικό μονοπάτι με πυκνότατη βλάστηση, μέχρι το πρώτο μικρό μαντρί. Είμαστε σε ένα μικρό οροπέδιο, περικυκλωμένοι από ψηλές κορφές. Συνεχίζουμε σε πυκνό δάσος πεύκων περνώντας ανάμεσα στις κορφές Χτένι και Τούφα Καραγιώργη. Εδώ αρχίζουν τα υποαλπικά λιβάδια που απλώνονται βόρεια μέχρι το Φλάμπουρο. Μεγάλες συστάδες κίτρινων αγριολούλουδων σπάζουν την κυριαρχία του τρυφερού πράσινου. Αλλά και βιόλες, ορχιδέες, καμπανούλες, πρίμουλες, κρόκοι δίνουν το παρόν στον παροξυσμό της άνοιξης. Μόνον εδώ θα μπορούσαν να γεννηθούν οι Μούσες, μετά από εννέα νύχτες έρωτα του Δία και της Μνημοσύνης. Μόνον εδώ θα μπορούσαν αυτές να μυήσουν τον ξακουστό Ορφέα στην τέχνη του Τραγουδιού και της Ποίησης. Στα νερά των μικρών λιμνών καθρεπτίζονται σύννεφα περαστικά. Φωτογραφίζουμε τις αντανακλάσεις των μορφών μας.

Μετά από πεντάωρη πορεία φτάνουμε στην κορυφή. Εδώ είναι το τέλος του βουνού, που απότομα γκρεμίζεται στην τεχνητή λίμνη του Αλιάκμονα, πάνω από τον Βελβεντό. Η υγρασία και η ζέστη της μέρας περιορίζει την ορατότητα. Και εμείς που πιστέψαμε πως θα βλέπαμε την μακρινή κορφή του Άθωνα!

Have your say