< <

Στα δάση της Ροδόπης

Το μεγαλύτερο και ωραιότερο δάσος της χώρας μας, αυτό της Ροδόπης, είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε από κοντά το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος, στην εκδρομή που οργάνωσε ο Σύλλογος Πεζοπορίας Ορειβασίας Τρικάλων.

Μετά από πολύωρο ταξίδι, το μεσημέρι του Σαββάτου φτάσαμε στη Δράμα. Από εδώ, ο πρώτος στόχος μας, το δάσος της Ελατιάς (Καράντερε) απέχει 70 χλμ. Μέσα στο δάσος και σε υψόμετρο 1600 μ. υπάρχει δασικό χωριό για τις ανάγκες των υλοτόμων. Έξω από αυτό στήσαμε την κατασκήνωσή μας. Στο κέντρο της ανάψαμε φωτιά και ψήσαμε το κατσίκι που αγοράσαμε στο γειτονικό Σιδηρόνερο. Χάρη στο μεράκι και στη φροντίδα του προέδρου είχαμε την ευκαιρία να δοκιμάσουμε και ένα υπέροχο κοκορέτσι.

Το πρωί της Κυριακής γνωρίσαμε από κοντά το δάσος ερυθρελάτης, το μοναδικό που υπάρχει στη χώρα μας. Μαζί με το δάσος συμήδας στη θέση Μαγούλα, είναι υπολείμματα αρχαίων δασών παλαιότερων ψυχρών εποχών. Μετά από 50 κοπιαστικά χιλιόμετρα δασικού χωματόδρομου φτάσαμε στο εργοτάξιο του Φρακτού (υψ. 1400 μ.). Εδώ βρίσκεται το ομώνυμο δάσος έκτασης 11.000 στρεμμάτων, κάτω από την ψηλότερη κορυφή της Ροδόπης (1953 μ.). Πρόκειται για το μοναδικό παρθένο δάσος της χώρας μας, και το σπουδαιότερο της Ευρώπης. Για τουλάχιστον 500 χρόνια η εξέλιξή του ακολουθεί τους νόμους της φύσης και δεν διαταράχτηκε από την ανθρώπινη δραστηριότητα. Εδώ επιτρέπεται μόνο η επιστημονική δραστηριότητα μετά από την απαραίτητη άδεια. Αφού εξασφαλίσαμε τη διαμονή μας στον ξενώνα του εργοταξίου ακολουθήσαμε το μονοπάτι που οδηγεί στου περίφημους καταρράκτες της Ζαγκραντένια. Πρόκειται για τρεις εντυπωσιακούς καταρράκτες συνεχούς ροής, ο μεγαλύτερος από τους οποίους πέφτει από ύψος 200 μέτρων.

Το πρωί της επομένης μετά από 20 χλμ χωματόδρομου φτάσαμε στα Θερμιά και επισκεφτήκαμε τα θερμά λουτρά του οικισμού. Συνεχίζοντας συναντήσαμε το φράγμα του Νέστου και καταλήξαμε στο Παρανέστι, το κέντρο της περιοχής. Μετά από μια σύντομη ανάπαυλα πήραμε το δρόμο για τον τρίτο σταθμό του ταξιδιού μας, το δάσος Λεπίδα. Ακολουθώντας τη ροή του Αρκουδορέματος κινούμενοι αρχικά σε άσφαλτο και στη συνέχεια σε χωματόδρομο φτάσαμε στον καταρράκτη της Αγίας Βαρβάρας. Αυτός έχει ύψος 15 μ. και σχηματίζει φυσική πισίνα διαμέτρου 35 μ. Η προχωρημένη ώρα και η υψηλή θερμοκρασία δεν μας επέτρεψαν τη συνέχιση της διαδρομής. Αναγκαστήκαμε να πάρουμε το δρόμο της επιστροφής αφήνοντας το δάσος Λεπίδα και τον ομώνυμο καταρράκτη σαν μελλοντικούς μας στόχους.

Όπως αναφέραμε παραπάνω το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος ο σύλλογός μας  γνώρισε από κοντά τα δάση της Ροδόπης, τα μεγαλύτερα και ομορφότερα της χώρας μας. Αφού αναφερθήκαμε λοιπόν στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους, τώρα θα σας αφηγηθούμε τις λεπτομέρειες του οδοιπορικού μας.

Μεσημέρι του Σαββάτου και μετά από την απαραίτητη στάση για μπάνιο στην Ασπροβάλτα φτάσαμε στην πόλη της Δράμας. Εδώ συναντήσαμε και μια ομάδα φίλων μας από την Αθήνα που θα μας συνόδευαν  στο υπόλοιπο της διαδρομής. Ακολουθώντας στη συνέχεια ένα στενό και ανηφορικό δρόμο περάσαμε από τη νεόκτιστη γέφυρα του Νέστου και φτάσαμε στο Σιδηρόνερο. Από ένα κοντινό τυροκομείο προμηθευτήκαμε το κατσίκι του βραδινού μας φαγητού. Μετά τη Σκαλωτή αρχίζει το δάσος της Ελατιάς (Καράντερε). Εντύπωση μας έκαναν τα πανύψηλα ευθύγραμμα πεύκα από τα οποία προμηθεύεται η ΔΕΗ τους στύλους. Το Δασαρχείο της Δράμας φρόντισε να δημιουργήσει χώρους για κατασκήνωση, βρύσες, κιόσκια για την αναψυχή των επισκεπτών. Οι ξύλινες ταμπέλες δείχνουν τις κυριότερες κατευθύνσεις που μπορεί να κινηθεί κανείς μέσα στο δαίδαλο των δασικών δρόμων. Μια εντυπωσιακή δουλειά παρόμοια με αυτή που γίνεται στο νομό Ξάνθης όπου συνεχίζουν τα πανέμορφα αυτά δάση. Λυπούμαστε που στην περιοχή μας τέτοιες προσπάθειες είναι ανύπαρκτες.

Φτάνοντας στο δασικό χωριό που είναι χτισμένο στην καρδιά του δάσους, σε υψόμετρο 1600 μ. συναντήσαμε και την υπόλοιπη παρέα των Αθηναίων φίλων μας που άρχισαν ήδη να στήνουν τις σκηνές τους. Σε ξέφωτο ανάψαμε φωτιά και ο πρόεδρος του συλλόγου τοποθέτησε το κατσίκι στην αυτοσχέδια γάστρα που πάντα κουβαλά μαζί του σε τέτοιες περιστάσεις. Ακόμα και σούβλα έφερε για να ψήσει το κοκορέτσι που έφτιαξε με τα εντόσθια του κατσικιού. Στο φως του φεγγαριού περάσαμε ένα αξέχαστο βράδυ.

Νωρίς το πρωί της Κυριακής ακολουθήσαμε το δασικό δρόμο που οδηγεί στο δάσος του Φρακτού. Κάνοντας μια παράκαμψη επισκεφτήκαμε τη θέση Στραβόρεμα. Εδώ το Δασαρχείο έφτιαξε ένα πολύ όμορφο χώρο κατασκήνωσης με ξύλινα γεφυράκια που ενώνουν τις όχθες του ρέματος. Γνωρίσαμε από κοντά το μοναδικό στην Ελλάδα δάσος ερυθρελάτης με τα κλαδιά των δέντρων να φτάνουν μέχρι το έδαφος.

Μετά από 50 χλμ χωματόδρομο και αρκετή ταλαιπωρία φτάσαμε στο εργοτάξιο του Φρακτού. Σε υψόμετρο 1370 μ. μας προσφέρει την ασφάλεια της διαμονής στον ξενώνα, την κουζίνα για μαγείρεμα και το εστιατόριο για το φαγητό μας.

Το απομεσήμερο πια, ακολουθώντας σημαδεμένο μονοπάτι ξεκινήσαμε για τους καταρράκτες της περιοχής Αχλαδοχωρίου. Περάσαμε από μια συστάδα σημύδας και γνωρίσαμε αυτό το σπάνιο για τη χώρα μας λευκόκορμο δέντρο. Συναντώντας το ρέμα της Γκούρας ανεβήκαμε μέχρι τη θέση Σάρρες από όπου αντικρίσαμε τη χαράδρα που ζει το αγριόγιδο, στις απόκρημνες γρανιτικές κορφές. Εδώ γνωρίσαμε και το σπάνιο είδος πενταβέλονης πεύκης. Για όλα αυτά υπάρχουν ανάλογες ταμπέλες καθώς και ένα κατατοπιστικό φυλλάδιο του Δασαρχείου Δράμας. Συνεχίζοντας το δρόμο μας φτάσαμε στο ρέμα Λυκόλακκου από όπου ακολουθήσαμε το μονοπάτι για τους καταρράκτες. Ο πρώτος από αυτούς πέφτει από ύψος 7 μ. ο δεύτερος από 13 μ. και ο τρίτος από 200 μ. Δυστυχώς το νερό τους δεν είναι πολύ φέτος λόγω του περιορισμένου χιονιού που έπεσε στην περιοχή. Το βράδυ της Κυριακής έκανε αρκετούς να νοσταλγήσουν την ησυχία της σκηνής τους αφού η κούραση της μέρας έκανε πολλούς να ροχαλίζουν σαν νεροπρίονα.

Το πρωί της Δευτέρας μετά από 20 χλμ χωματόδρομου φτάσαμε στα Θερμιά και επισκεφτήκαμε τα θερμά λουτρά του οικισμού. Συνεχίζοντας συναντήσαμε το φράγμα του Νέστου και καταλήξαμε στο Παρανέστι, το κέντρο της περιοχής. Μετά από μια σύντομη ανάπαυλα πήραμε το δρόμο για τον τρίτο σταθμό του ταξιδιού μας, το δάσος Λεπίδα. Ακολουθώντας τη ροή του Αρκουδορέματος κινούμενοι αρχικά σε άσφαλτο και στη συνέχεια σε χωματόδρομο φτάσαμε στον καταρράκτη της Αγίας Βαρβάρας. Αυτός έχει ύψος 15 μ. και σχηματίζει φυσική πισίνα διαμέτρου 35 μ. Η προχωρημένη ώρα και η υψηλή θερμοκρασία δεν μας επέτρεψαν τη συνέχιση της διαδρομής. Αναγκαστήκαμε να επιστρέψουμε αφήνοντας το δάσος Λεπίδα και τον ομώνυμο καταρράκτη σαν μελλοντικούς μας στόχους.

Σ’ αυτό το τεράστιο οδοιπορικό μας διανύσαμε 1100 χλμ από τα οποία τα 100 ήταν δασικός χωματόδρομος.

Have your say