< <

Στα δάση της Κρανιάς και στις πλαγιές της Γκιώναλης

Ο Σύλλογος Πεζοπορίας – Ορειβασίας Τρικάλων σε συνεργασία με τον Πολιτιστικό Σύλλογο Κρανιάς Ασπροποτάμου συνδιοργάνωσε εξόρμηση στα δάση της Βλαχοκρανιάς. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να μαζευτούν μικροί – μεγάλοι σχεδόν πενήντα άτομα. Μαζί μας ήταν και μέλη της ορειβατικής Λέσχης Καλαμπάκας όπως και πολλοί Κρανιώτες που βρίσκονταν στο χωριό λόγω της Πρωτομαγιάς από την προηγούμενη μέρα.

Η συνάντηση έγινε στο Μεσοχώρι του χωριού και με σύμμαχο τον καλό καιρό ξεκινήσαμε με τελικό προορισμό την πηγή «Μούμα» της Κρανιάς που πηγάζει από τις πλαγιές της Γκιώναλης (ή Μουτζέλα). Από την τοποθεσία «Μπρισίμι» αγναντέψαμε το χωριό που πνίγεται αυτή την εποχή στο πράσινο και στα λουλούδια. Από εδώ θα πιάναμε το αυλάκι από όπου οι Κρανιώτες έφερναν το νερό από την πηγή για να ποτίσουν του κήπους.

Στο δρόμο μας συναντήσαμε κάποιες αγελάδες που έβοσκαν αμέριμνα στο πλούσιο χορτάρι. Βρήκαμε τον νεραύλακα, ακολουθήσαμε την πορεία του, αλλά η πεζοπορία μας εξελίχθηκε σε μια μικρή περιπέτεια καθώς κάποτε υπήρχαν οι «αυλακιάρηδες» που καθάριζαν το αυλάκι για να έρχεται το νερό απρόσκοπτα στους κήπους του χωριού. Σήμερα, αφού πέρασαν 6 – 7 χρόνια από τότε που ξαναπερπατήσαμε εδώ, το αυλάκι είχε γεμίσει από νέα έλατα και από πολλούς πεσμένους κορμούς καθώς το χιόνι του φετινού χειμώνα ήταν πολύ βαρύ. Έτσι αυτό δυσκόλεψε αρκετά την πορεία μας. Παρόλα αυτά το κέφι μας ήταν αμείωτο, αριστερά και δεξιά μας ξεπρόβαλλαν δειλά – δειλά, μετά τις τελευταίες βροχές κάποια μανιτάρια όπως και το περίφημο σαλέπι.

Σιγά – σιγά καθώς βγαίναμε στην αλπική ζώνη, τα έλατα αραίωναν και είδαμε και τα τελευταία χιόνια που αντιστέκονταν ακόμα στη ζέστη της ημέρας. Η θέα από εδώ ήταν φανταστική καθώς διακρίνονταν όλη η λεκάνη του Ασπροποτάμου με τις γύρω κορυφές «παρδαλές» από τα χιόνια (Κακαρδίτσα, Κριθάρια, Περιστέρι, Μοράβα, Δοκίμι κ.α.)

Μετά από λίγοι ξεπροβάλλει μπροστά μας η πηγή της «Μούμας», με πάρα πολύ νερό. Σαν ένα μαγικό χέρι να έσκισε το βουνό και ξεχύθηκε το νερό έξω. «Μούμα» στα βλάχικα σημαίνει μάνα, νερομάνα εδώ για την ακρίβεια, που βγάζει νερό αμείωτα, χειμώνα – καλοκαίρι. Πίνουμε νερό καθαρό, κρυστάλλινο, παγωμένο και δεν το χορταίνουμε. Μετά από λίγα μέτρα σχηματίζεται ένας πανέμορφος καταρράκτης που ο ήχος του χαϊδεύει τα αυτιά μας.

Όταν έρχεται η ώρα να φύγουμε κανείς δεν θέλει να σηκωθεί και να αφήσει αυτό το μικρό επίγειο παράδεισο. Με βαριά βήματα ξεκινάμε ακολουθώντας διαφορετική τώρα πορεία. Περνάμε πλάγια τις πλαγιές της Γκιώναλης αλλά και πάλι δυσκολευόμαστε καθώς τα μονοπάτια που κάποτε βούιζαν από τους ήχους των κουδουνιών των προβάτων και των μουλαριών των τσελιγκάδων και των τσοπάνηδων που κουβαλούσαν τα γάλατα και τα τυριά, σήμερα έχουν εξαφανιστεί. Παρά τις αντιξοότητες φτάνουμε ένα ξέφωτο και μια βρυσούλα που μας αποζημιώνει με την ηρεμία και τον ήχο των πουλιών. Σε λίγο φτάνουμε στη θέση «Συράκο», ένα μεγάλο ξέφωτο γεμάτο λουλούδια που παρομοιάζεται με τους κήπους της Εδέμ και μας κάνει να ξεχάσουμε την κούραση μας.

Πλησιάζοντας στην Κρανιά περνάμε από τη θέση «Σταυρός», (από εδώ  πέρασε ο Άγιος Κοσμάς) και κατευθυνόμαστε στο κοινοτικό κατάστημα του κ. Ψαρρή στο Μεσοχώρι, όπου ο Πολιτιστικός Σύλλογος Κρανιάς πρόσφερε φιλοξενία σε όλους όσους πήραν μέρος στην εκδρομή. Στο τέλος έγινε ξενάγηση στο υπέροχο Λαογραφικό Μουσείο που διατηρεί ο σύλλογος του χωριού στο παλιό, νεοκλασικό κτίριο του Δημοτικού Σχολείου.

Ο Σύλλογος Πεζοπορίας – Ορειβασίας Τρικάλων αισθάνεται την ανάγκη να ευχαριστήσει τον Πολιτιστικό Σύλλογο Κρανιάς για τη θερμή φιλοξενία του και ιδιαίτερα τον κ. Γιώργο Πολύση για όλα όσα προσέφερε στην υλοποίηση της όμορφης αυτής πορείας.

Have your say