< <

Στα ανατολικά Άγραφα με πολύ χιόνι – Καπροβούνι

Με το πρώτο άνοιγμα του καιρού, τολμήσαμε μια εξόρμηση σε κορυφή, μια ανάβαση στα ψηλά, που τόσο μας έλλειψε τον τελευταίο καιρό εξ αιτίας της κακοκαιρίας. Με αφετηρία τον Αμάραντο Καρδίτσας και στόχο την κορυφή Καπροβούνι, είχαμε την ευκαιρία να δούμε από κοντά την απίστευτη ποσότητα χιονιού που μας επιφύλαξε ο τελευταίος μήνας του χειμώνα. Από την Ραχούλα και πάνω, το λευκό κυριαρχεί απόλυτα στο τοπίο. Μέρες ολόκληρες πάλευαν τα μηχανήματα να ανοίξουν το δρόμο προς τα χωριά των ανατολικών Αγράφων, σπάζοντας την απομόνωση των ελάχιστων ανθρώπων που διαβιούν εδώ σε μόνιμη βάση. Είναι από τα πρώτα χωριά που αποκλείονται τον χειμώνα και από τα τελευταία που αποκτούν ξανά επικοινωνία με τα αστικά κέντρα, όπως μαθαίνουμε στις ειδήσεις. Πρέπει όμως να φτάσει κανείς ως εδώ για να αντιληφθεί το μέγεθος του προβλήματος και το σθένος αυτών των ανθρώπων.

Μέτρα ολόκληρα στοιβάζεται το χιόνι στα ρείθρα του δρόμου, το κατάστρωμα του οποίου είναι ακόμα παγωμένο και ολισθηρό αν και πέρασε ήδη μια εβδομάδα από την τελευταία χιονόπτωση. Το βαρύ φορτίο τσάκισε τα δέντρα, έσπασε τα έλατα γκρεμίζοντάς τα στις πλαγιές, κύλισε πέτρες και κοτρώνια. Όσο το χιόνι θα λιώνει, τα πρανή θα χαλαρώνουν και οι κατολισθήσεις θα είναι συχνότερες, συμβάλλοντας στην απομόνωση της περιοχής.

Ξεπερνώντας με κόπο τα εμπόδια του χιονιού, φτάνουμε στο σημείο εκκίνησης, στον ανδριάντα του καπετάν Βασίλη Δίπλα, αριστερά του δρόμου που συνδέει τον Αμάραντο με την Νεράιδα. Ο Δίπλας ήταν μία από τις ιστορικότερες μορφές της κλεφτουριάς του 18ου και 19ου  αιώνα και έδρασε στον Ασπροπόταμο και στα Άγραφα. Στο  κλαρί βγήκε σε ηλικία δεκαεπτά ετών. Στην αρχή πολέμησε μαζί με τους Κοντογιανναίους και τους Μπουκουβαλαίους , αλλά όταν έγινε εικοσιενός ετών έκανε δικό του σώμα. Είχε είδη αποκτήσει μεγάλη πείρα και εθεωρείτο ο αρχηγός όλων των κλεφτών της περιοχής του. Κοντά του μαθήτευσαν άλλοι μεγάλοι αρματολοί και κλέφτες ώσπου έφτιαξαν δικά τους ένοπλα σώματα, όπως ο βαφτισιμιός του και ανιψιός του Αντώνης Κατσαντώνης με τ’ αδέρφια του Κώστα Λεπενιώτη και Γιώργο Χασιώτη, ο Τσόγκας, ο Καραγιαννάκης, ο Καραϊσκάκης. Θρύλος των Αγράφων και ήρωας της λαϊκής παράδοσης όπως μαρτυρούν οι στίχοι και τα τραγούδια:

«Τρία πουλάκια κάθονται στου Δίπλα το ταμπούρι
μοιρολογούσαν κι’ έλεγαν μοιρολογούν και λένε.
Σήκου Δίπλα μ’ να φύγουμε σ’ άλλα βουνά να πάμε.
Πολλή τουρκιά μας πλάκωσε μαύρη σαν καλιακούδι.
Ας  τους πουλί μ’ κι’ ας έρχονται και να περνοδιαβαίνουν
να ιδούν του Δίπλα το σπαθί, του Δίπλα το ντουφέκι.»

Είμαστε στις  πλαγιές των ανατολικών Αγράφων,  αυτές που απλώνονται πάνω από τον κάμπο της Καρδίτσας και χαρακτηρίζονται από τα πυκνά δάση και το χαμηλό σχετικά υψόμετρο. Το έλατο είναι αυτό που κυριαρχεί φτάνοντας μέχρι τα ψηλότερα σημεία των κατάφυτων πλαγιών.

Έντεκα χρόνια από την τελευταία μας ανάβαση στην κορυφή, τον Σεπτέμβρη του 2001 και τα πάντα έχουν αλλάξει. Ο δασόδρομος που προσπερνά τον ανδριάντα και χώνεται στο πυκνό ελατόδασος βρίσκεται μέτρα κάτω από το χιόνι. Αν δεν τον γνωρίζαμε, ποτέ δεν θα μπορούσαμε να τον βρούμε.

Ένας – ένας στη σειρά ανηφορίζουμε ανοίγοντας πατήματα στο χιόνι που είναι αρκετά παγωμένο ώστε να μας κρατά στην επιφάνεια, αν και κατά τόπους βουλιάζουμε τόσο, ώστε με δυσκολία ξαναβγαίνουμε στην επιφάνεια.

Κανονικά είναι μια πορεία 45’ μέχρι το σημείο που βλέπουμε το διάσελο δεξιά της κορυφής, αλλά με τις σημερινές συνθήκες ξεπερνάμε τις δυο ώρες πάλης με τα χιόνια. Τώρα έχουμε μπροστά μας το δυσκολότερο κομμάτι, καθώς πρέπει να σκαρφαλώσουμε στην πλαγιά αντιπαλεύοντας την μεγάλη κλίση και το ύψος του χιονιού που μας φτάνει μέχρι τη μέση. Επιλέγουμε πορεία δίπλα στα έλατα όπου το χιόνι είναι αρκετά παγωμένο, ώστε να μας δυσκολεύει λιγότερο. Ο ήλιος άρχισε να λιώνει τους πάγους στα κλαδιά, που σαν βροχή πέφτει στα κεφάλια μας.

Σε μισή ώρα φτάνουμε στο διάσελο με την καταπληκτική θέα προς τα κεντρικά Άγραφα. Η αίσθηση είναι πέρα από κάθε περιγραφή. Με δυο μόνο χρώματα, τα άσπρο και το γαλάζιο, ζωγραφίζεται ένας πολύπλοκος ορεινός κόσμος. Ένα σύνολο δρόμων, κοιλάδων, φαραγγιών και κορυφών που η διαφάνεια της μέρας φέρνει τόσο κοντά, καταργώντας την προοπτική και ξεγελώντας και το πιο έμπειρο μάτι. Αντίκρυ μας η επιμήκης οροσειρά της Βουλγάρας, πιο πισω η Κόψη, στο βάθος το Βελούχι, η Χελιδόνα. Δεξιά η Σβώνη, η Νιάλα, το Παπαδημήτρη. Κάθε μορφολογική λεπτομέρεια ισοπεδώνεται, χάνεται κάτω από το χιόνι.

Η απορία όλων μας είναι πότε θα λιώσει όλο αυτό το χιόνι; Η άνοιξη προβλέπεται συναρπαστική.

kaprovuni19 kaprovuni20 kaprovuni30 kaprovuni32 kaprovuni35

Have your say