< <

Στα Άγραφα σε άρπρο – μαύρο, Ανθοχώρι

Αν θέλαμε να φωτογραφίσουμε τα Άγραφα το χειμώνα, θα χρησιμοποιούσαμε ασπρόμαυρο. Ανάλογες θα ήταν και οι λέξεις για να τα περιγράψουμε: Ομίχλη, Χιόνι, Νερό, Λάσπη, Πέτρα, Βροχή και Αέρας. Εικόνες δυνατές, μνήμες αρχέγονες είναι ετούτος ο τόπος. Εδώ ο άνθρωπος μετρά τη δύναμή του ενάντια στης φύσης τα στοιχειά για να μπορέσει να ριζώσει. Με λάσπη και πέτρα έχτισε τα σπίτια του στις απόκρημνες πλαγιές, προφυλαγμένα από των εχθρών τις διαθέσεις. Τα βουνά τον έκρυψαν στις δύσκολες στιγμές. Το δάσος του πρόσφερε στέγη και τροφή.

Ο σκληρός χειμώνας είναι που ταιριάζει σ’ αυτά τα μέρη. Τα άγρια και απρόσιτα Άγραφα φανερώνουν τότε το πραγματικό τους πρόσωπο.

Το νερό ήταν ο οδηγός μας στην πρόσφατη εξερεύνηση της χαράδρας του Ανθοχωρίου. Το πετρόκτιστο μονοπάτι ξεκινά λίγο έξω από το χωριό και συνοδεύει την κοίτη του ρέματος που κατεβαίνει ορμητικό. Χιόνια που λιώνουν, πηγές που τρέχουν από παντού, νεροσυρμές, καταρράκτες. Το νερό σκάβει και ξεθεμελιώνει τις πέτρες, χτυπιέται και αφρίζει. Ο μέγας δημιουργός και ο καταστροφέας.

Με το βουή του να γεμίζει το μυαλό μας ανεβαίνουμε το φαράγγι που συνεχώς πλαταίνει. Μέσα στην αγκαλιά της ομίχλης, υγρά χωράφια περιμένουν της Άνοιξης τον ερχομό. Όπως και τα πουλιά που γεμίζουν τα γυμνά κλαδιά των δέντρων και προσπαθούν με τις φωνές τους να σκεπάσουν τον ήχο του νερού. Διάσπαρτα καλύβια υποδηλώνουν την περιστασιακή παρουσία του ανθρώπου. Ψηλά, πάνω από τα έλατα σέρνονται μαύρα σύννεφα. Αδιάβατα τα μονοπάτια, σκεπασμένα από τα χιόνια ενός μακρόσυρτου χειμώνα.

Ακολουθούμε το δασικό δρόμο που κυκλώνει το φαράγγι. Γεφυρώνουμε το ορμητικό ρέμα χρησιμοποιώντας πέτρες και κούτσουρα για να διαβούμε. Όχι αλώβητοι όμως. Στο δαίδαλο των χωματόδρομων ψάχνουμε την πορεία μας.

Εικάζοντας και πιθανολογώντας φτάνουμε στο εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία. Τυλιγμένο στη σιωπή και στην ομίχλη, στις παρυφές πυκνού δάσους με έλατα. Είμαστε πάνω από το Ανθοχώρι, στο ψηλότερο σημείο της διαδρομής.

Παίρνουμε τη διακλάδωση που κατηφορίζει. Μέσα από τα τελευταία δέντρα του δάσους φαίνονται τα σπίτια του χωριού. Στο βάθος, η λίμνη Ταυρωπού με τα νερά της μολυβένια κάτω από τον απειλητικό ουρανό.

Πλήθος τα μονοπάτια σέρνονται γύρω από στάνες, σπίτια, κήπους και αυλές. Λασπωμένα στενά δρομάκια, πέτρες που γλιστράνε, τα βήματά μας σπάζουν τη σιωπή του έρημου πάνω οικισμού. Η πραγματική εικόνα του χωριού και όχι αυτή που βλέπουμε περαστικοί με το αυτοκίνητο. Ο ήχος του νερού μας οδηγεί στο σημείο από όπου ξεκινήσαμε την πορεία μας. Με τη βουή του στα αυτιά μας κλείνουμε το σημερινό μας οδοιπορικό.

Have your say