< <

Σκάλα στον ουρανό

Η δυτική πλευρά των Τζουμέρκων μόνο με τους πύργους της Αστράκας μπορεί να συγκριθεί. Ένας επιμήκης τοίχος κάθετου ασβεστόλιθου που ορθώνεται πάνω από τα Πράμαντα και σβήνει στο Βουλγαρέλι καλύπτοντας όλο την δυτική πλευράς του νομού Τρικάλων. Έρεβος βάθους εκατοντάδων μέτρων, απρόσιτοι γκρεμοί που τους τρέμουν τα κατσίκια, απροσπέλαστο τείχος για τα σύννεφα του Ιονίου, βασίλειο των γερακιών, ο κόσμος της πέτρας διάστικτος με χόρτο.

Φθάσαμε ξανά στον Καταρράκτη Άρτας παρακινούμενοι από περιγραφές ενός ποιμενικού μονοπατιού, την «Σκάλα του Σταμάτη», που οδηγεί από την βάση του τείχους των Τζουμέρκων πάνω από το χωριό, στο οροπέδιο της Μπέσιανης πηγή του καταρράκτη που ονόμασε το χωριό. Άλλωστε η Αυγουστιάτικη διακοπή του προγράμματος του Συλλόγου δεν πρέπει να νοείται ως θερινή ραστώνη αλλά κενό που γεμίζει από την πρωτοβουλία των μελών για ανακάλυψη νέων ορειβατικών στόχων.

Η σκάλα του Σταμάτη, άριστα σηματοδοτημένο μονοπάτι, αρχίζει από το ουδέποτε λειτουργήσαν Καταφύγιο και γρήγορα χάνεται μέσα στα λούκια που έχει κατασκευάσει το νερό και ο πάγος στον τοίχο των Τζουμέρκων. Κοιτάζεις τον γκρεμό και είσαι βέβαιος ότι αποκλείεται να υπάρχει μονοπάτι εκεί απέναντι. Λες δεν πειράζει σε λίγο που θα φθάσουμε στο αδιέξοδο μπορούμε να γυρίσουμε πίσω. Καλά θα κάνω να μην κοιτώ κάτω, μη προκαλώ το χάος, ίσα να εντοπίσω την προεξοχή που θα χωρέσει το άρβυλο.

Να και ένα λούκι που έχει σβήσει την προεξοχή, τα δάκτυλα αγκιστρώνονται στο βράχο, μ’ ένα μικρό αλματάκι στην επόμενη προεξοχούλα. Ζηλεύτε μας αγριοκάτσικα, σεις δεν έχετε δάκτυλα. Μόνο μην ξεχάσω και κοιτάξω κάτω, ευτυχώς θυμάμαι τι έπαθε η γυναίκα του Λοτ, αυτή όμως κοίταξε πίσω, ούτε πίσω λοιπόν. Μόνο μπροστά και πάνω και γρήγορα. Φώλιασε ο φόβος στο μυαλό, έγινες βράχος των Τζουμέρκων.

Η ηλιαχτίδα που μας ακουμπά αναγγέλλει το τέλος του μονοπατιού, φθάσαμε στον ουρανό. Ήμαστε στην Μπέσιανη, εδώ στα 2100 υπάρχει ακόμα κοπάδι, οι βοσκοί αφήνουν την τυροκομική και μας υποδέχονται με λουκούμι. Μας λένε και για άλλα παρόμοια μονοπάτια, το ένα πάει στην Στρογγούλα το άλλο προς Καταφίδι, αλλά καλύτερα να μην τα δοκιμάσουμε, μπορεί να χαθούμε. Εννοούν γκρεμοτσακιστούμε.

Θαυμάζουμε την τεχνολογία ποτίσματος του κοπαδιού, απ’ όσο γνωρίζουμε μοναδική στα βουνά μας. Ο ασβεστόλιθος καταπίνει όλο το νερό και δεν αφήνει ούτε σταγόνα για το κοπάδι. Οι εφευρετικοί βοσκοί έχουν κατασκευάσεις ένα πέτρινο γήπεδο που οδηγεί όλο το νερό της βροχής σε μια στέρνα. Νερό λίγο έχει μείνει, φτάνει για δυο μέρες, και μετά; Θα βρέξει, είναι βέβαιο, ο καιρός είναι πάντα μαζί σου όταν προσφέρεις σπονδές ιδρώτα στο θεό της πέτρας.

Κατευθυνόμαστε προς το Καταφίδι, την κορυφή των Τζουμέρκων.  Ακολουθούμε το χωματόδρομο που τερματίζει στο μαντρί και περνά κάτω από την κορυφή. Εκεί χωρίζει, ανατολικά κατευθύνεται προς Θεοδώριανα και δυτικά βουτά στον γκρεμό και με απανωτές φουρκέτες και πολλά χιλιόμετρα καταλήγει στο Καταρράκτη. Μάλλον είναι ο ψηλότερος χωματόδρομος της χώρας, το gps δείχνει 2333μ. Ανατολικά μας υπάρχει άλλη κορυφή, ανώνυμη στο χάρτη. Την επιλέγουμε αντί του Καταφιδιού. Μόλις 2-3 μέτρα χαμηλότερη αλλά η θέα μας επιβραβεύει σαφώς ανώτερη του Καταφιδιού, από εδώ θαυμάζεις όλο το συγκρότημα, από την Στρογγούλα πάνω από τα Πράμαντα, την Ρόκα πάνω από τα Άγναντα, την Πλάκα και το Γερακοβούνι πάνω από τους Μελισουργούς, τον φοβερό Κρυάκουρα πάνω από τα Θεοδώριανα, έως την Σκλάβα πάνω από το Βουλγαρέλι. Την βαφτίζουμε Καταφίδι 2. Αργότερα ανακαλύψαμε το όνομά της Αγκάθι με ύψος 2932 μ., ένα μέτρο πιο κοντή από το Καταφίδι.

Tzumerka14 Tzumerka18 Tzumerka26 Tzumerka3 Tzumerka4Tzumerka10Τζουμέρκα_SatSateliteN

Have your say