< <

Σε στράτες ξεχασμένες. Φαράγγι Οξυάς

Άγραφα. Φαράγγι Οξυάς. Μια γκρίζα χειμωνιάτικη μέρα που προμηνύει βροχή, ίσως και χιόνι. Ο χωματόδρομος ανηφορίζει ακολουθώντας το ροή του ποταμιού. Στις όχθες του, κτίσματα – σπαράγματα μιας όχι και τόσο παλιάς εποχής. Που έσβησε χωρίς να αφήσει ίχνη στις περισσότερες περιπτώσεις. Πεσμένες στέγες, γκρεμισμένοι αυλόγυροι, χορταριασμένοι κήποι. Κάποτε εδώ μεγάλωναν παιδιά. Η ποταμιά αντιλαλούσε από τις φωνές τους. Έριχναν κλαδιά στο ποτάμι και παρακολουθούσαν την πορεία τους. Μέχρι που χάνονταν από τα μάτια τους. Και το βράδυ ονειρεύονταν τα φώτα της πόλης, τους μεγάλους δυυρόμους και τα θεόρατα κτίρια.

Στη δεξιά όχθη ένας καταρράκτης περνά από τον παλιό μύλο, χωρίς πλέον να κινεί τη φτερωτή του.

Ανηφορίζουμε συνέχεια. Τα πλατάνια δίνουν τη θέση τους στα πεύκα και αυτά στους θάμνους. Το τοπίο αγριεύει. Γυμνά βράχια, χαώδεις γκρεμοί. Και ο ρόχθος των νερών που κυλούν από παντού. Όπου και να στρέψεις το βλέμμα σου, νερά. Που σκάβουν τα χώματα, που τρώνε την πέτρα στην προσπάθειά τους να ενωθούν με το ποτάμι. Κάτω από την κορυφή του Τύμπανου ξεκινά ένας τεράστιος καταρράκτης ύψους δεκάδων μέτρων. Εδώ, η φύση είναι το μέτρο, όχι οι κατασκευές του ανθρώπου. Όπου το τοπίο λίγο ημερεύει, μικροί οικισμοί προβάλλουν. Δυο – τρία σπιτάκια, ένα μαντρί, ένα εικόνισμα.

Στο λασπωμένο δρόμο ανεβαίνουν κάποια αυτοκίνητα. Για το μοναστήρι της Αγίας Τριάδας υποθέτουμε. Κυριακή σήμερα, ο παπάς θα λειτουργήσει. Για όσους πιστούς προσέλθουν. Για τις εικόνες και τους τοίχους του μοναστηριού . Για την ψυχή του.

Μετά από διόμισυ ωρών πορεία φτάνουμε στο μοναστήρι. Δεξιά μας τα σπίτια της Οξυάς απλώνονται στην πλαγιά. Στο βάθος τα Άγραφα τα φοβερά μέσα στην αντάρα και την ομίχλη. Οι κατάφορτες με χιόνι κορφές της Καράβας, απρόσιτες τούτη την εποχή. Κλεισμένες στη μοναξιά τους, τροφοδοτούν με άφθονο νερό τον ποταμό και κυοφορούν την άνοιξη.

Καταφεύγουμε στο μοναστήρι για λίγη ζεστασιά και ξεκούραση. Με έκπληξη διαπιστώνουμε ότι η αίθουσα – καφενείο είναι γεμάτη κόσμο. Και ενώ διστάζουμε, ο παπά Κώστας, υπεύθυνος του μοναστηριού και δάσκαλος στο Μουζάκι, μας υποδέχεται εγκάρδια και μας παροτρύνει να τιμήσουμε την παρέα. Μετά από τους καφέδες, ακολουθούν τα τσίπουρα και τα κεράσματα. Και τα πρόσφορα, από τις καλύτερες νοικοκυρές, όπως λέει ο παπά Κώστας. Τον ευχαριστούμε πολύ για την καλοσύνη και τη λεβεντιά του. Για την αγάπη του στον τόπο που γεννήθηκε, και που υπηρετεί από αυτό το πόστο. Για τις γνώσεις του για την περιοχή, που μοιράστηκε μαζί μας. Συμμετέχουμε στην έγνοια του για την ασφαλτόστρωση του δρόμου που ενώνει το Μουζάκι με το μοναστήρι. Που θα επιτρέπει στο ποίμνιό του να επιστρέφει ευκολότερα κάθε Κυριακή.

Έξω σκοτεινιάζει για τα καλά. Προμηνύεται βροχή, ίσως και χιόνι….

Have your say