< <

Σαφάρι στην Τανζανία

Δεκαήμερο ταξίδι στην Ζανζιβάρη και στην Τανζανία πραγματοποίησε από 24/8 έως 2/9/2013 συμμετέχοντας στην δεκαμελή ομάδα του Versus Travel ο γράφων Ιωάννης Ξηρός, μέλος του Σ.Π.ΟΡ. Τρικάλων και ταξιδευτής του  κόσμου.

Η ομάδα προσγειώθηκε καταρχήν στην Ζανζιβάρη, ένα νησί 1.300.000 κατοίκων που θεωρείται ένα από τα διαμάντια του Ινδικού ωκεανού, επίγειος παράδεισος. Διαθέτει κοραλλιογενείς υφάλους τους οποίους απολαύσαμε με snorkeling και το τροπικό δάσος Jozani με τους τελευταίους εναπομείναντες στον κόσμο πιθήκους Colompus το οποίο διασχίσαμε με ολοήμερη πεζοπορία. Σημαντικό μέρος του δάσους καταλαμβάνουν τα μανγκρόβια δέντρα με τις ρίζες τους στο θαλασσινό νερό, αληθινό τείχος που προστατεύει την Ζανζιβάρη από τα τσουνάμι του Ινδικού.

Από πολιτιστικής πλευράς η Ζανζιβάρη διαθέτει την Stown Town, πόλη προστατευόμενη από την Unesco, γεμάτη από πολύ παλαιά οικήματα με περίτεχνες πόρτες ινδικής και αραβικής τεχνοτροπίας. Η Stown Town ήταν για αιώνες κέντρο δουλεμπορίου όπου στην αρχή Πορτογάλοι και κατόπιν Άραβες και Ινδοί δουλέμποροι αγόραζαν και πουλούσαν σκλάβους σε όλη την Ασία. Το 883 οι Βρετανοί, έχοντες ως αποικία την Τανζανία κατήργησαν το δουλεμπόριο.

Οι Πορτογάλοι κατείχαν την Ζανζιβάρη περίπου από το 1500 έως το 1700 και μετά εκδιώχθηκαν και αντικαταστάθηκαν από Άραβες του σουλτάνου του Ομάν οι οποίοι επέβαλλαν ως θρησκεία το Ισλάμ. Η σκληρότητά τους όμως ως κυρίαρχων και δουλεμπόρων ήταν απίστευτη. Οι Ζανζιβάριοι πήραν την εκδίκησή τους το 1963 όποτε επαναστάτησαν και αποτίναξαν τον αραβικό ζυγό και προσέφεραν το νησί τους ως αποικία της Τανγκανίκας ( η οποία από τότε μετονομάστηκε σε Τανζανία) αφού πρώτα κατέσφαξαν δεόντως κάθε Άραβα που βρίσκονταν στο νησί. Βλέπετε, η ιστορία αποκαθιστά πάντοτε τις ισορροπίες της.
Κατά τα άλλα πρόκειται περί κλασικής αφρικανικής επαρχίας. Τα ΙΧ αυτοκίνητα (όπως και σε όλη την Τανζανία) είναι ελάχιστα, στην αρχιτεκτονική κυριαρχεί ο τσιμεντόλιθος και ο τσίγκος σε απλές κατασκευές και οι κατοικίες στην ύπαιθρο είναι ξύλινες, απλοϊκές, με ξεραμένα κλαδιά φοινίκων για σκεπή. Ανάβουν έξω την φωτιά για να βράσουν φαγητό και κάθε σπίτι έχει τα κατοικίδια του, όρνιθες, βοοειδή κτλ.

Το κυριότερο κυκλοφοριακό μέσο είναι το ποδήλατο και φορτηγά που χρησιμοποιούνται ως λεωφορεία. Παρόλη την φτώχεια τους όμως είναι ένα χαρούμενος λαός, ευχάριστος, εξυπηρετικός που στέλνει τα παιδιά του στο σχολείο και δεν δείχνουν κανένα άγχος. Το “hacuna matata”  (όλα πάνε καλά) είναι σε κάθε στόμα στην ανατολική Αφρική και στην Τανζανία επίσης.

Την 28η Αυγούστου με εσωτερική πτήση προσγειωθήκαμε στην Arusha της βόρειας Τανζανίας όπου δεσπόζει το όρος Meru (4500 m.) και επιβιβαστήκαμε σε τζιπ για το κυρίως σαφάρι.

Σαφάρι στην γλώσσα σουαχίλι σημαίνει ταξίδι και όχι κυνήγι όπως νομίζουν ορισμένοι. Το εθνικό πάρκο Σερεγκέτι με τα 14.700 τετραγωνικά χιλιόμετρά του στα σύνορά με την Κένυα ήταν ο χώρος στον οποίο κινούμασταν. Την πρώτη μέρα του σαφάρι επισκεφτήκαμε την περίφημη λίμνη Μανυάρα, επίσης εθνικό πάρκο 300.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων με πλούσια βλάστηση, φλαμίνγκο και πλούσια πανίδα πιθήκων, ελεφάντων και κυρίως ζεβρών και γκνου (είδος άγριου βοοειδούς που κυριαρχεί στις σαβάνες της ανατολικής Αφρικής).

Εντός του πάρκου Σερεγκέτι υπάρχει η περιοχή διατήρησης άγριας ζωής Ngorongoro όπου μαζί με τα άγρια ζώα συνυπάρχουν και οι περίφημοι Masai ντόπια φυλή κτηνοτρόφων της Κένυας – Τανζανίας οι οποίοι ζουν στα χωριά τους σε ξύλινες καλύβες εκτρέφοντες χιλιάδες αιγών και βοοειδών και ανταλλάσσοντας κτηνοτροφικά με άλλα είδη που χρειάζονται. Οι Masai, πρώην τρομεροί πολεμιστές άλλων εποχών, παραμένουν ελεύθεροι και ανεξάρτητοι, πιστοί στις παραδόσεις τους, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται και οι τρόποι ενδυμασίας, βαφής προσώπου στολισμού και  οι χοροί τους. Ανεπανάληπτη εμπειρία επαφής με έναν λαό που αρνείται ακόμη να ενσωματωθεί στον σύγχρονο πολιτισμό.

Οι επόμενες ημέρες ήταν αφιερωμένες στο κυρίως σαφάρι. Η αφρικανική σαβάνα καλύπτεται από χορτάρι ύψους μέχρι 30 εκ. το οποίο κατά την περίοδο των βροχών πρασινίζει. Είναι διάστικτη από δέντρα, κυρίως αφρικανικής ακακίας (που μοιάζει με ομπρέλα) αλλά δεν έχει πυκνές δασοσυστάδες. Είναι αυστηρώς προστατευόμενες περιοχές στις οποίες απαγορεύεται αυστηρά η πεζοπόρος κίνηση και τα loadge (πανσιόν τουριστών) κλείνουν την 18:30 οπότε πέφτει το σκοτάδι και η μέρα φεύγει. Είχαμε την ευκαιρία και την τύχη να δούμε εκατοντάδες ζώα, σχεδόν όλα τα είδη: Γκνου, ελέφαντες, ζέβρες, αντιλόπες, γαζέλες, μικρά αγριογούρουνα, ιπποπόταμους και δυστυχώς μόνο έναν ρινόκερο λόγω σπανιότητας του είδους αυτού. Λέοντες, τσιτάχ και λεοπορδάλεις κοιμούνται πάνω ή κάτω από δέντρα κατά τη διάρκεια της ημέρας ( κυνηγούν κυρίως κατά την νύχτα).

Σύμφωνα με στον οδηγό ήμασταν τυχεροί διότι είδαμε τα «πέντε Μεγάλα» δηλαδή ελέφαντες, ρινόκερους, βούβαλους, λεοπαρδάλεις και λέοντες και τις «τρεις Γάτες» δηλαδή λέαινες, λεοπαρδάλεις και τσιτάχ, πράγμα που δεν συμβαίνει σε όλα τα σαφάρι. Εικόνες μεγαλειώδεις, απεραντοσύνη, γαλήνη και σκόνη από τα τζιπ στον ορίζοντα, αυτή είναι η σαβάνα. Την 31 Αυγούστου εξήλθαμε του πάρκου Σερεγκέτι αφού φωτογραφίσαμε για άλλη μια φορά την πλούσια πανίδα του. Η ημέρα αυτή ήταν τυχερή για εμάς αφού είδαμε ομάδες λεόντων, τσιτάχ, γυπών, αετών και άλλων τριχωτών και πτερωτών ειδών.

Η ημέρα έκλεισε με επίσκεψη στην πασίγνωστη καλδέρα Νγκορονγκόρο, ένα ανενεργό ηφαίστειο που εξεράγη πριν 2.500.000 χρόνια και δημιούργησε τον μεγαλύτερο κρατήρα του πλανήτη, διαμέτρου 20 χλμ και έκτασης 260 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Η καλδέρα βρίσκεται σε υψόμετρο 2.300 μ. Στο υψίπεδο αυτό κάτω από την μεγαλύτερη καλδέρα του κόσμου βόσκουν, ποτίζονται και μετακινούνται δεκάδες χιλιάδων ζώα, άγρια  και οικόσιτα, βοοειδή των Masai.

Την 1η Σεπτεμβρίου διασχίσαμε το Ngorongoro και απολαύσαμε με έκσταση το θέαμα χιλιάδων γκνου, ζεβρών και βουβάλων που περιεφέροντο στην μεγάλη πεδιάδα. Δυο μόνο λέξεις αρκούν για να περιγράψουν το Ngorongoro. Η Κιβωτός του Νώε. Ναι, οι ταπεινότητες μας είμαστε τυχεροί που για μια φορά στη ζωή μας είδαμε αυτό το θέαμα. Κατόπιν, αποχαιρετίσαμε με συγκίνηση και σεβασμό την αφρικανική σαβάνα, τους ανθρώπους, τα ζώα της και άρχισε το ταξίδι της επιστροφής.

Μέχρι το αεροδρόμιο της Arusha κατά την διαδρομή είχαμε την ευκαιρία να δούμε τον τρόπο ζωής της υπαίθρου της Αφρικής με τις φτωχικές αχυροκαλύβες, τις τσίγκινες κατασκευές, τα ελάχιστα μεταφορικά μέσα, τις κτηνοτροφία και τις καλλιέργειές τους, την φτώχεια του Τρίτου Κόσμου. Οι Τανζανοί επαίρονται διότι στα εδάφη τους ανευρέθησαν απομεινάρια του πρώτου όρθιου ανθρωποειδούς, του Αυστραλοπίθηκου, που έζησε εκεί πριν από 3,5 εκατομμύρια χρόνια και του πρώτου Homo erectus που έζησε εκεί πριν από 2 εκατομμύρια χρόνια και θεωρούν ότι από τον τόπο τους άρχισε η ιστορία του ανθρώπινου είδους.

Κατά τα άλλα είναι μια τυπική τριτοκοσμική χώρα με τα γνωστά προβλήματα της υπανάπτυξης. Κατά την γνώμη μου, το βασικότερο αίτιο της υπανάπτυξης δεν είναι άλλο παρά η έλλειψη τεχνολογίας. Η τεχνολογία επιτρέπει την συγκέντρωση και την επέκταση του κεφαλαίου και η Αφρική έχει χάσει το τρένο. Αναγκαστικά βασίζεται στους παραδοσιακούς τρόπους παραγωγής, πλην όμως αυτοί δεν επαρκούν για να οδηγήσουν τον λαό σε ανώτερο επίπεδο ευημερίας.

Το ελάχιστο που μπορούν τα αφρικανικά κράτη να προσφέρουν στους λαούς τους είναι κάποια ελάχιστα δημόσια έργα και δωρεάν περίθαλψη στα αστικά νοσοκομεία. Παρόλα αυτά η Αφρική ήταν και εξακολουθεί να είναι η αγαπημένη ήπειρος για πολλούς ταξιδευτές, ανάμεσά τους και ο γράφων αυτό το άρθρο. Παρουσιάζει τεράστιο ανθρωπολογικό ενδιαφέρον και παρόλα τα προβλήματα εμφανίζει δυναμισμό και είναι ένας τόπος με πειθαρχημένο λαό ο οποίος τηρεί τους νόμους της χώρας του.
Συνιστώ εντόνως ένα ή περισσότερα ταξίδια εκεί. Νομίζω ότι το οφείλουμε και σε εμάς και σε αυτούς τους καλούς ανθρώπους εκεί.

Ιωάννης Ξηρός.

tanzania1 tanzania2 tanzania3

Have your say