< <

Πρέσπες – Τρικλάριο

Απομεσήμερο του Σαββάτου 24/3 και στο διάσελο Περβάλι η ορειβατική μας συντροφιά ποζάρει για την αναμνηστική φωτογραφία με φόντο τις Πρέσπες. Αυτή τη στιγμή είμαστε ευτυχισμένοι, αφού με τόσους πολλούς ανθρώπους μοιραζόμαστε τη χαρά της ανακάλυψης μιας από τις ομορφότερες γωνιές της χώρας μας. Θα περιπλανηθούμε μαζί για δυο μέρες σε χωριά ερειπωμένα, σε δάση οξυάς, σε χαλάσματα ναών, με τη θέα των λιμνών να συνοδεύει κάθε βήμα μας. Ένας τόπος μαγικός που σε αιχμαλωτίζει στην αιώνια ακινησία του και στην ηρεμία του τοπίου του.
Φτάνουμε στον Άγιο Γερμανό, χωριό χτισμένο στους πρόποδες του Βαρνούντα, από το οποίο γίνονται αναβάσεις στις ψηλότερες κορυφές του. Σπουδαία η λαϊκή αρχιτεκτονική των σπιτιών του, πολλά από τα οποία χτίστηκαν στον 19ο αιώνα. Ακατοίκητα σήμερα τα περισσότερα, κλειστά ή μισογκρεμισμένα, μετά το αναγκαστικό ξερίζωμα των νοικοκυραίων του στην περίοδο του εμφυλίου.
Καταλύουμε στον ξενώνα του Αγροτουριστικού συνεταιρισμού γυναικών. Ένα φροντισμένο οίκημα, χτισμένο με πέτρα και ξύλο, πνιγμένο στις ανθισμένες κορομηλιές.
Μια σύντομη ξεκούραση και στη συνέχεια επίσκεψη στο νησάκι του Αγίου Αχιλλείου, καταμεσής στη Μικρή Πρέσπα. Από πέρυσι, μια μικρή ξύλινη γέφυρα το ενώνει με την απέναντι στεριά. Θυμάμαι τα παιδάκια που μετέφεραν παλιότερα τους επισκέπτες με τις βάρκες και χαίρομαι που πρόλαβα αυτή την εμπειρία.
Ο ήλιος αρχίζει να πλαγιάζει όταν φτάνουμε στη μεγάλη βασιλική του Αγίου Αχιλλείου, πυρπολεί τις πέτρες που απομένουν όρθιες και χρωματίζει γλυκά τα νερά της λίμνης. Οι αργυροπελεκάνοι πετούν σε σχηματισμούς επιστρέφοντας στις φωλιές τους. Τι να παρακίνησε άραγε τον τσάρο Σαμουήλ να κτίσει εδώ τον ομφαλό του βασιλείου του; Η απομόνωση της περιοχής ή η γλυκύτητα των χρωμάτων της;
Μια σύντομη επίσκεψη στους Ψαράδες, το βορειοανατολικότερο χωριό της Ελλάδας και επιστροφή στον Άγιο Γερμανό για φαγητό και ύπνο. Η Κυριακή προβλέπεται συναρπαστική.
Ξύπνημα με το χάραμα, πρωινό και γραμμή για την Οξυά, την αφετηρία της ορειβασίας μας. Στόχος το Τρικλάριο, ένα από τα πιο άγνωστα βουνά μας. Σκεπασμένο από οξυές και βελανιδιές, διάσπαρτο με εγκαταλειμμένους οικισμούς και μνήμες από τις φονικότερες μάχες του εμφυλίου. Σφήκα, Κρανιές, Λάτσιστα, χωριά φαντάσματα, από καιρό σβησμένα από τους χάρτες, σιγά – σιγά και από τις μνήμες των ανθρώπων.
Μετά από πορεία μιάμισης ώρας σε δασικό δρόμο, φτάνουμε στα ερείπια της Σφήκας. Από εδώ θα μας οδηγήσουν οι άνδρες της φρουράς των συνόρων μέχρι κάτω από την κορυφή, ακολουθώντας ένα κουραστικό μονοπάτι. Τους ευχαριστούμε ιδιαίτερα για τις πληροφορίες και τη συντροφιά τους.
Τώρα έχουμε ολόκληρη τη Μικρή Πρέσπα κάτω από τα πόδια μας και στη μακριά διαδρομή  μας γνωρίζουμε όλη τη νότια πλευρά της. Μετά από συνολική πορεία 7 ωρών γυρίζουμε στην Οξυά. Επιστρέφουμε μέσω Καστοριάς, όπου κάνουμε μια στάση για ξεκούραση δίπλα στα νερά της λίμνης.

Have your say