< <

Πρέσπες, ταξίδι στον χρόνο

Η Πρέσπα είναι ο μύθος της. Η πνευματικότητα του τοπίου επιβάλλεται στους επισκέπτες που προσεγγίζουν τον χώρο σαν προσκυνητές.  Ο Άγιος Γερμανός, το νησάκι του Αγίου Αχίλλειου και οι πιο απομακρυσμένοι Ψαράδες. Μα ποιος θα μετρήσει τον καημό της Μικρολίμνης, ποιος θα φτάσει μέχρι τη Σφήκα να δει τα σπίτια τα πλινθόκτιστα που λιώνει η βροχή;

Από το Τρικλάριο ως τον Βαρνούντα απλώνονται τα χαρακώματα. Ο πόλεμος, παλιός όσο και ο κόσμος. Οι ναπάλμ πυρπολούν τα δέντρα, καίνε τις πέτρες, λαμπαδιάζουν τους ανθρώπους. Ο Σαμουήλ και τα κουρέλια της στρατιάς του. Τυφλοί σέρνονται στα περάσματα, ταπεινωμένοι. Και οι συμφωνίες ειρήνευσης και καλής γειτονίας. Και αυτές παλιές όσο και ο κόσμος.

Απόγευμα στο Ρότι – το βορειότερο ακρωτήρι της Μεγάλης Πρέσπας. Η μπόρα κόπασε και η άνοιξη χαμογελά. Ουράνιο τόξο γεφυρώνει το λευκό των κορυφών με των νερών το κυανό. Η Πρέσπα η απέραντη. Η άχρονη θάλασσα, η αρχή και το τέλος του κόσμου. Στα ανθοπέταλα σταγόνες βροχής παίζουν με το φως. Βάρκες γεμάτες μαθητές χαράζουν τον καθρέφτη των νερών. Φωνές χαρούμενες φτάνουν ως τα αυτιά μας. Ανοίκειες ακούγονται στο βασίλειο των σαλών. Τρυπώνουν στις βραχοσπηλιές ταράζοντας τον αιώνιο ύπνο των ασκητών και έπειτα βουλιάζουν στον βυθό.

Νυχτώνει στους Ψαράδες. Τα τελευταία λεωφορεία έφυγαν. Μια κρύα, επίμονη βροχή αρχίζει να ιστορεί το παραμύθι των Πρεσπών. Για τα πουλιά και τους ψαράδες με τις μαύρες πλάβες, το τραγούδι των χάλκινων που ταξιδεύει πάνω από τα νερά, τον μακρύ χειμώνα. Για τους μέτοικους και για τους ντόπιους με τα αλλαγμένα επώνυμα, για τους απέναντι. Γύρω από την ξυλόσομπα που δεν σταματά να καίει κούτσουρα και αναμνήσεις.

Βαρύ το πρωινό της Κυριακής. Τα σύννεφα χαμήλωσαν, αγγίζουν τα νερά της λίμνης. Οδοιπορούμε στα δρυοδάση, πάνω από τη Μικρή Πρέσπα. Με το κάλεσμα του κούκου και τα ξεφωνητά του δρυοκολάπτη εναρμονίζουμε τα βήματά μας. Σταλαγματιές νερού κρέμονται στις άκρες νεαρών πράσινων φύλλων. Ομίχλες σχηματίζονται και σύντομα διαλύονται. Και εμείς βαδίζουμε, ανεβοκατεβαίνουμε τις ήπιες ράχες.

Ένα σμήνος αργυροπελεκάνων ταξιδεύει με κατεύθυνση την Καστοριά. Ανεμοπορούν χωρίς καθόλου να σαλεύουν τα φτερά τους. Ένα θαύμα της φύσης. Οι πρόμαχοι της ηρεμίας των Πρεσπών.

Η στράτα μας ανταμώνει τη βροχή. Πότε σιγανή, πότε ραγδαία μας συντροφεύει στο υπόλοιπο του ταξιδιού. Στα δάση, στους χωματόδρομους και στα λιβάδια, στα μονοπάτια δίπλα στο νερό. Μέχρι τη Μικρολίμνη, το τέλος της πορείας μας.

Have your say