< <

Περπατώντας στον Μέγδοβα

Την προηγούμενη Κυριακή 28/1 ξεκινήσαμε να περπατήσουμε γύρω από τη λίμνη του Μέγδοβα, χωρίς συγκεκριμένο πρόγραμμα, αφού ο καιρός ήταν ιδιαίτερα άστατος. Μαζί μας και το “παράρτημα των Αθηνών” με έξι άτομα που έφτασαν το βράδυ του Σαββάτου με το τραίνο. Σκεφτόμασταν έναν χαλαρό περίπατο για να μη κουράσουμε ιδιαίτερα του φιλοξενούμενούς μας, αλλά μας προέκυψε μια ωραιότατη ορειβασία που την καταευχαριστηθήκαμε όλοι.
Καρδίτσα λοιπόν και στη συνέχεια Ραχούλα, Καστανιά, φράγμα και πριν το Μπελοκομύτη στροφή αριστερά για την Καρίτσα. Ένα μικρό χωριό χτισμένο σε υψόμετρο 1180 μ κάτω από τις κορυφές των Ανατολικών Αγράφων και κοντά στα ερείπια ενός οικισμού του πανάρχαιου λαού των Δολόπων.
Λίγο πριν το χωριό στρίβουμε δεξιά με προορισμό το μοναστήρι της Παναγίας Πελεκητής. Ένα φρούριο είναι τούτος ο μικρός ναός της πίστης, με τείχη που υψώνονται μέχρι τα 20 μ πάνω από το ιλιγγιώδες βάραθρο που χωρίζει το μοναστήρι από το χωριό. Την εντύπωση αυτή τονίζουν μικρά καγκελόφρακτα παράθυρα – πολεμίστρες σε όλο το μήκος των τειχών.

Περνάμε τη βαριά ξύλινη πόρτα της εισόδου και μπαίνουμε σ ‘ ένα διάδρομο που έχει λαξευτεί στο βράχο με ξύλινα εργαλεία, όπως αναφέρει η παράδοση, κατ’ εντολή της Παναγίας. Στο πελέκημα του βράχου οφείλει η μονή το όνομά της, που ιδρύθηκε το 15ο αιώνα από το μοναχό Πορφύριο και ολοκληρώθηκε το 1529 από τον οσιομάρτυρα Δαμιανό.
Στα υπόγειά του που προσφέρουν κρυφές εξόδους κρύφτηκαν οι κυνηγημένοι στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, και σ’ αυτά λειτούργησε κρυφό σχολειό. Από το 1939 αναγνωρίστηκε σαν διατηρητέο ιστορικό μνημείο και πρόσφατα αναστηλώθηκε με χρηματοδότηση της Ε.Ε. Το καθολικό της μονής είναι αφιερωμένο στην Ανάληψη του Σωτήρος και αγιογραφήθηκε το 1654.

Σήμερα δεν έχει μοναχούς αλλά είναι επισκέψιμο τα Σαββατοκύριακα μέχρι αργά το μεσημέρι.
Για περπάτημα διαλέξαμε το δασικό δρόμο που φεύγει από το μοναστήρι με κατεύθυνση Β-ΒΑ και προοπτική μικρής διαδρομής χωρίς σακίδια. Κάτι το χιόνι που έπεφτε, κάτι η εξαιρετική θέα προς τη λίμνη και η προσμονή του καινούργιου, συνεχίσαμε με στόχο τον ορεινό όγκο της Τέμπλας, πάνω από τη Νεράιδα. Το χιόνι βουλιάζει κάτω από τα βήματά μας και φτάνει τώρα τα 20 εκατοστά. Αέρας, κρύο και βροχή που εναλλάσσεται με χιόνι μας αναγκάζει να καταφύγουμε στο μαντρί που βρίσκεται κάτω από τη κορυφή. Εδώ το τσίπουρο αποδεικνύεται φάρμακο και κάποιοι ξηροί καρποί κόβουν την πείνα μας. Σαν επιστέγασμα, ο ήλιος κερδίζει για λίγο τη μάχη με τα σύννεφα ώστε να αποθανατίσουμε στο φιλμ το εξαίσιο λευκό τοπίο των Αγράφων.
Η επιστροφή γίνεται σε χρόνο ρεκόρ με επικεφαλής το Μήτσο που στην κατηφόρα αποδεικνύεται αξεπέραστος.
Η κατάληξη της όμορφης μέρας είναι το τσιμπούσι σε ψαροταβέρνα της λίμνης. Εδώ τη μάχη κερδίζουν οι Αθηναίοι φίλοι που πάντα διαπρέπουν σ’ αυτές τις δραστηριότητες, δίνοντας ξεχωριστό τόνο στις εκδρομές μας.

Have your say