< <

Περιδιαβαίνοντας τα δάση του Λογγά.

Η βροχή που έπεφτε από βραδύς αποθάρρυνε πολλούς από το καθιερωμένο πρωινό ραντεβού. Βέβαια, όταν αργότερα ξύπνησαν σίγουρα θα μετάνιωσαν που έχασαν την ευκαιρία της πεζοπορίας και μια από τις λίγες καθαρές και ανέφελες μέρες του φετινού φθινοπώρου. Μια μέρα που μας έδωσε τη χαρά να βρεθούμε στα δάση του Λογγά στις ωραιότερες στιγμές τους.

Η έλλειψη κωνοφόρων δίνει στις οξιές και τις βελανιδιές τη δυνατότητα να αναδείξουν σε όλο τους το μεγαλείο την πλούσια χρωματική παλέτα του κίτρινου και του καστανού. Ολόκληρη η ορεινή ζώνη πάνω ακριβώς από το χωριό είναι κατάφυτη μέχρι την κορυφογραμμή. Δάσος πλούσιο και υγιές από δρυς και οξιές στα ψηλότερα σημεία του. Ανάμεσά τους σπάνια είναι η παρουσία άλλων δέντρων, γεγονός που χαρίζει αυτή την ιδιότυπη χρωματική ομοιομορφία.

Γνωστή η διαδρομή από παλαιότερες επισκέψεις μας, ξεκινά από το χωριό και καταλήγει στην κορυφή Κατσαούνη, μετά από πορεία δυο περίπου ωρών. Διαδρομή που μπορεί να ποικίλλει αν επιστρέψουμε από την πλευρά της λίμνης ή αν προτιμήσουμε να αυτοσχεδιάσουμε στο δάσος αποφεύγοντας χωματόδρομους και σημαδεμένα μονοπάτια.
Σύντομα μπαίνουμε στο δρυοδάσος, ανηφορίζουμε ακολουθώντας τα κόκκινα σημάδια και τις μεταλλικές ταμπέλες. Η βροχή κρέμεται ακόμα από τις άκρες των κλαδιών. Σαλαμάνδρες κινούνται γρήγορα πάνω στα πεσμένα φύλλα. Ο θόρυβος νερών που τρέχουν. Αμυδρό φως ανάμεσα στα φυλλώματα. Υπολείμματα μανιταριών. Φθινόπωρο προχωρημένο πια, αδημονεί να δώσει τη θέση του στο χειμώνα.

Διασταυρώνουμε τον δασικό δρόμο που ζώνει το βουνό. Πάνω σε κομμένους κορμούς δέντρων ξεκουραζόμαστε για λίγο. Μπαίνουμε στην επικράτεια της οξιάς. Εδώ κυριαρχεί πλέον το χαλκόχρωμο. Στροβιλίζονται για λίγο στον αέρα τα φύλλα και με κομψές κυκλικές κινήσεις καταλήγουν στο έδαφος. Εκεί σωρεύονται σε στρώμα παχύ πλουτίζοντας το χώμα. Ορμητικά τα ρέματα από τις πρόσφατες βροχές κυλούν στις κοίτες των χειμάρρων. Στους ψιλόλιγνους κορμούς συμβιώνουν βρύα σημαδεύοντας την κατεύθυνση του βορρά. Πάνω στα κούτσουρα φυτρώνουν νεαρά καταπράσινα δεντράκια. Λίγο πριν την κορυφή ένα λιβάδι από κυκλάμινα. Αραίωσαν πλέον τα άνθη μα θάλλουν τα φύλλα τους που απλώνονται σαν κισσός στο έδαφος.

Η κορυφή δεν είναι παρά μια ευκαιρία για ξεκούραση και λίγο φαγητό. Έτσι για να πάρουμε δυνάμεις γα την επιστροφή.

Have your say