< <

Πεζοπορία στον Ζάρκο

Μια εβδομάδα μετά τη μεγάλη εκδρομή μας στα Σκόπια, η προγραμματισμένη πορεία στις πλαγιές του Ζάρκου. Εύλογη η απορία των φίλων του συλλόγου. Και τι το ιδιαίτερο έχουν τα ξεροβούνια της περιοχής;
Κι όμως, η ομορφιά υπάρχει παντού, φτάνει να θέλεις να τη δεις. Τα ταπεινά βουναλάκια του Ζάρκου δεν έχουν κανένα λόγο να υποκλιθούν μπροστά στο γιγάντιο γείτονά τους, τον Όλυμπο. Τα ασήμαντα υψώματα που βλέπουμε στο ταξίδι μας για τη Λάρισα κρύβουν το δικό τους κόσμο και περιμένουν υπομονετικά αυτούς που θα τον ανακαλύψουν.
Κυριακή πρωί και στην πλατεία του χωριού η πολυμελής ομάδα μας πίνει το καφεδάκι της, κάτω από τα περίεργα βλέμματα των ντόπιων. Μαζί μας, φίλοι από καιρό χαμένοι αλλά και νέα μέλη, δίνουν άλλον αέρα στη σημερινή παρέα.
Ξεκινάμε την πορεία μας από το μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, λίγο έξω από το χωριό. Είναι ένα μικρό κτίσμα που εντυπωσιάζει με τον πύργο και τους κομψούς τρούλους του. Ανακαινίστηκε το 1995, ενώ η ιστορία του χάνεται στο χρόνο.
Γρήγορα αφήνουμε το χωματόδρομο και ακολουθούμε μονοπάτι. Η Άνοιξη περπατά με μεγάλα βήματα στις πλαγιές κι εμείς στο κατόπι της ανακαλύπτουμε: Πλήθος αγριολούλουδα που ανθίζουν σε μια νύχτα και τονίζουν με τη χάρη τους το νεαρό χορτάρι. Στέρνες που συγκρατούν τα νερά της περιοχής και ξεδιψούν τα μικρά κοπάδια των προβάτων. Χελώνες που βγήκαν από το καβούκι τους για να χαρούν άλλη μια άνοιξη στη μακριά ζωή τους. Πεταλούδες, σαύρες, έντομα, πουλιά, αυτός ο κόσμος ο μικρός ο Μέγας.
Πάνω στους λόφους καμαρώνουν τα ερείπια φυλακίων που κάποτε σημάδευαν τα σύνορα Ελλάδας – Τουρκίας. Τώρα δεν είναι παρά σωροί από πέτρες, κατοικία ερπετών και καταφύγιο πεζοπόρων και τσοπάνων, αφορμή για μια όμορφη φωτογραφία που και αυτή με τον καιρό θα ξεθωριάσει.
Μπροστά μας προβάλλει η ψηλότερη κορυφή της περιοχής (υψ. 743 μ), ευκαιρία να δοκιμάσουμε τη φυσική μας κατάσταση. Η πρόσβαση δεν είναι εύκολη, αφού τα μονοπάτια κλείνουν από τα πυκνά πουρνάρια. Το πόσο σκληρά είναι το νοιώσαμε καλά αφήνοντας πάνω τους κομμάτια από τα ρούχα μας.
Επιτέλους φτάσαμε. Η ορατότητα είναι ιδιαίτερα περιορισμένη λόγω της υγρασίας. Ο Όλυμπος, ένας αχνός λευκός όγκος. Η Πίνδος αόρατη. Ξεχωρίζουν τα χωριά των Αντιχασίων Βερδικούσα και Ελευθεροχώρι.
Ερείπια παλιών οχυρωμάτων ή μαντριών μας προσφέρουν προστασία από το νοτιά που ξαφνικά δυνάμωσε. Ώρα για φαγητό και ξεκούραση. Όλοι συνεισφέρουν στο τραπέζι, που ως συνήθως είναι πλούσιο. Μοναδική παραφωνία ο Νίκος, λιτοδίαιτος όπως πάντα, αλλά και χωρίς τσίπουρο αυτή τη φορά.

Have your say