< <

Παναγία Πελεκητή – Καραμανώλη

Η τελευταία Κυριακή του Φλεβάρη ήταν ένα προοίμιο της άνοιξης. Μια ευκαιρία απόδρασης από την πόλη. Επιλογή μας οι πλαγιές των Αγράφων πάνω από τη λίμνη του Μέγδοβα. Μια πεζοπορική διαδρομή που έμελε να εξελιχτεί σε ένα παιχνίδι με το χιόνι που τόσο έλειψε από τη ζωή μας το φετινό χειμώνα.

Αφετηρία μας η μονή της Παναγίας Πελεκητής , μια από τις ιστορικότερες των Αγράφων και σίγουρα η πιο εντυπωσιακή, έτσι όπως προβάλλει γαντζωμένη στα βράχια ψηλά πάνω από την Καρίτσα, σε υψόμετρο 1400 μέτρων. Είναι ένα πανέμορφο μεταβυζαντικό μνημείο με μια μοναδική και αξιολογότατη αρχιτεκτονική.

Όπως για όλα σχεδόν τα μοναστήρια, έτσι και για αυτό η χρονολογία ίδρυσής του μπλέκεται αξεδιάλυτα με το μύθο. Η παράδοση λέγει ότι το όνομα “Πελεκητή” οφείλεται στο ότι για να μπορέσει το μοναστήρι να οικοδομηθεί στον σχεδόν κατακόρυφο βράχο, χρειάστηκε πρώτα να πελεκηθεί αυτός με ξύλινα εργαλεία ύστερα από υπόδειξη της Παναγίας, που παρουσιάστηκε στο όνειρο των μαστόρων λέγοντας: «Θα πελεκήσεις το βράχο με το κοπίδι και θα φτιάξεις μια εκκλησία την οποία θα ονομάσεις Παναγία Πελεκητή».
Όταν ξεκίνησε το συνεργείο να χτίζει, είχαν πρόβλημα με το νερό. Ξαναπαρουσιάστηκε η Παναγία και τους είπε: «Σηκώστε εδώ αυτήν την πλάκα και θα βρείτε νερό». Και πράγματι έτσι έγινε εκεί που είναι σήμερα το πηγάδι.

Σύμφωνα πάλι με την παράδοση ο πρωτομάστορας έπεσε από την στέγη του μοναστηριού στη χαράδρα που βρίσκεται κάτω από αυτό, αλλά βρέθηκε όρθιος χωρίς να πάθει το παραμικρό. Η Ιερά μονή αρχικά ήταν γνωστή σαν “Μονή Αναλήψεως του Χριστού”, αργότερα σαν “Παναγία Φανερωμένη” και τέλος επικράτησε το όνομα “Παναγία Πελεκητή”. Κτίστηκε τον 15ο περίπου αιώνα, αγιογραφήθηκε στα μέσα του 17ου αιώνα και έχει δύο ναούς.

Ο χωμάτινος δρόμος που ξεκινά ακριβώς έξω από το μοναστήρι οδηγεί στο ορειβατικό καταφύγιο και συνεχίζει μέχρι τη Νεράιδα, το πιο ορεινό από τα χωριά γύρω από τη λίμνη. Σύντομα το χιόνι γίνεται πολύ, σε σημείο που να εμποδίζει την πορεία μας. Ευτυχώς προς το παρόν είναι αρκετά παγωμένο ώστε να μη βουλιάζουμε πολύ. Σε ορισμένα μάλιστα σημεία το ύψος του ξεπερνά το ένα μέτρο. Στα προσήλια λιώνει σχηματίζοντας ρυάκια. Κινούμαστε σε μέσο υψόμετρο 1450 μέτρων ανηφορίζοντας ελαφρά, χωρίς ιδιαίτερο κόπο. Φτάνοντας κοντά στο καταφύγιο αποφασίζουμε να εμπλουτίσουμε την πορεία μας με ανάβαση στην κοντινή κορυφή Καραμανώλη (υψ. 1628 μ.) Το παγωμένο χιόνι και η μικρή σχετικά υψομετρική διαφορά δίνει την ευκαιρία σε όλη την ομάδα να βρεθεί απέναντι από τις πανύψηλες χιονισμένες κορυφές των Αγράφων. Τέμπλα, Βουτσικάκι, Καράβα, Ντελιδήμι. Λευκοί γίγαντες που αστράφτουν στο πρωινό φως. Το Μπορλέρο, ένας τεράστιος λευκός κώνος. Ακολουθούμε νοερά την περσινή πορεία μας προς την κορυφή του, μια πορεία που τώρα είναι αδύνατη λόγω του χιονιού. Νοτιότερα η Νιάλα, η Σβώνη, το Παπαδημήτρη. Να και οι δίδυμες καμπούρες του Ιταμου, στόχου της επόμενης εξόρμησής μας. Ο κόσμος των Αγράφων, πανέμορφος μέσα στην αγριάδα του.

Για την επιστροφή μας διαλέξαμε την απότομη κάθοδο και όχι τον χωματόδρομο. Επιλογή που μας έδωσε την ευκαιρία να απολαύσουμε το χιόνι γλιστρώντας πάνω του με μη συμβατικές μεθόδους (κωλοσκί). Κάτι που το χαρήκαμε όλοι.

Have your say