< <

Πίνοβο, ένα βουνό των συνόρων

Το βόρειο μέρος του νομού Πέλλας οριοθετείται από το κράτος της FYROM με τους ορεινούς όγκους του Καϊμακτσαλάν (Βόρας), του Πίνοβου και της Τζένας. Πολύ πιο γνωστό το πρώτο, αφήνει στη σκιά του τα άλλα δυο. Εντελώς άδικα, αφού πρόκειται για δυο πανέμορφα βουνά με πυκνά δάση και μεγάλη ποικιλία χλωρίδας και πανίδας.

Στόχος της τελευταίας μας εξόρμησης το Πίνοβο, με αφετηρία την Αετοφωλιά που απέχει από την πόλη μας 300 ολόκληρα χιλιόμετρα. Φτάσαμε μέχρι εδώ ακολουθώντας την εθνική οδό Αθηνών Θεσσαλονίκης και στρίβοντας για Ευζώνους. Μετά το Πολύκαστρο ταξιδεύουμε για Αξιούπολη- Σκύδρα- Νότια. Η Αετοφωλιά είναι ένα μικρό χωριό με πολλά πέτρινα σπίτια, χτισμένο σε υψόμετρο 680 μέτρων, κρυμμένο μέσα σε πυκνή βλάστηση. Η πρόσφατη νεροποντή έσκαψε τους δρόμους και τους γέμισε πέτρες και χαλίκια.

Όλα εδώ θυμίζουν Ελλάδα της δεκαετίας του 50. Με αποκορύφωμα το καφενείο- ταβέρνα- μπακάλικο της κυρά Ανθούλας που δεν έχει να μας προσφέρει παρά μόνο σαλάτες από τον κήπο της και αυγά από το κοτέτσι της.

Κατασκηνώνουμε έξω από το Δημοτικό σχολείο και με το χάραμα της Κυριακής ξεκινάμε για την κορφή ακολουθώντας το μονοπάτι που αρχίζει δίπλα από το σχολείο.

Σύντομα μπαίνουμε σε ένα από τα ομορφότερα δάση οξιάς που έχουμε συναντήσει. Το φρέσκο πράσινο των δέντρων, τα περσινά πεσμένα φύλλα, οι ευωδιές που αναδίδει η βρεγμένη γη, οι ήχοι των πουλιών και πάνω από όλα το νερό που άφθονο τρέχει από παντού, συνθέτουν μια εικόνα ανώτερη κάθε περιγραφής. Για ώρες περπατάμε σε τούτο τον παράδεισο, ανεβαίνοντας όλο και ψηλότερα. Μέχρι που φτάνουμε στα υποαλπικά λιβάδια που απλώνονται κάτω από τις ψηλές γυμνές κορφές. Εδώ το νερό βγαίνει αφρίζοντας μέσα από το έδαφος, το σκεπασμένο με παχύ χορτάρι που είναι διάσπαρτο με μια μεγάλη ποικιλία αγριολούλουδων. Ένα κοπάδι αγελάδες μας υποδέχεται με μουγκανητά που πολλαπλασιάζει ο αντίλαλος των βράχων. Γύρω μας οι κορφές σχηματίζουν ένα τεράστιο πέταλο που χάνεται μέσα στα σύννεφα. Μαύρα πυκνά σύννεφα που προμηνύουν τη βροχή. Που μας αναγκάζουν να ξεχάσουμε την ψηλότερη κορφή που απέχει άλλες δυο ώρες και να προτιμήσουμε την πιο κοντινή, αλλά σχεδόν εξ ίσου ψηλή κορφή Βίσογκραντ (υψ. 2150 μ). Εδώ ο στρατός των πυραμίδων σημαδεύει τα σύνορα Ελλάδας – FYROM . Κάποτε αυτές συντηρούνταν τακτικά και περίπολοι όργωναν την περιοχή. Σήμερα μόνο οι πέρδικες φωλιάζουν εδώ.

Κατεβαίνοντας, τα σύννεφα μας κυκλώνουν. Αποφασίζουμε να επιστρέψουμε από την ανατολική διαδρομή που το μεγαλύτερο μέρος της είναι δασόδρομος. Εδώ, για καλή ή για κακή μας τύχη βρίσκουμε ένα τρακτέρ και σκαρφαλώνουμε στην καρότσα του. Τα βαθιά νεροφαγώματα, οι πέτρες και η λάσπη μας κάνουν να αναπηδάμε συνεχώς. Και σαν να μην έφτανε αυτό, ξεσπά και η μπόρα δυνατή. Μετά από μιας ώρας καροτσάδα, βρεγμένοι και καταπονημένοι, σαν λύτρωση βλέπουμε τα σπίτια της Αετοφωλ.ιάς. Και το μαγαζάκι της κυρά Ανθούλας.

Have your say