< <

Ο λευκός, πάλλευκος Κόζιακας

 

Γενναιόδωρος ο φετινός χειμώνας για τα βουνά μας, τα προίκισε με τόσο χιόνι, που χρόνια είχαν να δουν. Είναι μια ευλογία για τον τόπο αφού θα εμπλουτίσει τους υπόγειους υδροφορείς, τους τόσο ελλειμματικούς λόγω της υπεράντλησης. Παράλληλα, ευνοεί τα ορεινά βοσκοτόπια και την εναπομείνασα μη σταυλιζόμενη κτηνοτροφία. Συντελεί στην ευρωστία της δασικής βλάστησης και της πανίδας που αυτή φιλοξενεί. Μπορεί να απέκλεισε προσωρινά αρκετούς ορεινούς οικισμούς αλλά γέμισε τους ξενώνες και τις πίστες του σκι.

Καθόλα θετικός απολογισμός λοιπόν. Ειδικά για τα μέλη του συλλόγου μας, τα περισσότερα από τα οποία λατρεύουν το χιόνι, οι δυο τελευταίο μήνες ήταν αυτοί που προσέφεραν μεγάλες χαρές και συγκινήσεις. Μακριές πορείες σε δάση χιονισμένα αλλά και πάλλευκες κορυφογραμμές. Εικόνες μοναδικής ομορφιάς που συναντάμε μόνο σε  πολύ ψηλότερα βουνά και κλίματα ψυχρότερα από το δικό μας.

Τελευταία εξόρμηση, αυτή της περασμένης Κυριακής στον διπλανό μας Κόζιακα, αναγκαστική αφού ο καιρός  απέτρεψε πιο φιλόδοξα σχέδια. Εγχείρημα που τελικά αποδείχτηκε δυσκολότερο του αναμενομένου.

Παγωμένο το πρωινό στα Περτουλιώτικα λιβάδια. Τα έλατα κάτασπρα και βαρυφορτωμένα λυγίζουν τα κλαδιά τους παίρνοντας σχήματα κυλινδρικά. Γκρίζος ουρανός, νιφάδες στροβιλίζονται στην παγωμένη ατμόσφαιρα. Προχωράμε και όπου βγούμε.

Οι δυσκολίες εμφανίστηκαν από τα πρώτα βήματά μας στον δασόδρομο όπου το φρέσκο χιόνι ξεπερνά τα τριάντα εκατοστά. Όταν μπαίνουμε στο μονοπάτι, το χιόνι είναι πάνω από τα γόνατά μας και οι δυσκολίες αυξάνονται. Αυτό δεν λειτουργεί αποτρεπτικά αφού είναι τέτοια η ομορφιά του δάσους, τόση η ευφορία που μας πλημμυρίζει, ώστε η κούραση δεν υπολογίζεται.

Το μονοπάτι είναι εξαφανισμένο κάτω από μέτρα ολόκληρα χιονιού. Αραιά και που βρίσκουμε κάποιες ενδείξεις στους κορμούς των δέντρων, πίσω από τα γερμένα λόγω του φορτίου τους κλαδιά. Μόνο ο ήχος των βημάτων μας στην απόλυτη σιωπή του λευκού. Διαβαίνοντας, αφήνουμε ένα βαθύ χαντάκι πίσω μας, σημάδι της παρουσίας μας, πολύτιμος οδηγός για την επιστροφή.

Δεν φτάσαμε και πολύ μακριά βέβαια αφού στο εμπόδιο του χιονιού προστέθηκε και αυτό της ομίχλης μόλις συναντήσαμε τον δασικό δρόμο που οδηγεί στο ορειβατικό καταφύγιο.

Μετά από τρεις ώρες δύσκολης αλλά μοναδικής ομορφιάς πορεία αποφασίσαμε να επιστρέψουμε. Επιστροφή που αποδείχτηκε πολύ ευκολότερη της ανάβασης αλλά και πολύ διασκεδαστική. Το χιόνι προσφέρονταν για παιχνίδι που πρέπει να ομολογήσουμε.

Have your say