< <

Ο Κόζιακας από την Κόρη

Όποιος ισχυριστεί ότι γνωρίζει τον Κόζιακα, πλανάται. Αυτό το μικρό σχετικά βουνό, το αποκομμένο από την οροσειρά της Πίνδου, που ξεκινά από την κοιλάδα του Πηνειού και μετά από 25 χιλιόμετρα χωρίζεται από το μικρότερο αδελφό του τον Ίταμο με την κοιλάδα του Πορταϊκού, είναι τόσο δύστροπο και περίεργο, όσο κανένα άλλο. Ασβεστολιθικό κατά βάση με έντονη καρστικοποίηση (διάβρωση του ασβεστόλιθου μέσω διακλάσεων –ρωγμών που φτάνουν σε βάθος) σχηματίζει κοιλώματα και σπήλαια. Τα νερά καθώς κυλούν από παντού σκάβουν την πέτρα φτιάχνοντας απότομα φαράγγια. Ανάμεσα στις κορφές, μικρά οροπέδια επιτρέπουν τη βόσκηση. Πυκνή βλάστηση καλύπτει τις πλαγιές του, φτάνοντας σχεδόν μέχρι τις ψηλότερες κορφές. Μέσα σε αυτόν τον δαίδαλο των κορυφών και χαραδρών που μοιάζουν τόσο μεταξύ τους, μέσα από τα δέντρα και τις φτέρες, συχνά χάνεις το λογαριασμό, αλλού τραβάς και αλλού πηγαίνεις. Και δεν μιλάμε για τις 2-3 συνηθισμένες διαδρομές, τις σημαδεμένες και πολυπερπατημένες, αλλά για το πλήθος των υπόλοιπων όμορφων και με μεγάλο φυσικό ενδιαφέρον μονοπατιών που προσφέρει το βουνό. Το Κερκέτιον όρος των αρχαίων, που ήταν ανέκαθεν γνωστό για την πλούσια χλωρίδα του. Χαρακτηριζόταν σαν βουνό του Ασκληπιού, που από εδώ έλεγαν ότι μάζευε τα βότανά του, όπως κάνουν και σήμερα αυτοί που κατοικούν στις παρυφές του και γνωρίζουν τα κατατόπια. Εξ ίσου πλούσια είναι και η πανίδα του. Για αυτό εξάλλου εντάχθηκε στο δίκτυο των περιοχών Natura 2000, χωρίς όμως ακόμα να έχει συσταθεί ο φορέας διαχείρισής του που θα προγραμματίσει τις δράσεις για την ανάδειξη και την προστασία του. Έντονο είναι και το ορνιθολογικό ενδιαφέρον, γιαυτό χαρακτηρίζεται στην ολότητά του σαν περιοχή προστασίας ΙΒΑ. Υπεύθυνοι παρατήρησης και καταγραφής είναι τα μέλη του συλλόγου μας.

Το φθινοπωρινό μας πρόγραμμα περιλαμβάνει δυο εξορμήσεις στον Κόζιακα. Μια με στόχο την κορυφή και μια στο δάσος της Χουτιάνας. Η πρώτη έγινε την προηγούμενη Κυριακή με αφετηρία την Κόρη. Τον γνωστό παραθεριστικό οικισμό που από υψόμετρο 850 μ. χαμένο μέσα στη βλάστηση βλέπει στον κάμπο των Τρικάλων. Γνωστό σε όλους τους πεζοπόρους για τη διαδρομή προς το Τρύπιο Λιθάρι, ένα κυκλικό άνοιγμα στο πέτρινο τοίχος που προσφέρει διέξοδο στα αλπικά λιβάδια και τις ψηλότερες κορφές του βουνού. Από αυτό περνάνε και τα νερά που φτιάχνουν το ρέμα του Γοργογυρίου. Στα 1600 μ. υψόμετρο, φαίνεται απρόσιτο από το χωριό. Και είναι πραγματικά ζόρικη η ανάβαση μέχρι εκεί. Χρειάζονται σχεδόν δυο ώρες για να καλύψουμε τα 800 μέτρα της υψομετρικής διαφοράς. Αφού περάσουμε το δάσος με τις βελανιδιές, ένα πανηγύρι των αισθήσεων προσφέρουν οι οξιές με τα χαλκόχρωμα φύλλα τους. Γιγάντια δέντρα που τρεις άνθρωποι δεν φτάνουν για να αγκαλιάσουν τον κορμό τους. Σύντομα όμως αρχίζει η μαρτυρική πορεία πλάι στο ρέμα. Εκτός από τη μεγάλη κλίση, είναι οι υγρές πέτρες που γλιστράνε, τα πεσμένα φύλλα που κρύβουν παγίδες, οι πυκνοί θάμνοι που εμποδίζουν την κίνηση, το βρεγμένο καστανόχωμα που δεν προσφέρει στηρίγματα. Πολύς κόπος και ιδρώτας μέχρι το Τρύπιο Λιθάρι. Ένα φυσικό μνημείο που προήλθε μάλλον από την πίεση του νερού στην προσπάθειά του να βρει διέξοδο προς τον κάμπο. Μέσα του, παγωμένος περνά ο αέρας, έτσι που δεν μπορείς να σταθείς παρά μόνο για μια αναμνηστική φωτογραφία. Μόλις περνάμε το κατώφλι, όλα ημερεύουν. Το χορταριασμένο οροπέδιο μας προδιαθέτει να ξαπλώσουμε και να ξεκουραστούμε. Όταν χαμηλώνουν τα σύννεφα και διακρίνουμε τις ψηλές κορφές, η πρόκληση είναι μεγάλη. Και η απόσταση μικρή. Σε μια περίπου ώρα πατάμε την ψηλότερη κορφή, στα 1901 μέτρα. Είναι η Αστραπή ή Χατζηπέτρος, με την όμορφη θέα που τώρα περιορίζεται λόγω της νέφωσης. Εδώ καθόμαστε για ώρα αρκετή, απολαμβάνοντας τον ήλιο και την καλή παρέα. Μαζί μας είναι και οι φίλοι της Ορειβατικής Λέσχης Καλαμπάκας, που θα μας συνοδεύουν και σε άλλες εκδρομές.

Η επιστροφή ήταν εξίσου επίπονη με την ανάβαση και ήθελε ακόμα μεγαλύτερη προσοχή για την αποφυγή ατυχημάτων. Στο καφενείο του χωριού η θερμή φιλοξενία έδιωξε μεγάλο μέρος της κούρασης και της υπερέντασης.

Have your say