< <

Ο Κοκκινόλακος από την Μεσούντα

Ήταν Απρίλης του 2002 όταν γνωρίσαμε για πρώτη φορά το βουνό Κοκκινόλακος σε μια αλησμόνητη ανάβαση με αφετηρία τις Πηγές Άρτας. Μια μέρα κάθε άλλο παρά ανοιξιάτικη, με πυκνή ομίχλη που μας συνόδεψε μέχρι την κορυφή. Ποια κορυφή, αφού ο στόχος ήταν αόρατος και αρκεστήκαμε σε κάποια χαμηλότερη, μεταθέτοντας στο μέλλον την ολοκλήρωση της διαδρομής. Μια ολοκλήρωση που άργησε οκτώμισι ολόκληρα χρόνια και έγινε από εντελώς διαφορετική αφετηρία.

Μεσούντα, στην εσχατιά του νομού Άρτας, ένα χωριό άρρηκτα δεμένο με την νεώτερη ιστορία, αφού εδώ κοντά γράφτηκε ο επίλογος  της πορείας του Άρη Βελουχιώτη. Χτισμένο σε υψόμετρο 700 μέτρων μέσα στα έλατα, ξεχωρίζει στην πλαγιά, πάνω από τον ρου του Αχελώου, έτσι όπως ερχόμαστε από το Μυρόφυλλο. Λίγο πριν μπούμε στο χωριό, δεξιά του δρόμου συναντάμε παράκαμψη για το εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής. Φαρδύς χωματόδρομος, καλά πατημένος αφού περνάει από καστανιώνες και βιολογικές καλλιέργειες όπως μαρτυρούν οι σχετικές ταμπέλες. Μαζί με τις καρυδιές οι καστανιές αποτελούν πηγή εισοδήματος για τους κατοίκους του χωριού, συμπλήρωμα της κτηνοτροφίας.

Αγνοώντας τις διακλαδώσεις δεξιά και αριστερά συνεχίζουμε ανηφορίζοντας τον κεντρικό χωματόδρομο για να φτάσουμε κάτω ακριβώς από το εκκλησάκι. Εδώ αφήνουμε τα αυτοκίνητα και ανεβαίνουμε αριστερά την πλαγιά, μέσα από έλατα, χωρίς μονοπάτι, για να βγούμε μετά από 10’ σε διάσελο, κάτω από την κορυφογραμμή. Πρόκειται για ένα μεγάλο πέταλο που κλείνει προς τα ανατολικά,  εντελώς άδεντρο και πετρώδες.

Προτιμούμε την ανάβαση από την κόψη στο αριστερό άκρο του βουνού αποφεύγοντας κατά το δυνατόν τους χαλιάδες και τα γκρέμουρα. Κατακόρυφη πορεία για 20’ και στη συνέχεια στρίβουμε δεξιά ακολουθώντας τη ράχη σε υποτυπώδες μονοπάτι – γιδόστρατο που οδηγεί σε 25’ σε μαντρί. Πίσω από τα βράχια προβάλλουν σιλουέτες κατσικιών που περίεργα παρακολουθούν την πορεία μας. Σύντομα όλο το κοπάδι στέκει πάνω στο βράχο, εικόνα βγαλμένη από παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες. Παρακάμπτουμε την κορυφή που βρίσκεται ακριβώς μπροστά μας στρίβοντας δεξιά. Είμαστε στην κορυφογραμμή και βαδίζουμε με κατεύθυνση νότια περπατώντας στο σταθερό υψόμετρο των 1700 μέτρων. Στόχος μας η κορυφή Κοκκινόλακος στο τέλος του βουνού που υψώνεται απότομα πάνω από τον γκρεμό. Δεξιά μας άλλες χαμηλότερες εξάρσεις με θέα απολαυστική προς την κοιλάδα του Αχελώου που ξεφεύγοντας από το φαράγγι του Φάγγου απλώνεται γαλήνιος αστράφτοντας στο φως.

Όλο το τοπίο προβλέπεται να αλλάξει δραματικά μετά την λειτουργία του φράγματος της Συκιάς που θα πλημμυρίσει το φαράγγι μετατρέποντας τις αετοφωλιές της Μεσούντας, του Μυρόφυλλου και του Πολυνερίου σε παραλίμνια χωριά. Πρόκειται για τεράστιας κλίμακας αλλαγή στο περιβάλλον μιας από τις πιο παρθένες περιοχές της χώρας.  Προς το καλύτερο ή το χειρότερο; Ο χρόνος θα δείξει.

Μετά από δίωρη συνολική πορεία είμαστε κάτω από την κορυφή. Αριστερά και δεξιά τεράστια βάραθρα δίνουν την εντύπωση του απρόσιτου. Σκαρφαλώνουμε στην κόψη ψάχνοντας τα πατήματά μας πάνω σε σταθερά βράχια και σε 15’ είμαστε επιτέλους στην κορυφή. Η καθαρή ατμόσφαιρα προσφέρει την ευκαιρία όμορφης θέας προς τα υπόλοιπα βουνά των Αγράφων και τα γειτονικά όρη του Βάλτου. Νοτιότερα ξεχωρίζουμε το Χατζή, την Κακαρδίτσα και τα Τζουμέρκα. Κάπου χαμηλά κάτω από τα πόδια μας, αθέατες πίσω από τα βράχια οι Πηγές Άρτας και το ιστορικό μοναστήρι του Σέλτσου. Λείπει όμως ο Θανάσης για να χτυπήσει την καμπάνα, καλώντας μας να επιστρέψουμε.

Have your say