< <

Ορειβατικό πανυγήρι στο Χατζή

Όταν βλέπεις αυτή την κορυφή από μακριά, θεωρείς αδύνατο το σκαρφάλωμά της, τουλάχιστον χωρίς αναρριχητικό εξοπλισμό. Σαν γιγάντιο δόντι δράκου μοιάζει το ψηλότερο σημείο του ορεινού όγκου που ονομάζεται Χατζή. Είναι το δικό μας το βουνό, τουλάχιστον έτσι το αισθανόμαστε, τόσο λόγω της τακτικής μας παρουσίας εκεί όσο και λόγω  της σηματοδότησης του μονοπατιού  που οδηγεί στην ομώνυμη κορυφή. Με τον τρόπο αυτόν αναδείξαμε έναν σημαντικό προορισμό στο ορειβατικό κοινό της χώρας μας, ένα βουνό με αλπικά χαρακτηριστικά που τονίζουν την μοναδικότητά του.

Το μονοπάτι ξεκινά από την Μεσοχώρα και κινούμενο σε χαμηλή βλάστηση φτάνει στον οικισμό «Σπίτια». Από εκεί, παρακάμπτοντας τον χωματόδρομο ανεβαίνει στις ομαλές πλαγιές της Μαλόραχης με την υπέροχη θέα και ξανασυναντά τον δρόμο στη θέση «Μορτζούλα». Εδώ, ένα μοναχικό δέντρο αποτελεί την αρχή ήπιας ανάβασης στο οροπέδιο, αντίκρυ στο πέταλο των κορυφών, το όνομα των οποίων μπορεί κάποιος να διαβάσει στην μεταλλική πινακίδα που τοποθετήσαμε πέρυσι. Ακολουθεί σύντομο κατέβασμα στην μικρή λεκάνη που σκάβει το ρέμα και η άνοδος στην δεξιά πετρώδη ράχη ως την βάση της κορυφής που προσπελαύνεται από τα νότια. Σύνολο πορείας 4.30’ και υψομετρική διαφορά 1100 μέτρα. Ιδανική εποχή για την ανάβαση οι μήνες Απρίλιος – Μάιος, τότε που το χιόνι γεμίζει το λούκι δεξιά της κορυφής καλύπτοντας τον ατέλειωτο λιθοσωρό. Η προσπάθεια έτσι γίνεται πιο εύκολη αλλά και ασύγκριτα πιο  συναρπαστική.

Το χαρακτηριστικό της πρόσφατης ανάβασής μας στο Χατζή ήταν το μεγάλο πλήθος καθώς μαζί μας είχαμε τους φίλους του ΕΟΣ Καρδίτσας και του ΟΠΟ Πύλης. Σε συνδυασμό με τις εναλλαγές του καιρού μας έδωσε την ευκαιρία μιας αξέχαστης πορείας.
Ήδη από το ξεκίνημα η ομίχλη εναλλάσσεται αστραπιαία με την αιθρία προκαλώντας ανάλογες μεταβολές των συναισθημάτων μας. Μια κρύο και μια ζέστη στο τυπικό ανοιξιάτικο πρωινό του Χατζή. Οι κορυφές παλεύουν να ελευθερωθούν από το αγκάλιασμα των νεφών, προβάλλουν το λευκό του χιονιού στο γαλάζιο φόντο. Μακρινά πολύ μοιάζουν τα γειτονικά Τζουμέρκα χαμένα στην αχλή.

Βαδίζουμε σε μια πράσινη θάλασσα διάσπαρτη με πρίμουλες, και ορχιδέες. Ο ήχος των ρεμάτων που κόβουν τις πλαγιές σκεπάζει τις φωνές των πουλιών. Το αλπικό τοπίο σε όλο το μεγαλείο του. Στην βάση της κορυφής το χιόνι τροφοδοτεί ένα ρέμα που στριφογυρίζει στην μικρή κοιλάδα πριν γκρεμιστεί σε βάραθρο.

Από εδώ ξεκινά το βασίλειο της πέτρας, το σκληρό πρόσωπο του Χατζή.  Στην όψη της πέτρας αποτυπώνεται το διάβα των εποχών. Η μακριά ανθρώπινη αλυσίδα σέρνεται στα λιθάρια, οι πολύχρωμοι κρίκοι της προκαλούν την δωρική λιτότητα του τοπίου. Ως το μικρό διάσελο με το βιβλίο εντυπώσεων του συλλόγου φτάνουμε με μια ανάσα. Το λιβαδάκι με τους νάρκισσους στο υψόμετρο των 1730 μέτρων προσφέρει την ευκαιρία της ανασύνταξης πριν από την τελική προσπάθεια για την  κορυφή.

Ακολουθεί η επίπονη προσπάθεια στο παγωμένο λούκι κάτω από την διαρκή απειλή της βροχής και η απογείωση στα 2038 μέτρα, πάνω από σάρες και γκρεμούς. Για πρώτη ίσως φορά τόσος κόσμος συγκεντρώνεται στην μικρή επιφάνεια της κορυφής. Ανταμοιβή τους εκτός από την ανυπέρβλητη θέα, τα γλυκά και τα πιοτά που προσέφερε στην επιστροφή ο υπεύθυνος της πορείας Γιάννης Γιαννούλας, πάντα φιλόξενος, περήφανος για τον τόπο της καταγωγής του. Θερμά τον ευχαριστούμε

Xatzi10 Xatzi15 Xatzi16 Xatzi27 Xatzi44

Have your say