< <

Οι οκτώ σωματοφύλακες της Κακαρδίτσας

Το μονοπάτι είναι φαρδύ, όσο χρειάζεται για να διασταυρωθούν φορτωμένα ζώα. Παρά την εμφανή αχρησία, τις μετατοπισμένες πέτρες του παλιού καλντεριμιού, τα ψηλά χόρτα που κρύβουν τις ρυτίδες του χρόνου, είναι φανερό ότι βαδίζουμε σε οδική αρτηρία μιας  άλλης εποχής.

Φθάνουμε στο ψηλότερο σημείο της αρτηρίας, σχεδόν 2000 μέτρα. Πριν λίγο ο ιδρώτας μας κυλούσε προς τον Άραχθο, τώρα οι σταλαματιές μας  πάνε να συναντήσουν τον Αχελώο που κυλά αθέατος, καλά κρυμμένος πίσω από την Σκλίβα και την Μακριά Ράχη. Είμαστε στην στράτα των κυρατζήδων. Η λεωφόρος  που ένωνε για χιλιετίες την Ήπειρο με την Θεσσαλία  και την νότιο Ελλάδα.

 Το ορεινό τμήμα της διαδρομή είχε αφετηρία το πέτρινο γιοφύρι της Πύλης και το καλντερίμι που υπάρχει ακόμα πίσω του, ακολουθούσε την βόρεια όχθη του Πορταϊκού έστριβε για Κοτρώνι, μετά είχε κατεύθυνση την Βλάχα, πιο κάτω συναντούσε το Περτουλιώτικο ρέμα και το συντρόφευε μέχρι την συμβολή με τον Αχελώο, στην Γέφυρα Αλεξίου. Από εκεί κατευθυνόταν για την Τζούρτζα δίπλα στον Αχελώο, μετά άρχιζε ο ανήφορος  προς την βρύση του Γκρέκο και η τελική ανάβαση για το διάσελο που στεκόμαστε, ανάμεσα σε Κακαρδίτσα και Καταραχιά. Από εδώ και πέρα Ήπειρος, κατήφορος μέχρι το Ματσούκι και ακόμα χαμηλότερα στον Άραχθο.

Πρώτος γνωστός διαβάτης της στράτας ο Ιάσονας. Σύμφωνα με τα Αργοναυτικά ο Ιάσων με τη συμβουλή της θεάς Αθηνάς, φεύγει από την Ιωλκό  και έρχεται στη Δωδώνη για να πάρει ένα κλαδί από την προφητική βελανιδιά και να το τοποθετήσει στην πλώρη του σκάφους του. Να οδηγεί και να προστατεύει τους Αργοναύτες, το «λαλούν ξύλον» της Αργούς.

Εγκαταλείπουμε την στράτα και ακολουθούμε την κορυφογραμμή με στόχο την Κακαρδίτσα. Αριστερά μας τα βοσκοτόπια της Τζούρτζας και δεξιά μας αυτά του Ματσουκιού. Πρέπει όμως να αντιμετωπίσουμε τους σωματοφύλακες της Κακαρδίστας.  Είναι οκτώ αγριοκορυφές, πανύψηλες στα 2200 μέτρα, αρματωμένες με αγκωνάρια, παραταγμένες εφ’ ενός ζυγού. Φράσουν  τον δρόμο για την ψηλότερη κορυφή της  Θεσσαλίας. Καταβόθρα, Ιαντίρι, Μεσοβούνι και μετά οι πέντε Πύργοι με τρομερότερο τον 5ο τον τελευταίο.

Με σπονδές ιδρώτα βάζουμε κάτω και τον τελευταίο Πύργο. Καθισμένοι στον σβέρκο του παρατηρούμε το απόκρημνο πέρασμα που τον συνδέει με την αφέντρα του. Πρέπει να κατέβουμε 100 και μετά να ανέβουμε 250. Οριακά δεν χρειάζεται να βάλουμε τα χέρια μας. Ευτυχώς που έχουμε απαλλαγεί από κάθε ίχνος υψοφοβίας. Μετά 4,5 ώρες μάχης και 9 χιλιόμετρα είμαστε στρογγυλοκαθισμένοι στην κορυφή. Σύμμαχοί μας τα συννεφάκια που μας προστάτευαν στο μεγαλύτερο μέρος της πορείας τον ανελέητο ήλιο του Ιούλη.

Παρατηρούμε ότι υπάρχει σημαδεμένο μονοπάτι που κατεβαίνει σε Μαντρί κάτω από τον κώνο της κορυφής. Από εκεί 8 χιλιόμετρα χωματόδρομος μέχρι την αφετηρία μας στον άσφαλτο Μπάρου – Ματσουκίου. Κάλιο τα αριστερά δεξιά του χωματόδρομου παρά τα πάνω κάτω της κορυφογραμμής. Άλλωστε πρέπει και να ψηφίσουμε, αύριο είναι οι εκλογές.

Have your say