< <

Οδοιπορικό στην Θράκη

Το μονοπάτι των σιδηροδρομικών, λαξευμένο στο βράχο ελίσσεται πάνω από τις γραμμές του τραίνου. Κάτω από τα πόδια μας ο Νέστος κυλάει νωχελικά σχηματίζοντας μαιάνδρους. Μια διαδρομή εξαίσια, όνειρο κάθε πεζοπόρου. Είναι το αρχικό και εντυπωσιακότερο κομμάτι ενός μονοπατιού που ξεκινά από τον οικισμό Γαλάνη, στο ΝΔ άκρο του νομού της Ξάνθης και μετά από 5,5 χλμ κατά μήκος των στενών του Νέστου καταλήγει στο σταθμό των Λιβερών.
Ένας υπόκωφος θόρυβος προαναγγέλλει τη διέλευση τραίνου. Προβάλλει ξαφνικά μέσα από μια γαλαρία και χάνεται γρήγορα σε μια άλλη. Το γοητευτικότερο μέσο μαζικής μεταφοράς που στη χώρα μας παραμελήθηκε εγκληματικά. Σύλληψη του Σουλτάνου Αβδούλ Αζίζ, άρχισε να γίνεται το 1893 και ολοκληρώθηκε το 1896, ενώνοντας Δράμα, Ξάνθη και Κομοτηνή.
Μετά από 4 χλμ το μονοπάτι περνά κάτω από τις γραμμές και συνεχίζει πλάι στο ποτάμι, μέσα από υπέροχη παρυδάτια βλάστηση που το 1977 κηρύχθηκε Αισθητικό Δάσος. Ελάχιστο από το φως του ήλιου καταφέρνει να εισχωρήσει σ’ αυτό τον κόσμο των αιωνόβιων δέντρων. Τσουκνίδες και γιγάντιες φτέρες που ξεπερνούν σε ύψος τα 2 μ. εμποδίζουν την πορεία μας.
Φτάνουμε στην πηγή Κρωμνικού. Ξεδιψάμε με το δροσερό νερό που άφθονο αναβλύζει μέσα από την πέτρα και επιστρέφουμε από την ίδια διαδρομή αφού πρέπει να οργανώσουμε τη διαμονή μας.
Κατασκηνώνουμε στην αρχή του μονοπατιού, στην άμμο, δίπλα στο ποτάμι που ασημίζει στο φως του φεγγαριού. Εδώ, κοντά στο τέλος της πορείας του έχει χάσει την αρχική ορμή του και δεν τραγουδά, παρά μόνο ψιθυρίζει για όσα είδε στα 230 χλμ της πορείας του. Λίγο πριν ξεψυχήσει στην απεραντοσύνη της θάλασσας.
Νωρίς το πρωί της επομένης ανηφορίζουμε στις πλαγιές της κεντρικής Ροδόπης με κατεύθυνση το ορεινό χωριό Λειβαδίτης. Χτισμένο σ’ ένα μικρό οροπέδιο στα 1200 μ. κατοικείται από 6 οικογένειες όλες κι όλες. Στο μικρό μπακάλικο του κυρ Αντώνη είναι γραμμένη όλη η ζωή των τελευταίων 50 χρόνων του χωριού. Ο μεγάλος πόλεμος, οι Βούλγαροι, η μετανάστευση. Εμείς, περαστικοί εραστές της φύσης, σε λίγο θα φύγουμε και η ερημιά θα σκεπάσει πάλι τα λιγοστά σπίτια.
Ακολουθούμε το μονοπάτι για τον Λειβαδίτη, τον καταρράκτη που έγινε πασίγνωστος τα τελευταία χρόνια. Μονοπάτι εκπληκτικής ομορφιάς, διασχίζει ένα υποβλητικό δάσος οξυάς. Τμήμα του διεθνούς μονοπατιού Ε6, με άρτια σήμανση και υποδειγματική χάραξη. Για 2 ώρες τρέχουμε στις κατηφόρες του, φωτογραφίζουμε τα παιχνίδια του φωτός στα νεαρά φύλλα των δέντρων, ακούμε το τραγούδι των νερών. Στο τέλος της διαδρομής, σαν ανταμοιβή, ο τεράστιος καταρράκτης που κυλάει από ύψος 45 μ. σκάβοντας το βράχο σχηματίζει το Στενόρεμα, παραπόταμο του Νέστου.
Μετά από μια σύντομη ξεκούραση, το λαογραφικό μέρος της περιπλάνησής μας, τα  χωριά των Πομάκων, στο βόρειο μέρος της Ξάνθης. Μια φυλή γηγενών που εξισλαμίσθηκαν τον 16ο αιώνα και που η κοντόθωρη πολιτική μας έσπρωξε στην αγκαλιά της Τουρκίας. Στο δρόμο μας συναντήσαμε οικογένειες να δουλεύουν στα μικρά χωράφια τους. Υπομονετικά οργώνουν με το άλογο, σκαλίζουν και ποτίζουν τα καπνά τους με το λάστιχο, με νερό που συγκεντρώνουν σε βαρέλια. Ακόμα και τα πρανή των δρόμων είναι σπαρμένα, αφού ο μεγαλύτερος κλήρος δεν ξεπερνά τα 6 στρέμματα. Φτάνουμε στον Εχίνο, το κέντρο της περιοχής. Εδώ χριστιανοί είναι μόνο οι φαντάροι. Οι άντρες όλοι ηλικιωμένοι, αφού οι νέοι είναι μετανάστες στη Γερμανία. Στο κεφάλι φοράνε πλεκτό φέσι και με το κάλεσμα του Χότζα κλειδώνουν τα μαγαζιά τους και κατευθύνονται στο τζαμί για προσευχή. Πέντε φορές τη μέρα, η ίδια διαδικασία. Οι γυναίκες σκεπάζουν το κεφάλι με μαντίλα και είναι ξανθές και ιδιαίτερα όμορφες.
Το βράδυ κατασκηνώνουμε στο κάμπινγκ του ΕΟΤ δίπλα στη λίμνη Βιστωνίδα και απολαμβάνουμε μπάνιο στο φεγγαρόφωτο. Η τρίτη μέρα είναι αφιερωμένη στην ξενάγηση: Κομοτηνή, Πόρτο Λάγος, Ξάνθη.
Θα ήθελα και άλλα πολλά να σας αφηγηθώ γι αυτή την υπέροχη περιπλάνησή μας που έγινε στο τριήμερο του Αγίου Πνεύματος. Μια άλλη φορά ίσως.

Have your say