< <

Οίτη

Σε άλλη μια λασποδρομία εξελίχθηκε το περασμένο Σαββατοκύριακο. Η βροχή που προηγήθηκε μετέτρεψε τον άνετο δασικό δρόμο που διασχίζει τον Εθνικό Δρυμό της Οίτης σε ειδική διαδρομή του ράλι Ακρόπολις. Γκρεμισμένα βράχια, φουσκωμένα ρέματα και λάσπη. Τα αυτοκίνητά μας χρησιμοποιούν την τετρακίνηση και οι οδηγοί ιδρώνουν πίσω από το τιμόνι.
Τα σύννεφα απειλητικά σκεπάζουν το βουνό και σκοτεινιάζουν το πανέμορφο ελατόδασος. Παρήγορο σημάδι το καταφύγιο του ΕΟΣ Λαμίας, προβάλλει πάνω από τα κεφάλια μας, κολλημένο στην άκρη ενός βράχου στο μικρό οροπέδιο Τράπεζα. Καπνός ανεβαίνει από το τζάκι του.
Ξεφορτώνουμε τον εξοπλισμό μας. Τα μπουμπουνητά της επερχόμενης καταιγίδας αναγκάζουν κάποιους τολμηρούς να αναθεωρήσουν τα σχέδιά τους για κατασκήνωση. Όλοι στο καταφύγιο λοιπόν. Μικρό, χωρίς ιδιαίτερες ανέσεις, μπορεί να φιλοξενήσει γύρω στα 25 άτομα. Τρεις σειρές κρεβατιών, η μια πάνω από την άλλη. Μας παραχωρούν την κάτω σειρά. Όπως και στο στρατό. Παντού ίδια η μοίρα των νεοφερμένων. Στρώνουμε τους υπνόσακους αφού κουβέρτες δεν διατίθενται.
Ένα πρόχειρο δείπνο στον περίβολο. Ο Ρούντυ, το τεράστιο λυκόσκυλο του καταφυγίου μετράει τις μπουκιές μας. Αποδεικνύεται ελάχιστα εκλεκτικός στο φαγητό του.
Με τις πρώτες σταγόνες της βροχής αποζητάμε τη θαλπωρή του θαλάμου μας. Ουζάκι και κουβέντα. Σχέδια για την αυριανή μέρα. Η βροχή εξελίχθηκε σε καταιγίδα. Καταιγίδα που κοπάζει αργά το βράδυ. Τώρα τα αστέρια λάμπουν πάνω από τις κορφές των δέντρων. Εξ ίσου λαμπερά τα φώτα της Υπάτης και των χωριών της πεδιάδας του Σπερχειού, χίλια επτακόσια μέτρα χαμηλότερα. Μια όμορφη μέρα προμηνύεται.
Ώρα για ύπνο. Αλλά που! Όσα πρόβατα και αν μέτρησα, τα ροχαλητά των παρακοιμώμενων ορειβατών δεν μου επέτρεψαν να κλείσω μάτι. Μια μεγάλη ποικιλία ροχαλητών που κυμαίνονταν από βρυχηθμό μέχρι χλιμίντρισμα. Ηθικό δίδαγμα: Όταν σκοπεύετε να μείνετε σε καταφύγιο, μην ξεχνάτε τις ωτοασπίδες.
Το ξημέρωμα της Κυριακής μας επεφύλασσε δυσάρεστη έκπληξη. Πυκνή ομίχλη και ψιλόβροχο που κάνουν απαγορευτική την ανάβαση στην κορυφή Πύργος (υψ. 2152 μ). Αντί αυτής  επιλέγουμε την κορυφή Γρεβενό (υψ. 2116 μ) πάνω από το καταφύγιο. Ο δασικός δρόμος σε 2 χλμ οδηγεί στη θέση Λιβαδειές σε υψόμετρο 1800 μέτρα περίπου. Μικρές λίμνες και άφθονα νερά, ένα από τα χαρακτηριστικά του δρυμού της Οίτης, που ιδρύθηκε το 1966. Το δεύτερο χαρακτηριστικό είναι το πλήθος των λουλουδιών που του δίνουν την όψη βοτανικού κήπου. Και το κοινό χαρακτηριστικό όλων των Δρυμών μας, η ανεξέλεγκτη ανθρώπινη δραστηριότητα. Ο ασυνείδητος κυνηγός που σκέφτηκε να φέρει τα σκυλιά του για εκπαίδευση στην καρδιά του Εθνικού Δρυμού!
Και όμως είναι τόσο εύκολο να φυλαχτεί τούτη η περιοχή, αφού έχει μόνο δυο εισόδους. Μια από το βόρειο τμήμα της (περιοχή Καστανιάς) και μια από το νοτιοδυτικό (Παύλιανη – Νεοχώρι). Δυο ντόπιοι, υπάλληλοι του Δασαρχείου θα έλυναν το πρόβλημα.
Από τις Λιβαδειές, ακολουθώντας δασικό δρομάκι φτάνουμε στην κορυφή Γρεβενό. Βροχή και αέρας.  Κρύο και ομίχλη. Τούτη την ώρα, η Οίτη κλεισμένη στον εαυτό της, αδιαφορεί για την παρουσία μας. Αύριο, τα λουλούδια θα είναι περισσότερα, θα λάμπουν με χίλια χρώματα, θα καθρεφτίζονται στα νερά της λίμνης. Αύριο. Σήμερα πρέπει να φύγουμε.
Μια σύντομη επίσκεψη στη μονή Αγάθωνος, στις πλαγιές του βουνού με πανοραμική θέα στην πεδιάδα του Σπερχειού. Βρύσες παντού, δέντρα, λουλούδια. Σ’ αυτό το υποβλητικό περιβάλλον, χωρίς να το συνειδητοποιήσουμε, μιλάμε χαμηλόφωνα.
Νωρίς το μεσημέρι φτάνουμε στην Παλιοβράχα, όπου ο Γιάννης, γνήσιο τέκνο της Ρούμελης και εξαιρετικός καλοφαγάς είχε ήδη δώσει οδηγίες για γεύμα που αποδείχτηκε λουκούλλειο. Ένα ολόκληρο ψητό αρνί και μια σούβλα κοκορέτσι μας κράτησαν για τρεις περίπου ώρες στο τραπέζι. Όσο διαρκεί και μια καλή ανάβαση!

Have your say