< <

Οίτη, κορυφή Πύργος

Όταν πέρυσι το Μάη επισκεφτήκαμε την Οίτη, η βροχή και η ομίχλη δεν μας επέτρεψαν να χαρούμε την ομορφιά της. Υποσχεθήκαμε λοιπόν στους εαυτούς μας ότι με πρώτη ευκαιρία θα ξαναερχόμασταν εδώ και θα κατασκηνώναμε στην καρδιά του Εθνικού Δρυμού.

Το προηγούμενο Σάββατο λοιπόν, ακολουθώντας τη συντομότερη διαδρομή μήκους 100 χλμ (Καρδίτσα –Λουτρά Καίτσας – Περιβόλι – Τρίλοφο – Μακρακώμη – Καστανιά) φτάσαμε στην είσοδο της περιφερειακής ζώνης του Εθνικού Δρυμού. Από εδώ, ένας μέτριας βατότητας χωματόδρομος μήκους 13 χλμ οδηγεί στο οροπέδιο Λιβαδειές, σε υψόμετρο 1810 μ. Κατασκηνώσαμε δίπλα στη μικρή λίμνη –σύμβολο του βουνού, στα νερά της οποίας καθρεπτίζεται το Γρεβενό, η δεύτερη σε ύψος κορυφή της Οίτης. Από τούτη τη νότια πλευρά της η Οίτη είναι ομαλή, μεγάλα αλπικά λιβάδια γεμάτα αγριολούλουδα δίνουν την εντύπωση ενός επίγειου παραδείσου. Αντίθετα, το βόρειο τμήμα της υψώνεται απότομα πάνω από τον Σπερχειό σχηματίζοντας στενά φαράγγια και απότομους γκρεμούς.

Μετά την απαραίτητη ξεκούραση, νωρίς το απόγευμα ξεκινήσαμε για το Γρεβενό (υψ. 2114 μ). Η κορυφή δεν έχει ούτε το ύψος ούτε τη δυσκολία που προκαλεί τον ορειβάτη. Είναι όμως πρόκληση το περπάτημα ανάμεσα στα άπειρα χρώματα των λουλουδιών, ο βόμβος των εντόμων, το πέταγμα των πεταλούδων. Μια εύκολη διαδρομή μιας περίπου ώρας που μπορεί όμως να διαρκέσει πολύ περισσότερο αν ενδώσετε στην ομορφιά της φύσης. Δεν είναι τυχαίο το ότι η Οίτη θεωρείται ο βοτανικός παράδεισος των Εθνικών μας Δρυμών. Από την κορυφή αντικρύζουμε τη Λαμία και τα χωριά της κοιλάδας του Σπερχειού, το Καλλίδρομο και τον Μαλιακό κόλπο.

Με το πέσιμο της νύχτας ο αέρας δυναμώνει και μας αναγκάζει να κλειστούμε στις σκηνές μας. Τυλιγμένοι στα ζεστά μας σλίπινγκ μπανγκ κάνουμε απολαυστικό ύπνο μέχρι το χάραμα της Κυριακής. Με τις πρώτες ακτίνες του ήλιου να φωτίζουν τις σκηνές μας ξυπνάμε και ετοιμαζόμαστε για τον Πύργο, την ψηλότερη κορφή της Οίτης (υψ. 2150 μ.). Το μονοπάτι δεν είναι σημαδεμένο, ούτε και κανένα άλλο σ’ αυτό το βουνό. Πρόκειται για μια έλλειψη αισθητή που προδιαθέτει δυσμενώς τον ορειβάτη. Ακολουθώντας λοιπόν τις οδηγίες του χάρτη μας περπατάμε στο χωματόδρομο που οδηγεί στο Νεοχώρι. Μετά από πορεία μιας περίπου ώρας φτάνουμε σε διάσελο και στη συνέχεια ακολουθούμε μονοπάτι με εντελώς νότια κατεύθυνση. Σε 40′ είμαστε στο τριγωνομετρικό της κορυφής από όπου έχουμε μια καταπληκτική θέα στην οροσειρά των Βαρδουσίων. Ξεχωρίζουμε την απόκρημνη Πυραμίδα που σκαρφαλώσαμε ακριβώς ένα χρόνο πριν, τον Κόρακα, την Αλογόραχη, τις Σούφλες. Ολόκληρο το βουνό αναδύεται θαρρείς μέσα από το δάσος της Μουσουνίτσας και φτάνει μέχρι τα σύννεφα. Νοτιότερα η Γκιώνα και ο Παρνασσός. Βόρεια το Βελούχι. Όλες οι κορφές της Στερεάς Ελλάδας απλώνονται γύρω μας. Αυτές είναι και οι τελευταίες εικόνες που πήρε μαζί του ο Ηρακλής όταν σύμφωνα με το μύθο έδωσε τέλος στη ζωή του εδώ, σ’ αυτό το βράχο που πατάμε.

Have your say