< <

Μπουχάρια και Νοχτάρια

Μια διαδρομή έξω από τα συνηθισμένα είχαμε την ευκαιρία να κάνουμε την Κυριακή της Πρωτοχρονιάς. Σ’ έναν τόπο που παρόμοιος δεν υπάρχει αλλού στην Ελλάδα και που μόλις πρόσφατα έγινε γνωστός. Πρόκειται για ένα εκπληκτικό φαράγγι που βρίσκεται μεταξύ των χωριών Λιβαδερό και Μικρόβαλτο του νομού Κοζάνης. Η παρουσία δυο πολύ ιδιαίτερων γεωμορφών που οι ντόπιοι ονομάζουν «μπουχάρια» και «νοχτάρια» είναι εκείνη που το χαρακτηρίζει.

Ακολουθώντας το δρόμο Δεσκάτης – Σερβίων, στην είσοδο του Μικρόβαλτου συναντάμε δεξιά μια μικρή πινακίδα με ένδειξη προς Μπουχάρια. Ένας βατός χωματόδρομος μας οδηγεί μετά από 3,5 χλμ σε μικρό πλάτωμα. Από εδώ, δεν έχουμε παρά να κατεβούμε με τα πόδια στην είσοδο του φαραγγιού, στο βάθος του οποίου κυλά ένα μικρό ρέμα. Εδώ βρίσκονται τα περισσότερα μπουχάρια, που είναι ιδιόμορφοι στύλοι ύψος από 2 έως 6 μέτρων με πλάτος 1- 2,5 μέτρα , φτιαγμένοι από κοκκινόχωμα και μικρές ή μεγαλύτερες πέτρες. Πρόκειται για χαλαρά συνδεδεμένα υλικά του Τεταρτογενούς, δηλαδή της νεότερης γεωλογικής περιόδου. Πάνω από αυτές τις στήλες ισορροπούν λεπτές γκρίζες πλάκες από σχιστόλιθο ή γνεύσιο που σχηματίστηκαν στην Παλαιοζωική περίοδο. Αυτές προστατεύουν τις χωμάτινες στήλες από περαιτέρω διάβρωση. Η όλη μορφή μοιάζει μες καμινάδα (μπουχαρί) εξ ου και η ονομασία τους. Ο σχηματισμός τους οφείλεται στη διαβρωτική δράση των ρεμάτων και της βροχής. Οι ντόπιοι τους έχουν δώσει χαρακτηριστικά ονόματα όπως «Ακοίμητος φρουρός», «Καρυάτιδες», «Άτλαντας», «Περιπατητής», «Ισορροπιστής».

Ο δεύτερος χαρακτηριστικός σχηματισμός είναι τα νοχτάρια (από τη λέξη όχθη). Βρίσκονται στις όχθες του φαραγγιού και είναι ένα δίκτυο από μυτερές χωμάτινες πυραμίδες με απόκρημνο ανάγλυφο. Δημιουργούνται και αυτά από τη διαβρωτική δράση του νερού.

Μια πινακίδα με ένδειξη προς «Λαβύρινθο – Καππαδοκία» μας κάνει να ακολουθήσουμε την πορεία του ρέματος μέχρι να συναντήσουμε το μεγαλύτερο «ρέμα της Ποταμιάς». Δεξιά μας σε ύψος πολλών μέτρων ένας κατακλυσμός από νοχτάρια. Τοπίο που θυμίζει εικόνες από την Καππαδοκία. Σίγουρα, η φύση είναι ο μεγαλύτερος καλλιτέχνης, ικανός πάντα να μας εκπλήξει και να μας συναρπάσει.

Ακολουθούμε το μονοπάτι που ανεβαίνει πάνω από το σχηματισμό αυτό, στο χείλος του φαραγγιού. Έτσι έχουμε τη δυνατότητα να απολαύσουμε το θέαμα ολόκληρης της περιοχής. Αλλά και να προβληματιστούμε για το μέλλον της. Όταν γίνει ευρύτερη γνωστή, το πλήθος των επισκεπτών θα απειλήσει την ακεραιότητα αυτών των τόσο ευαίσθητων σχηματισμών. Πρέπει να δημιουργηθεί ένα γεωλογικό πάρκο που να εξασφαλίζει την πλήρη προστασία του σχηματισμού και να παρέχει κατάλληλη ενημέρωση στους επισκέπτες που θα κινούνται σε συγκεκριμένα μονοπάτια.

Για εμάς θα αποτελεί ένα τόπο που αγαπάμε και συχνά θα επισκεπτόμαστε.

Have your say