< <

Μια αξέχαστη ανάβαση στον Μπάτη

Η Νεράιδα (ή Μπουντούρα) είναι το ορεινό συγκρότημα – κομμάτι της Νότιας Πίνδου που κυριαρχεί δεξιά του δρόμου από το Περτούλι μέχρι τη Δέση. Από γεωγραφική άποψη αποτελεί τμήμα του μεγάλου ορεινού όγκου που ξεκινά από την Τριγγία βορειότερα, περιλαμβάνει το Καπ Γκρας δυτικά και χωρίζεται από το συγκρότημα του Αυγού με το Περτουλιώτικο ρέμα.

Ο μύθος λέει πως ζούσαν κάποτε στο Νεραϊδοχώρι δυο πλούσια κορίτσια, η Μαρία και η Νεράιδα. Όταν οι κλέφτες μπήκαν στο χωριό για να τις αιχμαλωτίσουν, αυτές ξέφυγαν και κατέφυγαν στις δυο κορυφές που πήραν το όνομά τους: Μαρόσα και Νεράϊδα. Εκεί στέκονται αντίκρυ και αγναντεύουν ακόμα το χωριό, πότε ντυμένες με ολόλευκη χιονάτη φορεσιά, πότε στεφανωμένες με τα αγριολούλουδα της Άνοιξης.

Οι κορυφές της Νεράιδας σχηματίζουν ένα πέταλο που ανοίγει προς την πλευρά της Τριγγίας από την οποία την χωρίζει το ρέμα Κατουνίτσα. Ο αυχένας Γκολέμι ενώνει τα δυο βουνά πάνω από το Παλαιοχώρι. Απόκρημνο και τρομερό στην όψη το βουνό από τη βόρεια πλευρά του, εντελώς απροσπέλαστο. Η πρόσβαση γίνεται από τα νότια με αρκετούς τρόπους. Βασικά πρόκειται για ορεινούς δρόμους ή μονοπάτια που εξυπηρετούν την κτηνοτροφία που συνεχίζει τη μακραίωνη παράδοση της περιοχής. Για κάθε μια από τις κορυφές της Νεράιδας προτιμάμε διαφορετική διαδρομή έτσι ώστε όχι μόνο να συντομεύουμε την πορεία αλλά και να έχουμε την ευκαιρία να δούμε διαφορετικές όψεις αυτού του πολύ όμορφου βουνού που συνδυάζει την πυκνή βλάστηση στα χαμηλότερα σημεία με τις αλπικές πλαγιές. Πρέπει να επισημάνουμε ότι το βουνό είναι από τα πρώτα του νομού μας που σκεπάζει το χιόνι λόγω της θέσης και του υψομέτρου του.

Στόχος της τελευταίας μας εξόρμησης ο Μπάτης (υψ. 1959 μ.) μια αρκετά εύκολη στην πρόσβαση κορυφή, στην πραγματικότητα ένας αυχένας ανάμεσα στις κορυφές Μπουντούρα (υψ. 2074 μ.) και Τσούμα ή Κοκκινόβρυση (υψ. 2055 μ.) Η ανάβαση συνδιοργανώθηκε με τον ΕΟΣ Καρδίτσας και συμμετείχαν ορειβάτες από τον ΕΟΣ Λάρισας και τον Ορειβατικό Σύλλογο της Πύλης.

Μια τεράστια ομάδα 60 ατόμων συγκεντρώθηκαν λοιπόν στο σημείο εκκίνησης, στη μεγάλη φουρκέτα που σχηματίζει ο δρόμος πάνω από την Πύρρα. Πρέπει να ομολογήσουμε ότι ο αριθμός αυτός μας ανησύχησε αφού δεν είναι καθόλου εύκολο να οδηγήσουμε τόσους ανθρώπους σε μια διαδρομή χωρίς σήμανση, ένα τμήμα της οποίας κινείται σε δάσος. Οι φόβοι μας αποδείχτηκαν αβάσιμοι αφού όλα κύλησαν ομαλά χάρις στην υπευθυνότητα που χαρακτηρίζει κάθε ορειβάτη.

Ακολουθώντας το χωματόδρομο ανηφορίζουμε μέσα στο ελατόδασος κερδίζοντας σιγά – σιγά ύψος μέχρι να φτάσουμε στο ξέφωτο με την μεγάλη ποτίστρα. Εδώ γίνεται η απαραίτητη ανασυγκρότηση και ένας πίσω από τον άλλον μπαίνουμε στο δάσος βαδίζοντας σε υποτυπώδες μονοπάτι. Τα νερά και οι λάσπες κυριαρχούν. Πάνω στις φτέρες ασπρίζει η πάχνη. Πηγές αναβλύζουν στα ριζά των δέντρων.

Σύντομα συναντάμε το χωματόδρομο που αφήνει αριστερά την Τσούμα και με βόρεια κατεύθυνση τερματίζει σε μαντρί κάτω από τον Μπάτη. Δεξιά μας το ρέμα της Κοκκινόβρυσης κυλά ορμητικά τα νερά του που τροφοδοτούνται από τις γύρω κορυφές. Εδώ χωριζόμαστε σε δυο ομάδες. Η πρώτη θα κατευθυνθεί προς την Τσούμα ακολουθώντας μια έντονα ανηφορική πορεία στη νότια πλαγιά της. Η δεύτερη θα βαδίσει στο χωματόδρομο μέχρι το τέρμα του και από εκεί θα συνεχίσει στην πλαγιά για να φτάσει στον Μπάτη.

Σαφώς επιβλητικότερη η Τσούμα έτσι όπως υψώνεται κάθετα πάνω από τους γκρεμούς. Πιο ήπιος ο Μπάτης, ιδανικός για τους μικρούς μας φίλους (Αποστόλης, Κώστας, Πάρις, Οδυσσέας και Ρόζα) που ανεβαίνουν τρέχοντας την πλαγιά.

Εκατοντάδες μέτρα κάτω από τα πόδια μας το Παλαιοχώρι. Σαν να είμαστε σε αεροπλάνο. Απέναντί μας ακριβώς η Τριγγία και δυτικότερα η Κάλτσα και το Χαλικόβουνο. Στο βάθος επιβλητική η χιονισμένη Κακαρδίτσα και βορειότερα το Περιστέρι. Ανατολικά ο Όλυμπος λευκός και βαρυφορτωμένος.

Όμορφες στιγμές μια πολύ επιτυχημένης ανάβασης.

Have your say