< <

Με χιόνι στ’ Άγραφα. Βουτσικάκι

Ο Μάρτης είναι ένας μήνας που δίνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στα βουνά της χώρας μας. Στο μεταίχμιο χειμώνα και άνοιξης, θαμμένα κάτω από τόνους χιόνι προβάλλουν λαμπρά στα διαλλείματα καλοκαιρίας. Τότε είναι που η ψυχή μας ταξιδεύει παρασέρνοντας και το σώμα στο απέραντο λευκό. Να δει τα σύννεφα σαν τραίνα να περνούν πάνω από τις πλαγιές. Από της κορφής το ξάγναντο θέλει να νιώσει τα πρώτα σκιρτήματα της άνοιξης.

Ενθουσιασμένοι από ένα τέτοιο λαμπρό ξημέρωμα, ξεκινήσαμε για τα Άγραφα, με στόχο το Βουτσικάκι, στα 2152 μέτρα . Τίποτε δεν προϊδέαζε για τις δύσκολες συνθήκες που θα συναντούσαμε. Ούτε το χιόνι στα ρείθρα του δρόμου μετά το Πευκόφυτο, ούτε ο παγωμένος αέρας στο διάσελο του Αγίου Νικολάου όπου σταματήσαμε τα αυτοκίνητά μας.

Ένας δασικός δρόμος 5 χιλιομέτρων μας χωρίζει από τη βάση του βουνού. Μέτρα ολόκληρα το χιόνι στοιβάζεται πάνω του, σε πολλά σημεία τον κάνει ένα με την πλαγιά. Στα προσήλια βουλιάζουμε μέχρι τη μέση ενώ στα ζερβά πατάμε πάνω σε καθρέφτη. Τα σύννεφα κρύβουν παροδικά τον ήλιο και βουτούν στην ανυπαρξία τις κορφές.

Γλιστρώντας και βουλιάζοντας φτάνουμε στο διάσελο. Εκτεθειμένο στον άνεμο που λυσσομανά και σκεπάζει τη φωνή μας. Αριστερά μας η λίμνη του Μέγδοβα και πάνω της αστράφτει στο φως η κορυφή της Τέμπλας. Μα ο δικός μας προορισμός είναι άφαντος πίσω από πέπλα ομίχλης. Αλλιώς φανταζόμασταν τη σημερινή ανάβαση. Παρόλα αυτά συνεχίζουμε σε παγωμένη πλαγιά που αφάνταστα μας δυσκολεύει. Σκάβοντας πατήματα στον πάγο κάνουμε σχεδόν μισή ώρα για απόσταση διακοσίων μέτρων. Κόντρα στον αέρα που παγώνει τα πρόσωπά μας. Κόντρα στην κούραση που επιβάλλει κάποια στάση.

Μέχρι που φτάνουμε κάτω από τον τελικό κώνο της κορυφής. Εδώ πλέον οι δυσκολίες είναι ανυπέρβλητες. Είναι δείγμα γενναιότητας να αναγνωρίζεις την αδυναμία σου. Και να παίρνεις το δρόμο της επιστροφής γεμάτος με όσα έζησες μέχρι εδώ. Με την υπόσχεση ότι θα ξαναρθείς και θα ολοκληρώσεις ότι άφησες μισό.

Have your say