< <

Με τα πρώτα χιόνια στην Καράβα

Με τα προμηνύματα του χειμώνα, είναι οι κορφές των Αγράφων που πρώτες ασπρίζουν. Κι όταν ο ήλιος προβάλλει, αιχμαλωτίζουν τη ματιά μας. Καζάρμα, Καράβα, Βουτσικάκι, Πλάκα – Φλιτζάνι, οι ωραιότερες των κορυφών. Ορατές από την πόλη μας, λευκά μηνύματα σε γαλάζιο φόντο. Πίσω από τα τζάμια των γραφείων, μέσα από τις κουρτίνες των σπιτιών, μας βομβαρδίζουν με την παρουσία τους και μας προκαλούν.
Κάπως έτσι βρεθήκαμε την περασμένη Κυριακή στο διάσελο του Αγίου Νικολάου, πάνω από το Βλάσι, να ανηφορίζουμε το δρόμο για την Καράβα. Χωματόδρομος στην αρχή, σωστό χωράφι από τις ροδιές των αυτοκινήτων των κυνηγών που αποβραδίς στήνουν καρτέρι στο πέρασμα των πουλιών. Οι τουφεκιές τους χαλούν τον κόσμο. Ο πόλεμος του ανθρώπου με τη φύση ή μήπως με τον εαυτό του;
Φτάνοντας στη βάση της κορυφής Κλουκουτσάρι ακολουθούμε μονοπάτι που εξαιτίας της βροχής είναι ιδιαίτερα λασπώδες. Η λάσπη κολλάει στα παπούτσια μας και τα κάνει ασήκωτα. Μακριά στο βάθος η ολόλευκη Καράβα ορθώνεται απότομα στα 2184 μέτρα. Απρόσιτη φαντάζει από δω τούτη η ψηλότερη κορφή των Αγράφων.

Σε λίγο το χιόνι διαδέχεται τη λάσπη και το μονοπάτι χάνεται. Ανεβαίνοντας στην κορυφογραμμή ερχόμαστε αντιμέτωποι με τον παγωμένο αέρα, αλλά και την μεγάλη κλίση της πλαγιάς που κάνει αργά τα βήματά μας και την προσπάθεια επίπονη. Γύρω μας ξεραμένα αγκάθια που ο ψυχρός άνεμος μεταμόρφωσε σε γλυπτά από πάγο. Καθένα με τη δική του μορφή. Καλύπτουν όλη την πλαγιά μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι μας.
Μετά από τρίωρη προσπάθεια φτάνουμε στο τριγωνομετρικό της κορυφής. Κρύσταλλα κρέμονται πάνω του που λιώνουν σιγά – σιγά κάτω από τον ήλιο.
Η θέα από εδώ είναι όμορφη. Νότια ο ατέλειωτος κόσμος των Αγράφων με τον καταρράκτη των κορυφών του. Βόρεια η κεντρική Πίνδος: Λουπάτα – Μαρόσα -Αυγό, Μπουντούρα, Τριγγία, Κακαρδίτσα, Χατζή. Στα Τζουμέρκα ξεχωρίζει το λούκι που πρόσφατα σκαρφαλώσαμε για να φτάσουμε στην κορυφή Καταφίδι. Ο άσπρος όγκος του Ολύμπου. Στον αεροδιάδρομο πάνω από το Βουτσικάκι τα αεροπλάνα υψώνονται κάθετα και χαράσσουν στον ουρανό τα ίχνη της πορείας τους. Η ομορφιά των στιγμών αυτών είναι η ανταμοιβή του ορειβάτη.

Επιστρέφοντας παρακάμπτουμε την κορυφογραμμή για να οδηγηθούμε στο χώρο της λίμνης που σχηματίζεται την άνοιξη κάτω από τον κώνο της κορυφής. Τώρα είναι στεγνή, αλλά το χιόνι αφθονεί γύρω της χαρίζοντάς μας την ευχαρίστηση του πρώτου χιονοπόλεμου της χειμερινής σαιζόν.
Στο τέλος της διαδρομής προτιμάμε την πορεία μέσα από το δάσος με τις οξιές αντί για τον χωματόδρομο. Τα κόκκινα φύλλα των δέντρων προσφέρουν ένα θέαμα παραμυθένιο. Κι ας είναι η πολλοστή φορά που διασχίζουμε το δάσος τέτοια εποχή. Κι ας γνωρίζουμε τη μορφή κάθε δέντρου στο πέρασμά μας. Αυτό το φως του απομεσήμερου στα φύλλα της οξιάς πάντα κάτι καινούργιο θα μας πει. Εμείς θα είμαστε εκεί για να το ακούμε.

Have your say