< <

Με τα μάτια μιας πεζοπόρου

Το πρωινό της Κυριακής η ατμόσφαιρα ήταν υγρή, συννεφιασμένη και βαριά. Παρά ταύτα η φύση έχει πάντα την ομορφιά της. Έτσι αποφασίσαμε με την ομάδα του ΣΠΟΡΤ να πάρουμε το δρόμο για το Μουζάκι με σκοπό να περπατήσουμε στο φαράγγι της Οξιάς, στο σβήσιμο των Αγράφων.

Αφήσαμε τα αυτοκίνητα μας στα Κουρτέικα, φορτωθήκαμε τα σακίδια μας και ξεκινήσαμε αρχικά λίγο μουδιασμένα. Καθώς όμως ζωντάνευε η φύση, ξυπνούσαμε κι εμείς. Βαδίζαμε κατά μήκος του ποταμού Πάμισου ο οποίος ξεχυνόταν ορμητικός και μας συνόδευε με το κελάρυσμα των νερών του σε όλη τη διαδρομή. Πηγάζει από τις πλαγιές της Καράβας και αφού προσφέρει την ευεργετική του δύναμη κατά την πορεία του, εκβάλλει στον Πηνειό.

Στις όχθες του ποταμού αντικρίσαμε αρκετούς οικισμούς, τα Βαγένια, το Παλιοχώρι, το Μελίσσι, τη Γούτρα (σημερινή Δάφνη) που λέγεται ότι την παλιά ονομασία την πήρε από το όνομα ενός ξακουστού κλέφτη της περιοχής που τραυματίστηκε εκεί, τα Αλώνια και δίπλα τους τον επιβλητικό βράχο «Κόκκινο Στεφάνι» που χρησίμευε ως κρησφύγετο των κατοίκων στις δύσκολες ώρες.

Οι περισσότεροι οικισμοί σήμερα είναι εγκαταλελειμμένοι και μόνο κάποιοι ηλικιωμένοι που αρνούνται να αλλάξουν τρόπο ζωής απομένουν, με τις αναμνήσεις μιας προηγούμενης αίγλης. Δεν είναι όμως κι εύκολο να αποχωριστεί κανείς τους ήχους της φύσης. Τα λόγια του ποταμού, το κελάηδημα των πουλιών, την πράσινη συμφωνία του κέδρου, της φτελιάς, των πλατανιών, των ελάτων, τους επιβλητικούς χείμαρρους που σχηματίζονται στις κορυφές της Καζάρμας.

Απορροφημένοι όμως από το θέαμα περπατήσαμε μιάμιση ώρα χωρίς να το αντιληφθούμε, ώσπου φτάσαμε στη ιερά μονή της Αγίας Τριάδας που χτίστηκε το 1500 περίπου και ανακαινίστηκε το 1662. Ο ναός βρίσκεται σε περίοπτη θέση από όπου αντικρίζει κανείς από τη μια πλευρά το φαράγγι και από την άλλη τον χιονισμένο αυχένα του Αγίου Νικολάου, τον Τύμπανο, την πλαγιά της Καράβας και την κοινότητα της Οξιάς.
Μας υποδέχτηκε ο πάτερ Κωνσταντίνος, ο φιλόξενος ιερωμένος του ναού. Μας πρόσφερε ζεστό τσάι, μας μίλησε για την ιστορία του ναού, τις προσπάθειες για την ανέγερση ξενώνα και μας έδωσε ενδιαφέροντα στοιχεία για την περιοχή.

Λίγο αργότερα αποφασίσαμε να πάρουμε το δρόμο της επιστροφής. Ο ήλιος είχε ξεπροβάλλει μέσα από τα σύννεφα και το τοπίο άλλαξε, έγινε πιο φωτεινό. Λίγο πριν το τέλος της διαδρομής διαβήκαμε ένα γεφυράκι και φτάσαμε στον παραδοσιακό νερόμυλο της Μαγαλίνας που δυστυχώς ήταν κλειστός. Κοιτάζοντας όμως μέσα από τα θολά τζάμια των παραθύρων αντικρίσαμε και αποθανατίσαμε εικόνες άλλης εποχής

Έτσι όμορφα έκλεισε η Κυριακάτικη εξόρμηση κι εμείς επιστρέψαμε ευχαριστημένοι που ασκηθήκαμε, απολαύσαμε την απόδραση στη φύση, γευθήκαμε τη φιλοξενία και μάθαμε κάποια πράγματα για τον τόπο μας. Η φύση αποζημιώνει πάντα όσους έρχονται κοντά της.

Have your say