< <

Με αφετηρία το Χαλίκι

ο Χαλίκι, ο συνοριοφύλακας του νομού μας είναι εδώ και χρόνια ένας αγαπημένος προορισμός, αφού από αυτό ξεκινούν οι διαδρομές προς το Περιστέρι (Λάκμος). Το πρωτογνωρίσαμε σε καιρούς δύσκολους, όταν η προσέγγισή του ήταν άθλος αφού ο χωματόδρομος που οδηγούσε ως εκεί ήταν προσπελάσιμος μόνο τους καλοκαιρινούς μήνες. Πρόσφατα ολοκληρώθηκε και η σύνδεσή του με το Ανήλιο, έτσι είναι πλέον προσβάσιμο και από την Εγνατία οδό, γεγονός που γεννά ελπίδες για ανάπτυξη της ευρύτερης περιοχής, ελπίζουμε με ευαισθησία στο ιδιαίτερου κάλους περιβάλλον.

Χτισμένο στα ριζά μιας γυμνής, βραχώδους πλαγιάς του Λάκμου και σε υψόμετρο 1150 μέτρα, το Χαλίκι είναι το βορειότερο από τα βλαχοχώρια του Ασπροποτάμου. Είναι χωριό 700 περίπου μετακινούμενων κτηνοτρόφων, που το χειμώνα κατεβαίνουν στην περιοχή των Φαρσάλων. Αποτελούσε συγκοινωνιακό κόμβο προς το Μέτσοβο και την Ήπειρο και από εκεί περνούσαν ως το 1912 τα σύνορα της Ελλάδας με την τουρκοκρατούμενη Ήπειρο.  Στη θέση αυτή βρισκόταν πιθανότατα μια από τις μεγάλες πόλεις της αρχαίας Αθαμανίας, η «Χαλκίς παρ’ Αχελώον». Το όνομα Χαλκίδα συναντάται μέχρι τον και 18ο αιώνα, ενώ η νεότερη ονομασία είτε προέρχεται από παραφθορά της παλιάς, είτε οφείλεται στα χαλίκια και τις κροκάλες που γεμίζουν την κοίτη του ποταμού μπροστά στο χωριό.

Στα χρόνια της τουρκοκρατίας το Χαλίκι είχε πάνω από 200 σπίτια και ήταν πολύ πλούσιο. Ήταν η έδρα του πασά Δημάκη που εξουσίαζε την περιοχή διατηρώντας Τούρκους φρουρούς. Υπήρξε τύραννος για την περιοχή αφού επέβαλλε σκληρούς φόρους. Το 1878 ο Κοσμάς ο Αιτωλός κήρυξε στο εκκλησάκι του Αϊ Γιώργη, λίγο έξω από το χωριό, στηλιτεύοντας την σκληρότητα του Δημάκη.

Μνημεία αρχιτεκτονικής είναι οι λιθόκτιστες εκκλησίες του χωριού. Ο ναός της Αγίας Παρασκευής χτίστηκε το 1725 στην πλατεία του χωριού. Του ίδιου αιώνα είναι ο ναός του Αγίου Γεωργίου. Υπάρχουν ακόμα οι ναοί του Αγίου Αθανασίου, των Αγίων Αποστόλων και του Αγίου Μόδεστου, προστάτη της κτηνοτροφίας. Το μοναστήρι του Προφήτη Ηλία, που έκτισαν το 1835

Λίγο έξω από το Χαλίκι, στην άκρη ενός ομαλού λόφου πάνω από το ρέμα βρίσκονται δυο μικρά εκκλησάκια, η Μεταμόρφωση του Σωτήρος που χτίστηκε το 1783 και ο Προφήτης Ηλίας που χτίστηκε το 1835. Οι δυο ναοί ανήκαν στο μοναστήρι του Προφήτη Ηλία που χτίστηκε από τους Χαλικιώτες ιερομόναχους αδελφούς Μαυρογεώργου και γύρω τους ξεχωρίζουν ακόμα ερειπωμένα υπολείμματα των κελιών και άλλων κτιρίων της μονής.

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι πέτρινες τοξωτές γέφυρες Φίλος και Αγίου Γεωργίου και οι λιθόκτιστες βρύσες Αυλότοπα και Φίλος. Μέσα από το χωριό ξεκινά το μονοπάτι που οδηγεί στις πηγές του Χαλικιώτικου ρέματος, βασικού τροφοδότη του Αχελώου. Πρόκειται για την ομορφότερη τοποθεσία του νομού μας και μια από τις πιο εντυπωσιακές ολόκληρης της χώρας.

Στόχος της τελευταίας μας ανάβασης ήταν οι βορειανατολικές πλαγιές του Περιστερίου, που γυμνές και απόκρημνες φαίνονται από το Μέτσοβο. Πρόκειται για ένα πέτρινο πέταλο γύρω από την κοιλάδα που ονομάζεται Βάλια Σάκα και φιλοξενεί κοπάδια προβάτων το καλοκαίρι. Αφετηρία μας το σημείο της κατολίσθησης του δρόμου που οδηγείς το Ανήλιο, 5 χλμ μετά το Χαλίκι. Από εδώ, ανεβαίνουμε την πλαγιά στα αριστερά του δρόμου με κατεύθυνση ΒΔ.

Οι πρίμουλες λικνίζονται στον απαλό αέρα μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι μας. Την κυριαρχία του κίτρινου αμφισβητούν οι ορχιδέες, κόκκινες και ωχρές παρουσίες. Μακρόστενες χιονούρες πάνω στο πράσινο χορτάρι και γύρω τους μωβ λεπτεπίλεπτοι κρόκοι. Η άνοιξη ζωγραφίζει με χρώματα ανεξίτηλα τις πλαγιές. Μέχρι ψηλά στην πέτρινη ράχη τους όπου βρίσκουν χώρο οι τρυφεροί νάρκισσοι, το σήμα κατατεθέν του βουνού.

Βγαίνοντας στην κορυφογραμμή έχουμε από κάτω μας την στενόμακρη κοιλάδα της Βάλια Σάκα και απέναντί μας την κορυφή Στακόκκαλα ( 2045 μ.) Πίσω μακριά, πυργώνεται η Τσουκαρέλα στα 2365 μέτρα και πιο πίσω, να μαντέψουμε μπορούμε τη μονάκριβη Βερλίγκα.

Βαδίζουμε σε στενή ράχη που προκαλεί το δέος καθώς δεξιά και αριστερά χάσκουν γκρεμοί πολλών δεκάδων μέτρων. Θα φτάσουμε μέχρι το ψηλότερο σημείο της, στα 1800 μέτρα, στην  άκρη της ράχης. Εδώ θα ξαποστάσουμε αντίκρυ στις χιονισμένες κορφές της βόρειας Πίνδου.  Χαμηλά ξεχωρίζουμε ένα – ένα τα σπίτια του Μετσόβου με τις κόκκινες σκεπές τους. Κάποιοι άλλοι θα συνεχίσουν μέχρι τις ψηλότερες κορφές συμπληρώνοντας τη διάσχιση ολόκληρου του πέταλου.

Have your say