< <

Λογγάς

Τελικά, ήταν ο καιρός αυτός που μας έκανε το μεγαλύτερο πρωταπριλιάτικο αστείο. Όπως και να το δει κανείς, 20 πόντοι χιόνι στα Αντιχάσια τούτη την εποχή, δεν είναι κάτι το συνηθισμένο, παρόλο που η λαϊκή σοφία προειδοποιεί ότι ο Μάρτης μπαίνει πρόβατο και βγαίνει λιοντάρι.
Δίχως γάντια, σκουφιά και χειμερινό εξοπλισμό λοιπόν, από το Λογγά βλέπουμε τις γύρω πλαγιές ντυμένες στα άσπρα και δυσκολευόμαστε να το πιστέψουμε. Το χιόνι που αρχίζει να πέφτει πυκνό μας αναγκάζει να καταφύγουμε στη ζεστασιά του καφενείου – ταβέρνα του χωριού. Σόμπα αναμμένη, ζεστός καφές, τσάι που αχνίζει και κουβέντα με τους ντόπιους.
Ο Λογγάς απέχει 50 χλμ από τα Τρίκαλα και σε υψόμετρο 940 μ περιβάλλεται από τις ψηλότερες κορφές των Αντιχασίων. Χωριό κτηνοτρόφων που ασχολούνται συμπληρωματικά με δασικές εργασίες και με την καλλιέργεια οσπρίων (πασίγνωστα τα φασόλια του) και πατάτας. Έντονη η ανησυχία των κατοίκων για το πρόβλημα της λειψυδρίας, αφού τα χιόνια και οι βροχές που έπεσαν δεν επαρκούν. Στη θέση Τρία Αλώνια σχεδιάζεται η δημιουργία λίμνης 200 στρεμμάτων για τις ανάγκες της περιοχής. Σαν πρώτης προτεραιότητας θέμα θεωρείται και η αποπεράτωση του δρόμου Λογγά – Βερδικούσας.
Όταν το χιόνι κόπασε, και αφού δώσαμε την παραγγελία μας για το μεσημεριανό, ξεκινάμε για την κορυφή. Διασχίζοντας τους δρόμους του χωριού, ξεχωρίζουμε τους μικρούς κήπους, οργωμένους και έτοιμους για την καλλιέργεια των φασολιών. Οι πάσσαλοι που θα τα στηρίξουν είναι συγκεντρωμένοι στις άκρες. Μια γριούλα μας καλημερίζει και αναρωτιέται τι δουλειά έχουμε στα χιόνια. Χιόνια που σκεπάζουν τα άνθη της κερασιάς που φυτρώνει στην αυλή της και μας κάνουν και εμάς να απορούμε με τα παιχνίδια του καιρού.
Ακολουθούμε το δασικό δρόμο που κατευθύνεται νότια, αλλά σύντομα τον αφήνουμε για να μπούμε στο δάσος. Βελανιδιές με γυμνά ακόμα τα κλαδιά τους, αλλά οι οξυές άρχισαν να ντύνονται με το νεαρό πράσινο φύλλωμα που τώρα αγκαλιάζει το χιόνι του Απρίλη. Στενά περάσματα ανάμεσα στα δέντρα, εντυπωσιακά ξέφωτα, αμέτρητες ευκαιρίες για όμορφες φωτογραφίες. Ο Γιάννης τα βάζει με τον εαυτό του που δεν πήρε τη φωτογραφική μηχανή, ο Νίκος πιο προνοητικός φωτογραφίζει για όλους μας.
Το χιόνι στροβιλίζεται, παίζει με το φως, αγκαλιάζει τα δέντρα, πέφτει πάνω μας. Εντυπωσιακές εικόνες, ιδιαίτερα για το Στέφανο και τον Αλέκο, για τους οποίους είναι η πρώτη εξόρμηση με χειμερινές συνθήκες. Είναι αδύνατο να αιχμαλωτίσεις τούτες τις στιγμές στο χαρτί, ούτε στο φιλμ. Απλά τις κρατάς στη σκέψη σου, πηγή πολύτιμης ενέργειας στην καθημερινότητα της πόλης.
Με το κινητό τηλέφωνο επικοινωνούμε με το Θόδωρο που στη ζεστασιά του σπιτιού του θεωρεί την ιστορία μας σαν πρωταπριλιάτικο ψέμα, ακόμα και όταν ακούει το τρίξιμο του χιονιού κάτω από τα πόδια μας.
Μετά από πορεία δυο ωρών φτάνουμε στο ψηλότερο σημείο της διαδρομής, πάνω από την περιοχή της Βερδικούσας. Σύντομη ξεκούραση και επιστροφή από την ίδια διαδρομή σε χρόνο ρεκόρ, αφού η σκέψη του πλούσιου γεύματος που μας περιμένει στα χωριό δίνει φτερά στα πόδια.
Καθισμένοι τώρα μπροστά στα καλοψημένα παϊδάκια, σχεδιάζουμε μια εκτός προγράμματος καλοκαιρινή πολυήμερη διάσχιση του Γράμμου.

Have your say