< <

Λησμονημένοι δρόμοι και περάσματα

Η επιλεγμένη ανάβαση στην κορυφή Λουπάτα από το Παράμερο ήταν ένα εγχείρημα επίφοβο με εξερευνητική διάθεση καθώς δεν είχε ποτέ προσεγγισθεί από αυτή την πλευρά. Έτσι λοιπόν παρά την μικρή συμμετοχή οι λιγοστοί τολμηροί ξεκίνησαν με την πορεία τους με κέφι από το κέντρο του χωριού όπου και συνέλεξαν πολύτιμες πληροφορίες για την διαδρομή.

Αρχηγός της διαδρομής ο Μάριος ο οποίος ήταν απόλυτα προσανατολισμένος και αλάνθαστος και έτσι χωρίς ευτράπελα και απρόοπτα μας καθοδήγησε στο παλιό μονοπάτι το οποίο αρχικά περνάει από πυκνό δάσος ελάτης.Έπειτα φθάσαμε στο βραχινο πέρασμα γνωστό ως σκάλα το οποίο μας είχαν υποδείξει οι κάτοικοι ως απόκρημνο καθώς είναι στενό και ο γκρεμός προς το παραμερίτικο ρέμα ατελείωτος. Μόλις περάσαμε από τη σκάλα πήραμε μια ανάσα αντικρίζοντας τις κορυφές Πυργακια και Καρατζουνι και συνεχίσαμε σε υποαλπικό πλέον πεδίο με διάσπαρτα έλατα κατά μήκος της διαδρομής. Το γνωστό σε όλους πυροφυλάκιο δεν άργησε να φανεί οι μεγάλες σάρες της λουπάτας είναι μακριά μα ο καιρός σήμερα είναι με το μέρος μας και δεν φοβόμαστε τίποτε.

Η κούραση γίνεται πλέον εμφανής καθώς η κλίση μεγαλώνει η  πορεία γίνεται επίπονη και παλμοί χτυπούν κόκκινο, το νερό λιγοστό  και οι πηγές άφαντες. Σε λίγο φθάνουμε σε ένα αλπικό στο ύψος της απέναντι σάρας όπου παρατηρούμε έναν τσοπάνη να μας πλησιάζει προσεκτικά. Φιλικός και πρόσχαρος μα και συνάμα ανήσυχος μας ρωτά για τον καιρό της εβδομάδας (έτσι είναι εμείς  είμαστε στο βουνό για να ‘ξεφυγουμε’ αυτός για να ζήσει). Μας εύχεται καλό δρόμο και ξεκινούμε το τελικό και πιο κουραστικό κομμάτι της ανάβασης.Τα πόδια παίρνουν φωτιά μα με επιμονή και υπομονή προσεγγίζουμε το τριγωνομετρικό όπου και μοιραστήκαμε το γεύμα μας. Ποιος είπε όμως ότι στα βουνά δεν έχει κίνηση; Ξαφνικά εμφανίζεται από τις πλαγιές της ‘βλάχας’ ένας άλλος βοσκός που τυγχάνει να είναι και εξάδελφος του γράφοντος ο Αριστείδης Στουρνάρας άριστος γνώστης της περιοχής. Η θέα μοναδική Άγραφα, Τσίουκες, Χατζή, Καρατζουνι το τρομερό και επικίνδυνο πέρασμα Λουπάτα Μαρόσας δίπλα μας το Αυγό και ένα πλήθος κορυφών που δεν χορτάσαμε να βλέπουμε.

Ο καιρός όμως είχε άγριες διαθέσεις και έτσι γρήγορα-γρήγορα βγάλαμε τις αναμνηστικές φωτογραφίες μας χαιρετηθήκαμε και τραβήξαμε το μακρύ δρόμο της επιστροφής εμείς προς το Παράμερο και ο Αριστείδης προς το κονάκι του.Η κατάβασή μας ήταν ‘εξπρες’ και σε λιγότερο από 2:30 ώρες βρεθήκαμε στο χωριό όπου η οικογένεια του Θανάση Αναγνώστου μας υποδέχθηκε με μια θερμή φιλοξενία όπου και την ευχαριστούμε.

Κλείνοντας αν και η ανάβαση της Κυριακής ήταν ένα άγνωστο τραπουλόχαρτο όσοι το επέλεξαν βγήκαν κερδισμένοι διότι εκτός από την εξαιρετικού κάλλους διαδρομή ξύπνησε και χάραξε μνήμες από ένα τρόπο ζωής παλαιότερο που επιβιώνει κρυμμένος στην ορεινή μας πατρίδα.

Have your say