< <

Κόρη – Τρύπιο λιθάρι – Αστραπή

Ο Κόζιακας. Γνωστός μα και συνάμα άγνωστος. Η προσωποποίηση του αγνώστου. Ένα βουνό με χίλια πρόσωπα. Στη μικρή σχετικά έκτασή του επιφυλάσσει μόνο εκπλήξεις. Αν και όπως είναι φυσικό εδώ κάναμε όλοι τα πρώτα ορειβατικά μας βήματα, χρόνια μετά, εξακολουθεί να αποτελεί ένα μυστήριο. Αυτό είναι ίσως και το βασικότερο στοιχείο της έλξης του. Πάντα κάτι νέο έχει να μας προσφέρει, γι αυτό και αποτελεί σημείο αναφοράς των προγραμματισμένων διαδρομών μας

Δεκάδες είναι οι διαφορετικοί τρόποι προσέγγισης του βουνού που κυμαίνονται από εύκολες πεζοπορίες μέχρι απαιτητικές ορειβατικές και αναρριχητικές διαδρομές αλλά και πολυήμερες διασχίσεις. Οι περισσότερες έχουν σαν αφετηρία ή τερματισμό κάποιο από τα πάμπολλα χωριά και οικισμούς που ζώνουν τις πλαγιές του, ιδιαίτερα αυτές της ανατολικής πλευράς.

Μια από τις πιο χαρακτηριστικές διαδρομές είναι αυτή που ξεκινά από την Κόρη, τον ορεινό οικισμό – μπαλκόνι του Θεσσαλικού κάμπου, στα 850 μέτρα. Στις πλάτες του, το τείχος των κορυφών μοιάζει απροσπέλαστο. Αν όμως παρατηρήσουμε προσεκτικά, θα διακρίνουμε ένα στρόγγυλο άνοιγμα στα απόκρημνα βράχια, σαν την τρύπα της βελόνας. Πρόκειται για το «Τρύπιο Λιθάρι», σημείο αναφοράς για το βουνό, ένα από τα λίγα περάσματα προς την δυτική πλευρά του Κόζιακα. Για τους κατοίκους – παραθεριστές της Κόρης, η προσέγγισή του αποτελεί ένα γεγονός, ένα στοίχημα για τις αντοχές τους, ένα must στην σύγχρονη διάλεκτο.

Έχοντας κάνει αρκετές φορές την πορεία και αφού διαπιστώσαμε την ελλειπή σήμανση του μονοπατιού, την περιλάβαμε ξανά στο πρόγραμμά μας εφοδιασμένοι με τα υλικά της σηματοδότησης. Η πολυμελής ομάδα των 25 ατόμων ξεκίνησε ωωρίς από τη Κόρη, με σύμμαχο τις ιδανικότερες καιρικές συνθήκες.

Ήπιο το πρώτο τμήμα σε πυκνό δάσος βελανιδιάς. Μονοπάτι εμφανές που σε 30΄περίπου οδηγεί σε μικρό ξέφωτο με θέα στο πέρασμα του «Τρύπιου Λιθαριού»  ψηλά, στα 1600 μέτρα. Συνεχίζουμε σε ανήλιο δάσος οξιάς, που ήδη άρχισε να κιτρινίζει. Μετά από τα τελευταία δέντρα αρχίζει ένας πραγματικός γολγοθάς. Η απότομη ανηφόρα μας οδηγεί στην αριστερή πλευρά του ρέματος που έχει σκάψει την πλαγιά γεμίζοντας πέτρες και λιθάρια την ξερή το καλοκαίρι κοίτη του. Είναι ένα από τα πολλά ρέματα που συμβάλλουν για να καταλήξουν στο Γοργογύρι δίνοντας κίνηση στις δριστέλες του χωριού Όπως σε όλα τα ρέματα, η βλάστηση είναι πυκνή. Κατά τόπους αδιαπέραστη, μας αναγκάζει να σερνόμαστε για να περάσουμε. Οι πρόσφατες βροχές λάσπωσαν το έδαφος κάνοντάς το γλιστερό, γεγονός που μας δυσκόλεψε πολύ, ιδιαίτερα στην κατάβαση.

Χρειαστήκαμε δυο ώρες πορείας για να φτάσουμε στο άνοιγμα του βράχου. Ένα παράθυρο με φόντο τον γαλάζιο ουρανό. Διαβαίνοντας μπαίνουμε σε κόσμο άλλο. Σαν την «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων». Από τις σκιές περνάμε στο φως. Τα κακοτράχαλα βράχια διαδέχεται ένα γλυκό οροπέδιο. Στο μεταίχμιο της εναλλαγής του καλοκαιριού με το φθινόπωρο. Το κίτρινο κάνει ήδη αισθητή την παρουσία του χωρίς βέβαια ν απειλεί το αιώνιο πράσινο των ελάτων.

Εδώ θα ξεκουραστούμε για λίγο ανανεώνοντας τις δυνάμεις μας με στόχο την ψηλότερη κορυφή του βουνού. Τα 300 μέτρα της υψομετρικής διαφοράς μοιάζουν παιχνίδι μπροστά σε ότι προηγήθηκε. Τώρα πλέον σήμανση δεν υπάρχει, έτσι πρέπει να κάνουμε δουλειά. Τσίγκινες ταμπέλες στους κορμούς των ελάτων, πλαστικές κορδέλες στα κλαδιά τους και κόκκινη μπογιά στα βράχια.

Ο δρόμος ως την κορυφή απαιτεί πορεία μιας ώρας περίπου. Φτάνοντας στο τριγωνομετρικό έχουμε στα πόδια μας την οικεία θέα στα Περτουλιώτικα Λιβάδια και στις γειτονικές κορυφές της Πίνδου και των Αγράφων. Ένα τοπίο που μας κρατάει δέσμιους για αρκετή ώρα πριν πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής.

kori8 kori11 kori18 kori28 koris12

Have your say