< <

Κόζιακας, στο οροπέδιο της Κρανιάς

Δρόμο ευδιάκριτο κατά τους χειμερινούς μήνες μπορεί να δει κανείς να διασχίζει το μεγαλύτερο μέρος του δάσους πάνω από την Ιερά Μονή του Αγίου Βησσαρίωνα και να φτάνει κάπου κοντά στην κορυφογραμμή της ανατολικής πλευράς του Κόζιακα. Τη διαδρομή αυτή πήραμε την Κυριακή του Θωμά με έναν αξιόλογο αριθμό μελών του συλλόγου μας που την εκπροσωπούσαν όλες οι ηλικίες. Το ξεκίνημα έγινε στις 8.30’ από τον προαύλιο χώρο της Μονής. Με οδηγούς αυτή τη φορά το Σωτήρη και το Γιώργο από τον Άγιο Βησσαρίωνα κατευθυνθήκαμε από το δρόμο που θα μας προωθούσε σε αρκετά μεγάλο υψόμετρο. Στην αρχή του δρόμου μπορεί κανείς να δει τη μεγάλη σιδερόπορτα που κλείνει την είσοδο του περιφραγμένου χώρου του δασαρχείου. Από εκεί περάσαμε με την άδεια του δασοφύλακα.

Η συνέχεια της πορείας έγινε τώρα πλέον μέσα στο φυλασσόμενο χώρο. Βαδίσαμε για πολλά χιλιόμετρα προσέχοντας να μην τρομάξουμε τα άγρια ζώα που είναι αρκετά εκεί μέσα στον τεράστιο χώρο τόσων στρεμμάτων. Παντού βλέπαμε ίχνη από διάφορα ζώα όπως ελάφια, ζαρκάδια, αγριογούρουνα και άλλα.

Κατόπιν αφήσαμε την περιφραγμένη περιοχή και ξεκινήσαμε για την κορυφή της ανατολικής πλευράς του Κόζιακα. Η ανάβαση των τελευταίων μέτρων έγινε μέσα από ένα απότομο στενό λούκι που στο τέλος μας έβγαλε στον αυχένα από όπου είχαμε τη θέα όλου του κάμπου της Θεσσαλίας και στα δυτικά το οροπέδιο της Κρανιάς. Προχωρώντας τώρα πιο ομαλά φτάσαμε στο οροπέδιο Κρανιάς. Εκεί καθίσαμε αρκετή ώρα για ξεκούραση και φαγητό. Κοντά μας έτρεχε γάργαρο το νερό της πηγής που μας ξεδίψασε πολλές φορές.

Η επιστροφή ξεκίνησε από τους πιο βιαστικούς. Είχαμε τώρα δυο επιλογές για την πορεία της επιστροφής. Η μια ήταν ακριβώς όπως ανεβήκαμε. Η δεύτερη ήταν με τη διάσχιση του οροπεδίου της Κρανιάς και επιστροφή από τη νότια πλευρά του Κόζιακα, όπως και έγινε. Μετά από δυο ώρες σχεδόν βρεθήκαμε στα αυτοκίνητά μας και έπειτα από το κέρασμα του Σωτήρη και της Κατερίνας επιστρέψαμε στην πόλη μας.

Have your say