< <

Κόζιακας. Αστραπή

Κυριακή 8 Μαΐου 2011 μια πολυπληθής ομάδα ξεκινήσαμε στις 9:10 το πρωί να βρεθούμε στις πλαγιές και στις κορυφές του γνωστού και αγαπημένου Κόζιακα.

Με την καθοδήγηση των ντόπιων ορειβατών Νίκου Κρούπη και Γιάννη Κεφάλα περάσαμε δίπλα από το σπίτι του δεύτερου στην Ελάτη και στα πρώτα δέκα μέτρα μπήκαμε σε ανηφορικό και πολύ καλά σηματοδοτημένο μονοπάτι, τα καγκέλια του οποίου ελίσσονται μέσα στο ελατόδασος. Σε δέκα λεπτά της ώρας μας έβγαλε στο ξωκλήσι της Αγίας Τριάδας στα 1.040 μέτρα. Ολιγόλεπτη στάση, η ομάδα ανασυντάσσεται και συνεχίζουμε, αυτό το δροσερό πρωινό, στο ίδιο μονοπάτι. Περνάμε κάτω από τα κλαδιά των ελάτων, βρίσκουμε ορχιδέες και ανεμώνες και στο επόμενο πεντάλεπτο μας «ρίχνει» πάνω στον δασικό δρόμο.

Τώρα η κατεύθυνσή μας είναι βόρεια, αφήνουμε κάτω αριστερά πηγή με άφθονο νερό στη θέση «Ψωρολίθι» και σε λιγότερο από δέκα λεπτά βρισκόμαστε σε διάσελο με ποτίστρες στη θέση “Πουλημέν” στα 1.247 μέτρα… Μαθαίνουμε ότι το σημείο είναι μαρτυρικό, όπως και τόσα άλλα της υπαίθρου, γιατί το 1940 Γερμανοί σκότωσαν εδώ αναίτια μια γυναίκα του χωριού.

Συνεχίζουμε να βαδίζουμε στον νεροφαγωμένο και ασυντήρητο δασικό δρόμο μέχρι και την επόμενη βρύση που την βρίσκουμε στη θέση “Καλογερομάντρι”. Ήδη βρισκόμαστε στα 1.507 μέτρα σε μεγαλύτερο διάσελο-βοσκοτόπι. Εδώ υπάρχουν και ποτίστρες για  τις ανάγκες των ζώων. Συναντάμε ένα νεανικό ζευγάρι ορειβατών που τους ακολουθεί ο σκύλος τους, ο Ιβάν. Το τετράποδο έγινε με μιας φίλος με όλους και στο εξής θα μας συνοδέψει μέχρι την κορυφή.

Μετά από αρκετές στροφές και στο τέλος του δρόμου, μπαίνουμε και πάλι στο μονοπάτι που μας οδηγεί σε περιφραγμένο μέρος. Περνάμε πάνω από ξύλινη πόρτα που βρίσκουμε καταγής και κατηφορίζουμε προς ένα άλλο δάσος ελάτων. Η περιοχή ονομάζεται «Αρβανίτες». Βρίσκουμε μωβ κρόκους που δηλώνουν ότι μόλις πριν λίγες μέρες “σηκώθηκε” από δω το χιόνι…Στις μουσκεμένες πλαγιές σβήστηκε το μονοπάτι, το σκέπασε η ανοιξιάτικη χλόη. Κερδίζουμε συνεχώς ύψος…ενώ βρίσκουμε και πάλι το μονοπάτι μέσα σε αραιότερο δάσος ελάτης.

Πλησιάζοντας στη ρίζα ενός τεράστιου βράχου και αριστερά του μονοπατιού βλέπουμε να τρέχει νερό από μια τρύπα (ένας φυσικός κρουνός) του συμπαγούς ογκόλιθου που μας άφησε έκπληκτους. Δημιουργίες της φύσης, ασύλληπτης “εμπνεύσεως”…Λίγα μέτρα δεξιά του “φυσικού κρουνού” περνάμε πάνω από ρυάκι ενώ αριστερά μας αφήνουμε ένα καταρράκτη. Αμέσως κάνουμε πάνω και αριστερά και σε ένα τέταρτο της ώρας φτάνουμε στην ποτίστρα «Καναλάκια».

Έχουμε διανύσει ήδη τα τρία τέταρτα της διαδρομής. Συνεχίζουμε την πορεία μας σε μικρό οροπέδιο. Δεξιά μας η κορυφή Ορνιοφωλιά (υψ. 1771 μ.), πάνω της ένα ηλιακό κάτοπτρο…Κάτω αριστερά το Καταφύγιο του Κόζιακα…Βρισκόμαστε πλέον στο αλπικό σημείο του βουνού… Συνεχώς ανεβαίνουμε, ενώ  κινούμαστε σε υψόμετρο 1.750 μέτρων.

Εδώ δεν έχουν λιώσει ακόμα τα χιόνια…πρέπει να περάσουμε πάνω από χιονούρες για να πιάσουμε τον στόχο μας…Βαδίζουμε στο διάσελο μεταξύ Ορνιοφωλιάς και Αστραπής…Σε λίγο ξεκινάει απότομη ανηφοριά προς τον κώνο του βουνού…Δεξιά η κορυφογραμή διακόπτεται από μια σχισμή του βράχου και μπορούμε για πρώτη φορά σε αυτή την ανηφορική πορεία να αντικρύσουμε την πίσω πλευρά του βουνού. Κάτω δεξιά το κιόσκι του Τρύπιου Λιθαριού…

Διαλέγοντας τα φυσικά σκαλοπάτια του κώνου και με μεγάλους διασκελισμούς κινούμαστε με βορειοδυτική κατεύθυνση και προσεγγίζουμε την κορυφή από την αριστερή πλευρά της. Τελευταία βήματα και βρισκόμαστε στην Αστραπή, σε υψόμετρο 1.901 μέτρα. Σε 3 ώρες και ένα τέταρτο καλύψαμε μια ανηφόρα υψομετρικής διαφοράς 966 μέτρων. Ξαποσταίνουμε δίπλα στο υψομετρικό. Ο Νίκος, σαν καλός οικοδεσπότης, έβγαλε από τον σάκο του και μας τρατάρισε κουμ-κουάτ. Ο Κόζιακας είναι η καταφυγή του. Είναι το μεράκι του. Είναι το σπίτι του…

Από τον εξώστη του βράχου βλέπουμε τον Θεσσαλικό κάμπο, σαν μια απέραντη πλατεία, κάτω από τα πόδια μας…Η θέα δεν ήταν η καλύτερη γιατί η αχλή του μεσημεριού θάμπωνε τον ορίζοντα. Μετά από ένα τέταρτο διαμονής και ύστερα από την κλασική φωτογραφία-ενθύμιο της κορυφής παίρνουμε την κατηφόρα…

Το σχέδιο προέβλεπε να πάρουμε το μονοπάτι προς το χιονοδρομικό του Περτουλίου και όχι προς την Ελάτη. Δηλαδή στην αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που χρησιμοποιήσαμε για να ανεβούμε. Ήταν μια πολύ καλή ιδέα γιατί μας δόθηκε η ευκαιρία να δούμε ένα από τα ομορφότερα μονοπάτια. Άρτια σηματοδοτημένο…από το πλήθος των ομάδων που το επισκέπτονται.

Πρώτος σταθμός στην κατηφορική πορεία μας το Καταφύγιο του Κόζιακα. Αγέρωχο αλλά μοναχικό. Στο μικρό οροπέδιο, παρέα με τις γύρω κορφές. Υπομένει κάθε καιρική συνθήκη προκειμένου να προσφέρει την θαλπωρή του σε εκείνους που την έχουν ανάγκη.

Στο τέλος του μικρού οροπεδίου υπάρχει απότομη κατηφοριά και αμέσως μετά πέφτουμε σε χιονούρα, Την ξεπερνάμε και συνεχίζουμε πλέον σε ένα ανεπανάληπτο μονοπάτι. Ένα μονοπάτι που τα είχε όλα. Αυτό το μονοπάτι αξίζει κανείς να το περπατήσει ακόμα και αν δεν έχει σκοπό να ανεβεί στην Αστραπή…  Ένα μονοπάτι που δίνει την εντύπωση ότι περπατάς στους δρόμους ενός επίγειου παράδεισου και όχι στον Κόζιακα ή μήπως ο Κόζιακας είναι όντως ένας μικρός παράδεισος; Βρισκόμαστε στην «αγκαλιά» της μάνας όλων των έμβιων όντων, στη φύση. Είχαμε την τύχη να ξαποστάσουμε στον κόρφο της, να μυρίσουμε την ευωδιαστή ανάσα της, να ξεδιψάσουμε από τα δροσερά φιλιά της, να ακούσουμε τους χτύπους της καρδιάς της, να αγναντέψουμε τα χρώματα του κορμιού της, να λικνιστούμε στο ανοιξιάτικο τραγούδι της.

Στη μάνα που χρωστάμε τη ζωή μας. Στη μάνα που αξίζει την αγάπη μας, ανήμερα της παγκόσμιας γιορτής… Φύση, που όσο τη ζούμε άλλο τόσο την λατρεύουμε…

Have your say