< <

Κωνσταντινούπολη

Στην πρωτεύουσα της “Βυζαντινής Αυτοκρατορίας” βρεθήκαμε το τετραήμερο των Απόκρεω όλοι εμείς του Συλλόγου Πεζοπορίας Ορειβασίας Τρικάλων, όπως από καιρό είχαμε σχεδιάσει να πάμε. Ήταν Πέμπτη απόγευμα και ήμασταν εκεί, στο πρακτορείο του κ. Θεοδώρου. Μετά την τακτοποίηση των αποσκευών μας στο λεωφορείο πήραμε τις θέσεις μας και ξεκινήσαμε για το μεγάλο ταξίδι που διήρκεσε 15 ώρες. Ήταν ταξίδι ξεκούραστο και ευχάριστο.
Η άφιξή μας στην Πόλη και η τακτοποίησή μας στο ξενοδοχείο έγινε πολύ νωρίς το πρωί κάτι που πετύχαμε χάρη στον πολύ καλό γνώστη του ταξιδιού αυτού τον κύριο Κώστα που ήταν και οδηγός μας. Η μικρή ανάπαυση των τριών ωρών μας απάλλαξε από κάθε κούραση του ολονύκτιου ταξιδιού και μας έκανε έτοιμους να ξεκινήσουμε τις ξεναγήσεις μας σε αυτή την ιστορική πόλη με ξεναγό τον αγαπητό κύριο Προκόπη, γέννημα – θρέμμα Κωνσταντινουπολίτη.
Ξεκινήσαμε με επίσκεψη και προσκύνημα στη Ζωοδόχο Πηγή ή Παναγία Μπαλουκλή όπου και το αγίασμα. Η ονομασία Μπαλουκλή (το περιέχον ψάρια) δόθηκε από τους Τούρκους εξ αιτίας των ψαριών που υπήρχαν στη Λεκάνη του Αγιάσματος. Ξεναγηθήκαμε με κάθε λεπτομέρεια σε όλους τους χώρους, μετρήσαμε τα χρυσόψαρα, περπατήσαμε ανάμεσα στους τάφους των Πατριαρχών, διαβάσαμε χρονολογίες, χαρήκαμε και θυμηθήκαμε την ιστορία με την παρατήρηση του μικρού Αλέξανδρου Ντούβλη – μαθητή της πέμπτης δημοτικού για την επιγραφή στη μαρμάρινη βρύση “ΝΙΨΟΝ ΑΝΟΜΗΜΑΤΑ ΜΗ ΜΟΝΑΝ ΟΨΙΝ”.
Συνεχίζοντας την ξενάγησή μας μετά από ένα καλό μεσημεριανό φαγητό στο “Σπίτι της Λωξάνδρας” ξεκινήσαμε δια μέσου της παραλιακής οδού έχοντας στα αριστερά μας τα παλαιά τείχη και δεξιά τη θάλασσα του Μαρμαρά κατευθυνόμενοι προς το λόφο Τσάμλιτζα που βρίσκεται στα ανατολικά του Ουσκουντάρ (Σκούταρι – Χρυσούπολη) προς την Ασιατική Τουρκία, από όπου περάσαμε πρώτα πάνω από τη μεγάλη κρεμαστή γέφυρα του Βοσπόρου, που ενώνει την Ευρώπη με την Ασία. Εκεί περάσαμε ώρες απογευματινές με καφέ – ποτό – αναψυκτικό αγναντεύοντας συνεχώς όλο αυτό το μεγαλείο που ξεδιπλώνονταν κάτω από τα πόδια μας: Βόσπορος, θάλασσα του Μαρμαρά, Κεράτιος, κάστρα, παλάτια, τζαμιά. Με το ηλιοβασίλεμα κατηφορίσαμε για το ξενοδοχείο, για λίγη ξεκούραση. Το βράδυ έξοδος σε ταβέρνα με ψάρι Βοσπόρου και παραδοσιακή μουσική με όργανα ανατολίτικα. Αργά το βράδυ επιστροφή για ύπνο στο ξενοδοχείο.
Η δεύτερη μέρα μας βρήκε ξεκούραστους και έτοιμους για νέες γνωριμίες με την Πόλη. Επισκεφτήκαμε πρωί – πρωί τη μονή Βλαχέρνας όπου για πρώτη φορά ψάλθηκε ο Ακάθιστος Ύμνος. Στην ίδια περιοχή και στη δεξιά πλευρά του Κεράτιου κόλπου βρίσκεται το Πατριαρχείο και ο Πατριαρχικός ναός του Αγίου Γεωργίου. Ξεναγηθήκαμε και προσκυνήσαμε σε όλους τους χώρους. Πολύ κοντά και σε έναν από τους επτά λόφους αντικρίσαμε την Πατριαρχική Μεγάλη του Γένους Σχολή που είναι το αρχαιότερο εκπαιδευτικό ίδρυμα του γένους.
Συνεχίσαμε με κρουαζιέρα στο Βόσπορο. Ο Βόσπορος με μήκος 32 χλμ και πλάτος που δεν ξεπερνά τα 600 μ. έχει βάθος από 50 έως 120 μ. Η ταχύτητα του επιφανειακού ρεύματος φτάνει τα 4 – 5 χλμ την ώρα με κατεύθυνση από βορρά προς νότο. Η κρουαζιέρα άρχιζε από τον Κεράτιο κόλπο και περνώντας κάτω από τη γέφυρα του Γαλατά κατευθυνθήκαμε προς την έξοδο του Βοσπόρου στη Μαύρη Θάλασσα, πλησιάζοντας πάντα κοντά στις ακτές. Έτσι μπορούσαμε να δούμε τα παλιά ξύλινα “γυαλί” (παραθαλάσσια σπίτια), τα παλάτια, τα κιόσκια και τα περίπτερα που στολίζουν αυτή την ξακουστή υδάτινη δίοδο. Ο Βόσπορος που στολίζεται από τα παλάτια Ντολμαμπαχτσέ, Τσιραγάν, Μπεηλέρμπεη, με τα οχυρά της Ρωμηλίας και της Ανατολίας. Περάσαμε και τις δυο κρεμαστές γέφυρες που ενώνουν τις δυο ακτές.
Μετά από διαδρομή μιάμισης ώρας στο Βόσπορο, φτάσαμε στο ραντεβού με το αυτοκίνητο για την επιστροφή μας. Εκεί απολαύσαμε το μεσημεριανό μας που ήταν ψάρι, πάντα με θέα το Βόσπορο. Η επιστροφή έγινε το απόγευμα, με στάση στη μεγάλη αγορά Καπαλί Τσαρσί που είναι η μεγαλύτερη σκεπαστή αγορά της Κωνσταντινούπολης και μοιάζει με αληθινή πολιτεία καθώς διαθέτει πολλούς δρόμους και 3000 μαγαζιά. Εκεί περιπλανηθήκαμε παντού ψωνίζοντας και αφού κάναμε σκληρά παζάρια πήραμε καθένας ότι μας ήταν απαραίτητο. Κατά τις επτά, ώρα που κλείνει και η αγορά, τραβήξαμε για το ξενοδοχείο, για λίγη ξεκούραση. Αργότερα βρεθήκαμε όλοι μαζί σε κέντρο όπου διασκεδάσαμε με ανατολίτικους χορούς (χανουμάκια).
Η άλλη μέρα μας βρήκε ξεκούραστους για να συνεχίσουμε την ξενάγησή μας αρχίζοντας από τον ιππόδρομο. Εκεί είδαμε τα τρία αρχαία μνημεία τα οποία ήταν στην ίδια ευθεία. Τον Οβελίσκο του Θεοδοσίου, τη Στήλη του Κωνσταντίνου, τη Στήλη των Φιδιών. Στη συνέχεια περάσαμε από το τζαμί του Σουλτάν Αχμέτ (Μπλε Τζαμί). Χτίστηκε το 1609 και είναι το μοναδικό τζαμί με έξι μιναρέδες. Πολύ κοντά βρίσκεται η Αγία Σοφία. Είναι η πιο σπουδαία εκκλησία που έγινε από τους Βυζαντινούς στην Κωνσταντινούπολη. Ο ναός έχει προϊστορία. Πρωτοχτίστηκε από τον Μέγα Κωνσταντίνο ως ξυλόστεγη βασιλική, αλλά τον 4ο αιώνα καταστράφηκε για να ξαναχτιστεί το 415 πάλι ως ξυλόστεγη. Ο δεύτερος αυτός ναός κάηκε κατά τη Στάση του Νίκα. Έτσι ο Ιουστινιανός ανέθεσε το χτίσιμο σε δυο αρχιτέκτονες, τον Ανθέμιο και τον Ισίδωρο οι οποίοι έδωσαν νέες λύσεις. Το χτίσιμο κράτησε πέντε χρόνια (532 – 537) και στο διάστημα αυτό χιλιάδες τεχνίτες και εργάτες δούλεψαν με σπάνια, πολύτιμα και δυσεύρετα υλικά που μεταφέρθηκαν από όλες τις περιοχές της αυτοκρατορίας. Ο ναός έχει μέγιστες διαστάσεις 77 x 32 μέτρα και ο εντυπωσιακός και ευρύς τρούλος έχει διάμετρο 33 μέτρα και ύψος από το δάπεδο 62 μέτρα. Ο ξεναγός μας λέει τα πάντα με κάθε λεπτομέρεια, αλλά στην πραγματικότητα δεν χορταίνουμε, αυτό το προδίδει η αγωνία μας για το ότι σε λίγο θα χάσουμε αυτό το μεγαλείο από τα μάτια μας.
Αλλάζουμε σκηνικό. Είναι η σειρά του παλατιού Τοπκαπί. Τεράστιο κτιριακό συγκρότημα που άρχισε να κατασκευάζεται μεταξύ 1472 και 1478. Καταλαμβάνει έκταση 699.000 τ.μ. και το συνθέτουν ανεξάρτητα οικοδομήματα, κιόσκια, κτίσματα επισήμων, κτίσματα διαμονής, τζαμιά, βιβλιοθήκες και τι άλλο, το χαρέμι.
Τελειώνοντας αυτές τις ξεναγήσεις μένουμε ελεύθεροι ως αργά το απόγευμα στριφογυρίζοντας στην Πόλη και καταγράφοντας τα πάντα στο διάβα μας: Τους Πύργους του Γαλατά στο Πέραν, τη Στήλη του Κωνσταντίνου (καμένη στήλη) τον Πύργο του Μπεγιαζίτ που ο λευκός όγκος του δημιούργησε για τη σύγχρονη πόλη ένα από τα κύρια σύμβολά της.
Τέλος βρεθήκαμε στο ξενοδοχείο περιμένοντας να έλθει η ώρα για τη βραδινή έξοδο στη μεγάλη συνοικία Ταξίμ της περιοχής Πέραν. Επιστρέψαμε νωρίς στο ξενοδοχείο αφού το πρωί έπρεπε όλοι να είμαστε έτοιμοι με τις αποσκευές μας στη ρεσεψιόν για την επιστροφή στην Ελλάδα. Μετά από ένα γρήγορο πρωινό επιβιβαστήκαμε στο λεωφορείο και αργά το βράδυ φτάσαμε στην πόλη μας ορίζοντας (σύμφωνα με την ψηφοφορία που έγινε από τον Αλέξανδρο) σαν επόμενο ταξίδι μας την Ιταλία.
Αυτή ήταν μια πρώτη, καλή γνωριμία με την Κωνσταντινούπολη, πρωτεύουσα του Βυζαντίου.

Have your say