< <

Καράβα μου περήφανη

Ο χειμώνας οδεύει προς το τέλος του, ήδη και στα ψηλότερα σημεία των βουνών λειώνουν τα χιόνια. Η άνοιξη αρχίζει σιγά – σιγά. Εμείς ωστόσο αποφασίζουμε να παρατείνουμε τη διάρκεια της πιο θεαματικής εποχής του χρόνου. Ο μόνος τρόπος είναι να κινηθούμε νότια, εκεί που μπορούμε να συναντήσουμε τις ψηλές κορφές των Αγράφων, εκεί ψηλά ο χειμώνας αντέχει ακόμα. Επιλέγουμε την Καράβα, κορφή χιλιοτραγουδισμένη απ’ όλους τους Αργιθεάτες. Δεν μετανιώσαμε ούτε στιγμή για την επιλογή μας.,

Η πορεία μας αρχίζει από τον αυχένα του Αγίου Νικολάου. Αριστερά μας είναι η μεγαλειώδης χοάνη που σχηματίζεται από τις πανύψηλες κορφές των γύρω βουνών, Βουτσικάκι – Καζάρμα – Ντελιδήμι _Καράβα. Είναι αυτές οι χαράδρες που σχηματίζονται διαδοχικά από τις βουνοκορφές. Έτσι βλέπουμε να διαμορφώνεται σιγά – σιγά μια ειδυλλιακή κοιλάδα με τον παραπόταμο του Αχελώου, τον Πετριλιώτη.

Η διαδρομή μας συνεχίζει δυτικά και σε δασικό δρόμο που ενώνει τον αυχένα του Αγίου Νικολάου με τον αυχένα του Τύμπανου. Δεξιά μας η κοιλάδα της Οξιάς που καταλήγει στο Μουζάκι. Εκεί γεννιέται ο Πάμισος, παραπόταμος του Πηνειού.
Μπροστά μας τώρα ορθώνεται η Καράβα με τα 2.184 μέτρα της κορυφής της, καταστόλιστη από το βαρύ χιόνι των τελευταίων ημερών. Οι εικόνες και τα τοπία είναι υπέροχα. Σε λίγο αφήνουμε το δασικό δρόμο και αρχίζουμε να ανηφορίζουμε στην πλαγιά που μας οδηγεί προς την κορυφή. Το χιόνι είναι αρκετό, οι γκέτες κάνουν καλά τη δουλειά τους αφού το βρίσκουν μαλακό από την υψηλή θερμοκρασία. Ο ένας πίσω από τον άλλο προχωρούμε προς το στόχο μας. Έχουμε τη χαρά να μας συνοδεύει ο καλός φίλος Μπάμπης, καταγόμενος από το Μυρόφυλλο που μας διηγείται ότι αποκόμισε από τα τελευταία του ταξίδια σε Θιβέτ – Πακιστάν – Κίνα.

Βρισκόμαστε τώρα σε αλπική ζώνη και κάτω από τον κώνο της κορυφής. Πρέπει να επιλέξουμε την πορεία της υπόλοιπης διαδρομής. Ανηφορίζοντας, ένα ελαφρό αεράκι φυσάει που και που, και τότε μέσα στ λευκό του χιονιού κάτι αλλάζει στα μάτια μας. Είναι η λίμνη, παγωμένη στο μεγαλύτερο μέρος της και καλυμμένη από παχύ στρώμα χιονιού. Μόνο ένα μικρό μέρος της έχει νερό που παίζει με τα μικρά κυματάκια από το παραμικρό φύσημα του αέρα. Την προσπερνάμε και σε σαράντα λεπτά βρισκόμαστε στην κορυφή. Η θέα είναι πανοραμική και εξαιρετική, ο αέρας δυνατός και ψυχρός. Εδώ έχουμε πολλά να δούμε. Το σημαντικότερο απ’ όλα είναι ότι μπροστά μας έχουμε τα περισσότερα από τα χωριά της Αργιθέας. Δυτικά βλέπουμε τον Αχελώο και τα έργα εκτροπής του. Εκεί κοντά είναι και το ιστορικό μοναστήρι του Σέλτσου, δίπλα το παλιό πέρασμα στα «Πέντε αδέλφια». Προς τα βόρεια σχηματίζεται μια βαθύτατη χαράδρα, μια τεράστια φυσική χοάνη με ιλιγγιώδεις χαράδρες βάθους εκατοντάδων μέτρων.

Στο χείλος αυτού του τρομερού γκρεμού βρίσκεται χτισμένο το Μεσοβούνι με τους συνοικισμούς του όπου βρεθήκαμε πριν από λίγες μέρες. Ανατολικά βλέπουμε ένα από τα μεγαλύτερα και γραφικότερα κεφαλοχώρια της Αργιθέας, το Πέτρίλο που αποτελείται από πολλούς και μεγάλους συνοικισμούς. Από εκεί καταγόταν ο αείμνηστος Βλαχογιάννης, τραγουδιστής αργιθεάτικων τραγουδιών με χαρακτηριστική φωνή. Και εδώ πάνω στην πλαγιά της Καράβας άφησε την τελευταία του πνοή, όπου υπάρχει εικονοστάσι στη μνήμη του. Στο βάθος του ορίζοντα, τα πάντα μας είναι γνώριμα.

Ο χρόνος πέρασε, ώρα να κατηφορίσουμε. Ας δώσουμε απλά το έναυσμα και σε σας αγαπητοί μας φίλοι για να ανακαλύψετε και να χαρείτε από ψηλά κάθε εποχή του χρόνου αυτόν τον τόπο όπου ζούμε.

Have your say