< <

Καπ Γκράς (Κεφάλι Χοντρό στα 1.930 μέτρα)

Προσωπικό κώλυμα του υπεύθυνου της προγραμματισμένης ορειβασίας, μας ανάγκασε να αλλάξουμε πορεία…Εκεί που ήταν να βρεθούμε στον γειτονικό και φιλόξενο Κόζιακα και συγκεκριμένα στο οροπέδιο με την ονομασία Κρανιά, δηλαδή πάνω από το μοναστήρι του Αγίου Βησσαρίωνα (Ντούσκου) της Πύλης…τραβήξαμε προς τον Ασπροπόταμο με σκοπό να ανεβούμε στις πλαγιές ενός “Χοντροκέφαλου” μεν αλλά προσιτού βουνού.

Φτάσαμε στο Δραγοβίστι που στα βλάχικα σημαίνει Πολυθέα το πρωί της Κυριακής 18 Σεπτεμβρίου. Χτισμένο στα 1.150 μέτρα. Πέρασαν τα καλοκαιρινά πανηγύρια και οι χαρές στα βλαχοχώρια του Ασπροπόταμου και τα χωριά έμειναν μόνα, σκαρφαλωμένα στις πλαγιές των απολήξεων της Πίνδου. Οι παραθεριστές που “ζωντανεύουν” τα ορεινά χωριά τους καλοκαιρινούς μήνες κατέβηκαν στον κάμπο, παρότι το φετινό καλοκαίρι με τις υψηλές μεσημεριανές θερμοκρασίες συνεχίζεται μέχρι τα μέσα του τρυγητή. Άνοιξαν τα Σχολεία, όλοι στην πόλη. Σπίτια ερμητικά κλειστά… Έρημα χωριά…

Ησυχία… Ακούγαμε την ανάσα μας… Ένας ηλικιωμένος στην πλατεία του χωριού μας έδειξε με την γκλίτσα στο χέρι από ποιο χωματόδρομο θα προσεγγίζαμε το βουνό. Η πορεία μας ξεκίνησε αμέσως μετά το άνυδρο λούκι του ρέματος… Από τα 1.100 μέτρα θα φτάσουμε στα 1.930 της κορυφής.

Τα ρολόγια μας έδειχναν 10:00, όταν αρχίσαμε να ανηφορίζουμε κάτω από την πρωινή δροσιά του ελατόδασους. Το καλαμπούρι αστείρευτο αλλά η προσοχή μας τεταμένη στην ανεύρεση του μονοπατιού. Δεν ήταν δύσκολο. Σε χρόνο λιγότερο από μισή ώρα βρισκόμασταν στο ξέφωτο… Πατάμε πλέον πάνω στο μονοπάτι που οδηγεί από την ανατολική πλευρά του βουνού στην κορυφή… Ανταλλάξαμε την καλημέρα μας με κυνηγούς που τους βρήκε το ξημέρωμα καρτερώντας τις πέρδικες και τους λαγούς και είχαν πάρει ήδη τον δρόμο της επιστροφής.

Βρισκόμαστε κοντά στα 1.600 μέτρα όταν κάνουμε στάση… Μια λιχουδιά τριμμένου αμύγδαλου πασπαλισμένο με ζάχαρη (Συφναίϊκο) ανέβασε τα πεσμένα γλυκογόνα της ομάδας… Λίγο νερό να κατεβούν τα ζάχαρα του γλυκού παρακάτω από το στόμα και ξεκινάμε με συνεχή πορεία στο “καραφλό” και αρκούντος ανηφορικό μέρος του βουνού… Στην πλάτη μας βρίσκεται η Πολυθέα., “παρακολουθεί” την ανάβασή μας και από δεξιά μας βλέπει η Μηλιά… Ανεβαίνουμε ασθμαίνοντας γιατί πέρα από την απότομη ανηφόρα που αντιμετωπίζουμε βρήκαμε ώρα και στιγμή να συζητήσουμε και τις αποκλίνουσες απόψεις μας πάνω στο σύνθετο πρόβλημα της χώρας.

Με το πες ό ένας πες ο άλλος δεν καταλάβαμε πως περάσαμε μπροστά από τα δυο έρημα μαντριά και βγήκαμε στον υψομετρικό πυργίσκο της κορυφής. Τα ρολόγια έδειχναν 11:40. Εδώ το χορτάρι είναι ψηλό, ωχρό, ξερό σαν να μη πέρασαν φέτος ζώα από αυτό το σημείο, αλλά η θέα ανεπανάληπτη καίτοι μέσα στην αχλή του δυνατού ήλιου διακρίνουμε δεξιά και κάτω την Τζούρτζια (Αγία Παρασκευή), μπροστά και πάνω από το Μουτσιαρίτικο ρέμα το Γαρδίκι, απέναντί του η Μακρυράχη (Πλούν), πίσω από την Μακρυράχη λίγα σπίτια του Παλιοχωρίου Γαρδικίου.

Χίλια τριακόσια μέτρα κάτω από τα πόδια μας αντικρίζουμε ένα μεγάλο μέρος του άνω ρου του Αχελώου (του Άσπρου) με τα παρακλάδια του. Μπροστά μας έχουμε ολόκληρη την λεκάνη που θα μετατραπεί σε ταμιευτήρα νερού αν ποτέ κλείσει η υδατόπορτα του φράγματος της Μεσοχώρας και πίσω της ο αιχμηρός Χατζής. Αλλάζουμε τα μουσκεμένα από τον ιδρώτα μας μπλουζάκια, κολατσίζουμε, ξεδιψάμε, φωτογραφίζουμε την κορυφή, τα γύρω χωριά και παίρνουμε την κατηφόρα.

Στο δρόμο συναντάμε τον κτηνοτρόφο της περιοχής που απογοητευμένος από την φετινή ανομβρία (έχει να βρέξει από τις 10 Ιουνίου) μας έλεγε ότι φέτος θα αλλάξει την συνήθεια των κτηνοτρόφων που κατεβαίνουν στα ξεχειμαδιά του Αγίου Δημητρίου και θα τα μαζέψει για να φύγει μέσα στον Σεπτέμβρη.

Σε λίγη ώρα μας περιποιούνταν η κα Όλγα (μόνιμος κάτοικος του χωριού) σε ένα από τα δύο καφενεία… Στα βαθύσκιωτα πλατάνια της Πολυθέας  απολαύσαμε τα δροσερά νερά τις κρύες μπύρες και τα αναψυκτικά.

kapgras6 kapgras7 kapgras13

Have your say