< <

Καλαρίτες – Συράκο

Υπήρχε ένας δρόμος κακοτράχαλος, μόνο για κάποιους μυημένους εντουράδες, από αυτούς που οργώνουν την ύπαιθρο τους μήνες του καλοκαιριού. Ξεκινώντας λίγο έξω από την Ανθούσα, μετά από δώδεκα εξοντωτικά χιλιόμετρα έφτανε στο διάσελο του Μπάρου, ψηλά στα 1900 μέτρα και από εκεί διχαλώνονταν. Δεξιά για Καλαρίτες και αριστερά για Ματσούκι. Κατά μήκος του δρόμου μπορούσε κανείς να δει κουφάρια αυτοκινήτων που άφησαν εκεί την τελευταία τους πνοή ή ακόμα και σκόρπιες εξατμίσεις, προφυλακτήρες και άλλα σημαντικά εξαρτήματα σκληροτράχηλων Fiat και Lada που για χρόνια πολλά επέστρεφαν τους ντόπιους στα πάτρια εδάφη τους τα καλοκαίρια. Πρόσφατα ο μύθος καταρρίφτηκε και ένας σχεδόν αποπερατωμένος ασφάλτινος δρόμος οδηγεί εύκολα και γρήγορα στον τόπο τον ονειρικό.

Πρόκειται για ένα μοναδικό σύμπλεγμα κορυφών, φαραγγιών και ρεμάτων σε μια από τις πλέον άγριες περιοχές της χώρας μας που απλώνεται ανάμεσα στους ορεινούς όγκους του Περιστερίου, της Κακαρδίτσας και των Τζουμέρκων. Η απίστευτη φυσική ομορφιά πλαισιώνεται από περίτεχνα ανθρώπινα δημιουργήματα. Χωριά, γεφύρια, βρύσες, μοναστήρια, εκκλησίες. Δείγματα σπουδαίας λαϊκής αρχιτεκτονικής που στο αποκορύφωμά της δημιούργησε τους Καλαρίτες, το Σιράκο, τους Μελισσουργούς, τα μοναστήρια της Βύλιζας και της Κηπίνας, το γεφύρι της Πλάκας. Ένα Σαββατοκύριακο είναι λίγο, ελάχιστο για να δεις, να ακούσεις, να ζήσεις τον παλμό της περιοχής. Συμβιβάζεσαι λοιπόν σε μια αποσπασματική προσέγγιση έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού σου τη σκέψη της επιστροφής.

Έτσι και εμείς, λάτρεις του ηπειρώτικου τοπίου, βρεθήκαμε εδώ για πολλοστή φορά, με σκοπό την πεζοπορία στο μονοπάτι που ενώνει τους Καλαρίτες με το Σιράκο, τα δυο ομορφότερα χωριά του νομού Ιωαννίνων. Δυο χωριά που είναι αντικριστά χρισμένα στο φαράγγι του Χρούσια, με κοινή ιστορία και παράδοση.

Καιρός ανοιξιάτικος, αν και βρισκόμαστε στα μέσα του Ιούνη. Βροχή που εναλλάσσεται με σύντομα διαλείμματα ηλιοφάνειας. Συνθήκες ιδανικές για φωτογράφιση. Εντυπωσιακοί σχηματισμοί νεφών ταξιδεύουν από κορυφή σε κορυφή. Κάπου ανάμεσα ξετρυπώνουν ηλιαχτίδες φωτίζοντας τις πλάκες μιας σκεπής, το κόκκινο της παπαρούνας, τα φτερά μιας πεταλούδας. Μέσα από την αγριάδα αναδεικνύεται η ομορφιά. Είμαστε αλήθεια τυχεροί αφού βρεθήκαμε στην κατάλληλη εποχή στον κατάλληλο τόπο.

Οι Καλαρίτες!  Πως μπορεί κανείς να περιγράψει έναν τόπο δωρικό και ανάλαφρο συνάμα; Ένας οικισμός που οι χοντροί λίθινοι τοίχοι των σπιτιών του βουλιάζουν στο πράσινο των φυλλωμάτων. Η περίκλειστη λιθόστρωτη πλατεία με το πανάρχαιο πλάτανο και το αμφιθέατρο των πέτρινων σκαλιών της. Τα αντικριστά καφενεία που ανοίγουν μόνο όταν σχολάσει η λειτουργία. Ο ήχος των νερών που κυλούν από παντού. Οι διακριτές γειτονιές που ενώνονται με καλντερίμι και με αμέτρητα μικρά γεφύρια.

Το μονοπάτι αφήνει πίσω τα τελευταία σπίτια του χωριού και συνεχίζει βόρεια, στο φρύδι το φαραγγιού, μέσα σε πυκνή βλάστηση. Μετά από δεκαπέντε λεπτά πορείας προβάλλει απέναντί μας το Σιράκο. Απλώνεται στην πλαγιά, ακριβώς δίπλα στον γκρεμό. Στο κεφάλι του ακουμπά ένα μαύρο σκοτεινό σύννεφο. Δεν γελιόμαστε. Γνωρίζουμε καλά ότι χρειάζεται προσπάθεια να φτάσουμε έως εκεί αφού πρέπει να κατεβούμε στο ποτάμι και στη συνέχεια να ξανανεβούμε δεκάδες μέτρα πιο ψηλά.

Σύντομα το ξένοιαστο περπάτημα τελειώνει.  Ακολουθεί απότομο κατέβασμα μέσα σε βλάστηση πυκνή. Με τη γενναιόδωρη προσφορά της οικογένειας Κωσταδήμα, το 1988 ο βράχος σκάφτηκε και φτιάχτηκαν σκαλιά. Επιπλέον η κάθοδος ασφαλίστηκε με σιδερένια κουπαστή που προφυλάσσει από την πτώση στον γκρεμό. Στον πάτο του φαραγγιού, ορμητικά κυλάει ο Χρούσιας τα νερά του. Ένα γεφύρι σιδερένιο εξασφαλίζει το πέρασμά μας στην απέναντι όχθη. Εδώ που πριν από λίγα χρόνια πέφταμε στα κρύα νερά αναζητώντας δροσιά στην κάψα του μεσημεριού, μια δυνατή μπόρα μας υποδέχεται. Ψάχνουμε καταφύγιο στις ρίζες των βράχων, στους κορμούς των πλατάνων. Ανοίγουμε ομπρέλες και αδιάβροχα. Κάτω από συνεχή βροχή ανηφορίζουμε για το Σιράκο. Είναι μια πορεία αλλιώτικη η σημερινή, σημαδεμένη από τη δύναμη της φύσης.

Μετά από συνολική πορεία μιας ώρας και μισής φτάνουμε στην έρημη πλατεία του χωριού. Η ανοικοδόμηση των τελευταίων χρόνων δημιούργησε έναν οικισμό – πρότυπο. Η αγάπη των Σιρακιωτών για τη γενέθλια γη τους μετουσιώθηκε σε άψογα ανακαινισμένα κτίσματα. Ίσως αυτό να είναι το μειονέκτημα αυτού του χωριού. Το αψεγάδιαστο της ομορφιάς του υπολείπεται της ανεπιτήδευτης χάρης των Καλαριτών. Ας είναι! Εδώ σερβίρεται ακόμα και εσπρέσο και έτσι στη θαλπωρή του καφενείου περιμένουμε να ξεσπάσει μια ακόμα μπόρα, πριν πάρουμε το δρόμο της επιστροφής…

Have your say