< <

Καζάρμα 1977μ.

Μπαλκόνι στον κάμπο και στον ορεινό χώρο των Αγράφων μπορεί κανείς να χαρακτηρίσει αυτήν την όμορφη κορφή των Αγράφων. Είναι κορυφή με αρκετά μεγάλο υψόμετρο και είναι στα φυσικά όρια που χωρίζουν την αργιθεα από την περιοχή Μουζακιου. Εκεί μπορεί κανείς να δει κάθε εποχή του χρόνου να παρουσιάζει διαφορετική εικόνα, με μοναδικά χρώματα το φθινόπωρο πριν πέσουν τα φύλλα, άφθονα χιόνια το χειμώνα, λουλούδια και παχύ χορτάρι την άνοιξη και δροσιά το καλοκαίρι. Εκεί ρίχνει βροχουλες τα βράδια του Αυγούστου όπως τον παλαιό καιρό, αστράφτει και μπουμπουνίζει το φθινόπωρο. Το κυριακάτικο πρωινό μας βρίσκει να ανηφορίζουμε από το Μουζακι για τον αυχένα του Αγ. Νικολάου. Είναι δρόμος γνωστός σε όλους μας πως είναι ένας από τους πιο δυσκολοπεραστους κατά τους χειμωνιάτικους μήνες, αυτό το διαπιστώσαμε ακόμη μια φορά περνώντας με μεγάλη προσοχή που στο μεγαλύτερο μέρος του ήταν παγωμένος. Σε λίγο ο ένας μετά τον άλλον με τα αυτοκίνητα μας βρεθήκαμε στον αυχένα από όπου θα γινόταν το ξεκίνημα για την κορυφή της Καζαρμας.

Το τσουχτερό κρύο και ο δυνατός αέρας μας έκαναν να ξεκινήσουμε γρήγορα και χωρίς πολλά-πολλά. Ανηφορίζοντας αφήνουμε δεξιά μας το εκκλησάκι του Αγ. Νικολάου και η πορεία μας είναι ξεκάθαρη στο πλάι αυτού του βουνού. Η καθαρή μέρα και τα πολλά μονοπάτια φτιαγμένα από τα ζώα των κοπαδιών, μας έκαναν να σκορπίσουμε στην πλαγιά μας θύμισε στρατιωτική άσκηση. Το περπάτημα μας ήταν γρήγορο και αυτό φάνηκε από το ότι ανεβήκαμε σύντομα στην πρώτη ράχη. Εκεί πατήσαμε το πρώτο μπάλωμα του χιονιού, το οποίο ήταν παγωμένο από τις πολύ χαμηλές θερμοκρασίες των τελευταίων ημερών. Ανεβαίνοντας φάνηκε στην απέναντι πλευρά η κορυφή της Καζαρμας που πάνω της είναι χτισμένο παλαιό φυλάκιο του Δασαρχείου. Εκεί φτάσαμε ο ένας μετά τον άλλον και προστατευτήκαμε από τον δυνατό βόρειο αέρα, στην νότια πλευρά του κτιρίου. Από εκεί είχαμε θέα ένα μέρος της Αργιθεας με τα γνωστά για μας βουνά, το Ντελεδημι, Γαλάτσι και Καραβα, στο βάθος και δυτικά η Λουπατα, το Αυγό η Κακαρδιτσα και ανάμεσα σ’αυτά το Ξηροβουνι προς τα Ιωάννινα. Για λίγο ξεμυτίζαμε φωτογραφικά για να αγναντέψουμε 1βόρεια Όλυμπος, Καμβούνια, Χάσια, Αντιχασια και πιο κοντά ξανοίγονταν ο κάμπος.

Το ξεκίνημα της επιστροφής ήδη εγινε από τους πιο βιαστικούς με γρήγορα και ξεκούραστα βήματα πήραμε τον κατήφορο για τον αυχένα του Αγ. Νικολάου. Φάνηκε πως δεν μας κρατούσε τίποτα τώρα παρά ένα ζεστό τσάι-καφέ και ντόπιο τσίπουρο στο Πευκόφυτο στο γνωστό μας καφενείο.

Have your say