< <

Η σκοτεινή όψη της Καράβας

Γαντζωμένοι στο κολωνάκι της κορυφής. Τα κορμιά μας άθυρμα στις διαθέσεις του ανέμου, μετεωρίζονται δυο χιλιάδες μέτρα πάνω από τον κάμπο που κρύβει από τα μάτια μας η πυκνή ομίχλη. Κι όμως, το ξεκίνημα ήταν τόσο διαφορετικό…

Ανοιξιάτικο πρωινό στο τέλος του χειμώνα, ξεστό και λαμπερό. Πώς να αντισταθείς στον πειρασμό της φυγής, μιας ακόμα απόδρασης στην αγκαλιά της φύσης;
Προορισμός το αγραφιώτικο τοπίο, οικείο και συνάμα άγνωστο στις μύριες μεταμορφώσεις του. Καράβα ονομάζεται το σύνορό του, τείχος πανύψηλων κορυφών, άγρυπνος φύλακας των μυστικών και των θαυμάτων του. Η βόρεια προσπέλασή του, η επίφοβη, δικαίωσε για άλλη μια φορά τον απρόβλεπτο χαρακτήρας της. Ο άνεμος που δεν παύει ποτέ να φυσά στο πέρασμα του Τύμπανου μας προϊδεάζει για την συνέχεια. Κουβαλά στην πλάτη του τα σύννεφα, μαύρα και/ απειλητικά, από την πλευρά της Αργιθέας. Μάταια τα αντιπαλεύει ο ήλιος, κάθε άλλο παρά κυρίαρχος σε τούτα τα μέρη.

Το χιόνι σκεπάζει τον ορεινό χωματόδρομο κάνοντάς τον ένα με την απότομη πλαγιά. Αναγκαζόμαστε να ανεβούμε ψηλότερα, αναζητώντας ασφαλέστερο πέρασμα. Στόχος μας η παγετωνική λίμνη στα 2.100 μέτρα υψόμετρο, πίσω από την βόρεια κορυφογραμμή και από εκεί η ψηλότερη κορυφή του συγκροτήματος, στα 2183 μέτρα. Στόχος που αποδείχτηκε ανέφικτος, αφού η επιδείνωση του καιρού ήταν ραγδαία. Στα μισά του δρόμου οι πρώτες σταγόνες της βροχής μας αναγκάζουν να αλλάξουμε τα σχέδιά μας και να κατευθυνθούμε σε κοντινότερη κορυφή, το Κλουκουτσάρι (υψ. 2016 μ.). Είναι αυτή που φαίνεται από την πόλη μας, κρύβοντας τις υπόλοιπες κορυφές του βουνού. Ανεμόδαρτη και απογυμνωμένη από κάθε είδος βλάστησης, ασπρίζει από νωρίς το φθινόπωρο, δηλώνοντας την έλευση του χειμώνα.

Επιλέγουμε μια κόψη ξέχιονη για περισσότερη ασφάλεια και ανεβαίνουμε έχοντας τον άνεμο στις πλάτες μας. Να είναι η παρουσία μας αιτία του θυμού του; Όσο κερδίζουμε ύψος η έντασή του δυναμώνει, κοντά στην κορυφή είναι πλέον καταιγιστική. Σύντομες στάσεις για να εκμεταλλευτούμε κάποια στιγμιαία υποχώρησή του και η πορεία συνεχίζεται.

Ούτε συζήτηση για στάση στην κορυφή. Γρήγορα υποχωρούμε χαμηλότερα. Ακόμα πιο προσεκτικά τώρα, αφού ο άνεμος είναι ακριβώς αντίθετος στην πορεία μας. Τα λίγα λεπτά της κατάβασης στη ρίζα της κορυφής διήρκεσαν αιώνες. Μια σιγανή βροχή ακολούθησε τον άνεμο. Την δεχτήκαμε σαν λύτρωση και ούτε που σκεφτήκαμε για αδιάβροχα. Όταν φτάσαμε στα αυτοκίνητά μας ήμασταν βρεγμένοι ως το κόκκαλο.

Klukutsari3 Klukutsari5 Klukutsari8 Klukutsari11 Klukutsari22

Have your say