< <

Η δοκιμασία της θέλησης στο Μαυροπούλι

Το πρόγραμμα του συλλόγου δεν μπορούσε να προβλέψει τον καιρό όταν όριζε για προορισμό αυτής της Κυριακής την κορυφή Μαυροπούλι (1721μ.) που δεσπόζει στα βόρεια των Στουρναρέικων και στα δυτικά της Ελάτης. Η δυνατή βροχή το βράδυ της Παρασκευής εδώ ψηλά ήταν άφθονο χιόνι και σήμερα η κρύα και συννεφιασμένη Κυριακή προμηνά συνέχιση της χιονόπτωσης στα ορεινά. Η επιθυμία μας, για περιπέτεια μέσα στο χιονισμένο τοπίο, μας οδηγεί να αψηφήσουμε τον καιρό και να βρεθούμε στο ξεκίνημα του χωματόδρομου που οδηγεί αμέσως μετά τα Στουρναρείκα προς την Βλάχα ενώ ό άλλος κλάδος του καταλήγει στο Νεραιδοχώρι.

Το χιόνι στην αρχή του χωματόδρομου είναι στα 15 εκατοστά αλλά καθώς προχωρούμε το πάχος του αυξάνει συνεχώς. Μιας ώρας πορείας αρκεί και το πάχος του χιονιού πλησιάζει το μισό μέτρο. Χιόνι φρέσκο, χιόνι σαν ζάχαρη, χιόνι ξηρό, χιόνι για παιγνίδι, χιόνι για τούμπες αλλά και χιόνι μαρτύριο του οδοιπόρου. Το άρβυλο βυθίζεται μέσα του και το τινάζει όπως η πέτρα που πέφτει στο νερό, το άρβυλο φορτωμένο χιόνι τώρα πρέπει να σηκωθεί ψηλά για το επόμενο βήμα αλλά η αύξηση της πίεσης βυθίζει το άλλο πόδι ακόμη βαθύτερα. Αλλοίμονο στο προπορευόμενο, διπλός ο κόπος του και οι ακουλουθούντες με σεβασμό χώνουν τα άρβυλά τους στις έτοιμες τρύπες.

Το χιόνι πέφτει αραιό αλλά η ομίχλη είναι πυκνή. Μετά δυόμιση ώρες πορεία φθάνουμε στον αυχένα που ενώνει το Μαυροπούλι με την κορυφογραμμή που ξεκινάει από το Καρατζούνι πάνω από την Γκρόπα, συνεχίζει βόρεια προς την Λουπάτα, κλίνει βορειοδυτικά προς Μαρόσα και Αυγό και συνεχίζει βόρεια πάλι για να καταλήξει στην Τσούκα πάνω από την σμίξη του Πετρουλιώτικου ρέματος με τον Ασπροπόταμο. Όλες αυτές είναι οι ψηλότερες κορυφές του συγκροτήματος του Αυγού (2148μ) που ορίζεται από το τρίγωνο που σχηματίζεται από τον δρόμο Πύλης – Μεσοχώρας, Πύλης – Γέφυρας Αλεξίου και Αχελώου.

Εδώ που ο χωματόδρομος κατηφορίζει πάλι για να χαθεί στο Πετρουλιώτικο δάσος, εμείς πρέπει να στρίψουμε ανατολικά για να κατευθυνθούμε στο Μαυροπούλι. Με οδηγό την καλή γνώση της περιοχής ακολουθούμε την ράχη προς τα ανατολικά. Η ομίχλη είναι τόσο πυκνή που η ορατότητα δεν ξεπερνά τα δέκα μέτρα. Τα ίχνη μας στο χιόνι είναι ο μίτος της Αριάδνης για την επιστροφή. Με πυξίδα το ένστικτο και εμπιστοσύνη στο Δημήτρη που έχει ξανάρθει συνεχίζουμε. Η ράχη είναι φορτωμένη χιόνι, τα μπατόν βυθίζονται ολόκληρα μέσα στο χιόνι, αφράτο χιόνι πάνω 120 εκατοστά, τιτάνια προσπάθεια για να κερδίσουμε κάθε μέτρο, ο ιδρώτας παγωμένος σταλακτίτης στα μουστάκια.

Τι θέλουμε και ιδροκοπάμε μέσα στην πυκνή ομίχλη; Δεν μας περιμένει η ανταμοιβή της θέας της άλλης πλευράς στην κορυφή, ούτε μας παρακινεί η ματαιοδοξία της φωτογραφίας στο πουθενά και παντού της ομιχλώδους κορυφής. Απλά θέλουμε να επιβεβαιώσουμε την δύναμη της θέλησής μας, απλά μπορούμε να το κάνουμε, απλά τα όριά μας είναι ακόμα πιο πέρα. Στην ορειβασία ένα είναι το μοναδικό προσόν: η θέληση, όλα τα άλλα αποκτώνται.

Μετά τέσσερις ώρες πορείας μέσα στο χιόνι φθάσαμε στο τριγωνομετρικό της κορυφής. Ούτε εδώ δεν υπάρχει μια πετρούλα για να ξαποστάσουμε. Όρθιοι κολατσίζουμε, όρθιοι αλλάζουμε τη μουσκεμένη φανέλα. Και όταν αποφασίζουμε να φύγουμε συνειδητοποιούμε τον γκρεμό που πρέπει να κατέβουμε. Η ομίχλη μαζί με το χιόνι σμίγουν, δεν ξεχωρίζεις το πάνω από το κάτω, τον ουρανό από τη γη. Τυφλωμένοι από το απόλυτο λευκό δεν αντιληφθήκαμε πόσο απότομο γκρεμό είχαμε ανεβεί. Μια ηλιόλουστη μέρα δεν θα το τολμούσαμε, η απερισκεψία του ανίδεου. Ευτυχώς κατεβήκαμε χωρίς απρόοπτα.

Μόλις απομακρυνθήκαμε από τον απότομο κώνο του Μαυροπουλιού χάνουμε τα ίχνη μας στο χιόνι. Ο μίτος προς την επιστροφή έχει γίνει κομματάκια. Η απώλεια προσανατολισμού δεδομένη. Η ανηφόρα μία, αλλά οι κατηφόρες πολλές. Αντί για τα Στουρναρέικα μπορεί να βρεθείς στην Βλάχα ή ακόμα πιο πέρα στο Νεραιδοχώρι. Με αγωνία ψάχνουμε τα ίχνη μας και ευτυχώς τα ανακαλύπτουμε 50 μέτρα μακρύτερα. Το ξηρό χιόνι και ο ελαφρός αέρας τα έχει καλύψει. Ίσα ίσα που ξεχωρίζουν.

Τα ακολουθούμε με προσοχή τώρα και μας οδηγούν με ασφάλεια πια στα αυτοκίνητα. Μετά από επτά ώρες στο χιόνι η γλυκιά κούραση αγαλλιάζει το σώμα μας και η ανάμνηση αυτής της Κυριακής θα συντροφεύει την σκέψη μας.

Have your say