< <

Η διάσχιση του Όρλιακα

Eνας από τους ομορφότερους νομούς της χώρας μας είναι χωρίς αμφιβολία, αυτός των Γρεβενών. Και μόνο η ύπαρξη της Βάλια Κάλντα θα έφτανε να δικαιολογήσει το χαρακτηρισμό αυτό. Αλλά και το δεύτερο σε ύψος βουνό μετά τον Όλυμπο ο Σμόλικας, το φαράγγι του Αώου, η Βασιλίτσα, τα απέραντα δάση, τα πέτρινα γεφύρια που κοσμούν την κοίτη του Βενέτικου και άλλων μικρότερων ποταμών. Και τα απρόσιτα χωριά, σωστές αετοφωλιές: Περιβόλι, Αβδέλα, Σαμαρίνα, Σμίξη.

Ο νομός είναι φτωχός και αραιοκατοικημένος, αλλά τα τελευταία χρόνια με την ανάπτυξη του ορεινού τουρισμού δόθηκαν ευκαιρίες απασχόλησης στους ντόπιους, και παράλληλα η δυνατότητα ανάδειξης της σπουδαίας πολιτιστικής κληρονομιάς. Φτιάχτηκαν δρόμοι, χτίστηκαν ξενώνες, συντηρήθηκαν γεφύρια. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που περιοχές του νομού αυτού περιλαμβάνονται συχνά στο πρόγραμμα του συλλόγου μας. Έτσι μετά την κορυφή Γομάρα που ανεβήκαμε το Φεβρουάριο και το οδοιπορικό στο Περιβόλι το Μάρτιο, την προηγούμενη Κυριακή 28/4 διασχίσαμε τον Όρλιακα από το χωριό Ζιάκα μέχρι το Σπήλαιο. Είναι ένα σχετικά άγνωστο βουνό δυτικά των Γρεβενών, με χαμηλό υψόμετρο (1464 μ.), ασβεστολιθικό στη σύστασή του και αρκετά δασωμένο.

Αφήσαμε κάποια αυτοκίνητα στο Σπήλαιο για να εξασφαλίσουμε την επιστροφή μας και με τα υπόλοιπα περάσαμε το Ζιάκα ακολουθώντας το δρόμο για Περιβόλι. Στην αρχή του χωματόδρομου που οδηγεί στον ξενώνα – ταβέρνα “Η φωλιά της Πίνδου” αφήσαμε τα αυτοκίνητα και ανηφορίσαμε στον αυχένα του βουνού. Ο ανταριασμένος ουρανός προμήνυε πρωινή μπόρα που ευτυχώς τελικά δεν ξέσπασε. Αντίθετα, μόλις απομακρύνθηκαν τα σύννεφα μπορέσαμε να αντικρίσουμε τις κορυφές που περιβάλλουν τη Βάλια Κάλντα, και που τόσες φορές περπατήσαμε: Μπάλτες, Αγιουάρα, Πυροστιά. Χιονισμένες ακόμη, τροφοδοτούν τον Βενέτικο που κυλάει ορμητικός πίσω από το Σπήλαιο, οι στέγες του οποίου φαίνονται χαμηλά στο βάθος. Χρειάζεται όμως γερό περπάτημα μέχρι να φτάσουμε εκεί. Κατεβαίνοντας, τα ρόμπολα δίνουν τη θέση τους σε θαμνώδη βλάστηση που κατά τόπους είναι πυκνή και εμποδίζει την κίνησή μας. Το μονοπάτι, αν και δεν είναι σημαδεμένο εντοπίζεται εύκολα αφού πρέπει να χρησιμοποιείται από τους τσοπάνους το καλοκαίρι. Μετά από πορεία τριών ωρών περίπου φτάνουμε στο Σπήλαιο όπου ξεκουραζόμαστε για λίγο. Όπως μαθαίνουμε, το χωριό κρατά αρκετό κόσμο και το χειμώνα, ενώ έχει αναδείξει και τα κυριότερα αξιοθέατά του: Το φρούριο και το γεφύρι της Πορτίτσας. Για να επισκεφτούμε το τελευταίο, πρέπει να ακολουθήσουμε το μονοπάτι που ξεκινά μέσα από το χωριό, η χωματόδρομο μήκους 8 χλμ. που φτάνει μέχρι τη γέφυρα. Καλοσυντηρημένη η εντυπωσιακή πέτρινη κατασκευή συνδέει τις όχθες του Βενέτικου, στην είσοδο ενός ιδιαίτερα στενού φαραγγιού. Λόγω της εποχής, τα νερά του ποταμού είναι άφθονα και το τοπίο πανέμορφο. Αυτός είναι και ένας καλός λόγος για να καθυστερήσουμε την επιστροφή μας.

Have your say