< <

Η βροχή “έφερε” τον Αμουτζέλο

Η συνεχής βροχόπτωση που ξεκίνησε από την Πέμπτη μας ανάγκασε να κατεβάσουμε τον πήχη του ορειβατικού στόχου καμιά πεντακοσαριά μέτρα. Στην συνάντηση της Παρασκευής (συνεκτιμώντας τον Καιρό) αλλάξαμε ρότα και τα 2.096 μέτρα του προγραμματισμένου Δίκορφου της Τριγγίας έγιναν 1.526 μέτρα του εναλλακτικού Αμουτζέλου που είναι μια από τις ανατολικές κορυφές της Τριγγίας η οποία “βλέπει” στην ευρύτερη περιοχή του πρώην Δήμου Καστανιάς. Καταλήγει στα περιβόλια της περιοχής και μετά μεσολαβεί η μεγάλη κοίτη του Πηνειού και στην πλαγιά του απέναντι βουνού διακρίνεται το Ματονέρι και η Καλομοίρα.

Όσους δεν τους “κράτησε” το κρεβάτι και ο φόβος της βροχής στο σπίτι, φτάσαμε στο συνοικισμό Ελάφι την Κυριακή το πρωί την ώρα που “ξυπνούσε” το χωριό. Ανταλλάξαμε την καλημέρα μας με αρκετούς ντόπιους από τους οποίους συλλέξαμε πληροφορίες για την περιοχή και πήραμε την ανηφόρα μέσα στις Καστανιές του οικισμού ενώ γευόμασταν τα κατακόκκινα γλυκά και μυρωδάτα μήλα από της πολλές μηλιές του τόπου που είναι η αιτία να το ονομάσουν και Μηλότοπο.

Με αρκετή διάθεση και εύκολη πεζοπορία πάνω στον χωματόδρομο που οδηγεί στο δάσος κάναμε τα καγκέλια του δρόμου το ένα μετά το άλλο με μια ανάσα, ώσπου ένα κουτάβι στο πρώτο μαντρί μας υποδέχτηκε με “γλύκες”, διέκοψε τον ρυθμό μας…Ανταποδώσαμε με χάδια…Μας “αγάπησε” τόσο πολύ που μας πήρε από πίσω ξεμακραίνοντας από το μαντρί του…Έπρεπε να του δείξουμε τον δόμο της επιστροφής στο σπίτι του. Ο αποχωρισμός ήταν σκληρός για όλους.
Συνεχίσαμε στον δρόμο που οδηγεί σε δάσος με ποικιλία πράσινου…Μπαίνουμε στο μονοπάτι από ένα μικρό διάσελο, δεξιά του δρόμου, όπου έβοσκαν αγελάδες που τις είχαν από κοντά “μοσχαράκια γάλακτος” ψάχνοντας για τον μαστό της μάνας τους, να βυζάξουν το πρωινό τους.

Το μονοπάτι φιδοσέρνεται στις ρίζες πανύψηλων ελάτων και η πρωινή ανάσα της γης δίνει την δροσιά της από λαμπυρίζουσες σταγόνες στα ακρόφυλλα των δέντρων. Το έλατο δίνει την θέση του στο Σφενδάμι και πάνω στα καλά και φρέσκα σημάδια του μονοπατιού οδηγούμαστε στην πρώτη ποτίστρα όπου η σήμανση δείχνει τέλος. Κάνουμε αριστερά πάνω στο βουνό και ξαναβρίσκουμε τον δρόμο που μας οδηγεί σε ένα μεγάλο βοσκόπι…Οι κορομηλιές απ΄ τις οποίες κρέμονται κίτρινοι και ώριμοι καρποί, δέχονται την κατά μέτωπο επίθεσή μας, τα “λάφυρα” των οποίων γλυκαίνουν τον ουρανίσκο μας ενώ γεμίζουν το στομάχι. μας.

Την απέναντι κορυφή την καλύπτει πυκνή ομίχλη η οποία γίνεται εντονότερη όταν αντιπαραβάλλεται με το σκούρο ελατήσιο πράσινο του πυκνού δάσους. Ξαναβρίσκουμε το μονοπάτι και ξαναμπαίνουμε στο ελατόδασος όπου στα λούκια των ρεμάτων εναλλάσσεται ο Έλατος με το Σφενδάμι και τον Πλάτανο…Σε λίγη ώρα είμαστε στο Αλπικό σημείο του βουνού και σε μια κάθετη ανάβαση…Είμαστε σε τόπο που την εικόνα “κλέβουν” οι κατακόκκινοι καρποί της Αγριοτριανταφυλλιάς. Σε λίγα λεπτά της ώρας πατάμε πάνω στις μεγάλες πλάκες τους βουνού που δεν είναι παρά μικρά και επίπεδα βράχια χωμένα στη γη και που εξαιτίας τους η κορυφή φέρει και το όνομά τους: “Πλάκες”.

Εδώ πάνω υπάρχουν υπολείμματα καμένων κέδρων στα βράχια, εικόνα που μαρτυράει ότι η κορυφή που οι ντόπιοι την ονομάζουν και “Βασιλικός” δέχεται κατά καιρούς αρκετούς κεραυνούς. Εφόσον αλλάξαμε το μουσκεμένο από τον ιδρώτα ρούχο, πέσαμε με τα μούτρα στο κολατσιό της κορυφής που το υψομετρικό της έδειχνε 1.526 μέτρα. Καλαμπούρι κατά την ξεκούραση της Ομάδας, .βγάζουμε φωτογραφία την κορυφή και παίρνουμε τον κατήφορο γιατί ο “κλειστός” καιρός μας έδιωξε νωρίτερα από εδώ εφόσον ο κλειστός καιρός δεν επέτρεψε να αγναντέψουμε παρά μόνο τη μύτη μας. Περνάμε μέσα από μια στάνη ζώων που μας την θυμίζουν οι πολλές κοπριές που υπάρχουν σκόρπιες σε παχύ στρώμα στη γη.

Αποφεύγοντας να πορευτούμε στον αμαξωτό χωματόδρομο αλλά πηγαίνοντας από το δασικό μονοπάτι “κόβουμε” τον χρόνο στα δυο. Σε λίγη ώρα βρισκόμαστε στο υλοτομημένο δάσους “Δένδρου” που χρησιμοποιούνται για καυσόξυλα και αμέσως μετά στα περιβόλια του χωριού όπου γευόμαστε φρέσκα καρύδια, σύκα και βατόμουρα. Όταν φτάσαμε στο χωριό βρήκαμε μια μεγάλη παρέα εκδρομέων (ολόκληρο λεωφορείο επιχείρησης που παράγει Ζύμη και Αρτοπαρασκευάσματα) να δοκιμάζει τους ντόπιους μεζέδες στην παρακείμενη της πλατείας Ταβέρνα, ενώ εμείς προτιμήσαμε να κατέβουμε στην “Φάρμα” Καστανιάς για τα ποτά και τα νόστιμα μεζεκλίκια του “Περάσματος”..

Άλλη μια Κυριακή στην παρθένα ύπαιθρο, όπου αδειάζεις το μυαλό και γεμίζεις τις “μπαταρίες”.

amutzelos10 amutzelos17 amutzelos26 amutzelos35 amutzelos36

Have your say