< <

Χιόνι πάνω από τα σύννεφα

Το χιόνι ήταν πολύ. Πέρα από τα συνηθισμένα των τελευταίων ετών.  Δεν αγαλλίασε μόνο η γη, για το λευκό πέπλο που την σκέπασε αλλά και όλοι εμείς, που ταχτικά επισκεπτόμαστε τα πιο απρόσιτα σημεία του αναγλύφου της. Ο τόπος τώρα φαντάζει για άλλος, απρόσιτος, απόμακρος, απροσπέλαστος, αφιλόξενος  αλλά ταυτόχρονα δελεαστικός, εκμαυλιστικός, προκλητικός.

Δεν εμπιστευόμαστε την ικανότητα των αυτοκινήτων μας να διαβούν την Γκρόπα. Λοξοδρομούμε από το πρόγραμμα του συλλόγου που προέβλεπε ανάβαση στην Δραμπάλα από το Βαθύρεμα. Διαλέγουμε τον δρόμο για την Αργιθέα και το διάσελο Αέρας.

Χιόνι άφθονο, απειλητική παγίδα για ανθρώπους και ζώα.  Χιόνι  μες την ομίχλη, παγίδα προσανατολισμού μόνο για ανθρώπους. Η λευκή γάζα δένει τα μάτια, δεν ξέρεις που είναι τα αριστερά και τα δεξιά, το πάνω και το κάτω. Αόρατοι  οι χαοτικοί γκρεμοί χάσκουν δίπλα μας. Ευτυχώς που αφήνουμε βαθιά ίχνη πίσω μας, μίτο της Αριάδνης για την επιστροφή στον πολιτισμό.

Ζεστό χάδι αφαιρεί την γάζα από τα μάτια. Φως εκτυφλωτικό μας τυλίγει. Πάλι μισότυφλοι προσπαθούμε να θαυμάσουμε την λευκή θάλασσα. Διακτυνιστήκαμε στην θάλασσα του Μπάρεντς, 3000 χιλιόμετρα βόρεια. Γύρω μας η απέραντη λευκή θάλασσα με ολόλευκα νησάκια την Καζάρμα, το Βουτσικάκι την Καράβα, τον Τύμπανο.

Εδώ, στα 1815 μέτρα, στο Μασούρι της Καράβας βγάζουμε τα βαριά ρούχα, αλειφόμαστε αντηλιακό και αφήνουμε την γυμνή μας σάρκα να απολαύσει την ζέστα της ανάσας του ζωοδότη ήλιου. Οικτίρουμε τους δύσμοιρους καμπίσιους που τσαλαβουτούν στην λάσπη για μια ακόμα μουχλιασμένη μέρα.

Have your say