< <

Εδώ γεννιέται η άνοιξη. Αυγό

Κυριακή πρωί 4 του Απρίλη, από το Λιβαδοχώρι ξεκινάμε την μακριά πορεία μας προς την κορυφή Αυγό (υψ. 2148 μ. ) Στην έρημη πλατεία του χωριού ετοιμάζουμε τον εξοπλισμό μας. Στο βάθος, θεριό πελώριο προβάλλει η κορφή. Κατάφορτη από το χιόνι, ξεκινά από τα σύννεφα και καταλήγει σε χαώδες βάραθρο. Εκεί ψηλά, ο άνεμος παλεύει με το χιόνι και το σηκώνει σε σύννεφα που σκορπά στις γειτονικές κορφές. Βουή κι αντάρα, μεγάλος πόλεμος γίνεται εκεί πάνω. Κι εμείς, μικροί κι ασήμαντοι, που πάμε στο χαμό;

Προχωράμε και βλέπουμε λοιπόν. Μέχρι το διάσελο τουλάχιστον, θα τα καταφέρουμε.

Στη στράτα μας, βουίζουν τα νερά. Σπάσανε της γης οι φλέβες και ξεπηδούν από παντού νερά αφρισμένα. Καταρράκτες κατρακυλούν από ύψος δεκάδων μέτρων, χείμαρροι ξεθεμελιώνουν τη γη παρασύροντας τα βράχια. Εδώ γεννιέται η άνοιξη, μέσα στις ωδίνες ενός δύσκολου τοκετού. Η άνοιξη, μια εποχή βίαιη, όπως κάθε τι το καινούργιο, πρέπει να σαρώσει στο πέρασμά της τον παλιό κόσμο. Από εδώ ξεκινά με πάταγο η ζωή, κατρακυλώντας χαμηλότερα. Κι όταν φτάνει στον κάμπο έχουν λειανθεί οι γωνίες της, η βουή γίνεται ψίθυρος, τραγούδι στις όχθες των ποταμιών.

Μπαίνοντας στο δάσος συναντάμε τα πρώτα χιόνια που παγωμένα καθώς είναι, δεν μας δυσκολεύουν. Όπου όμως χτυπά ο ήλιος, λιώνει το φρέσκο χιόνι που γλιστρά πάνω στο παγωμένο υπόστρωμα. Έτσι, εκεί που η κλίση μεγαλώνει, χρειάζεται προσπάθεια να κρατηθούμε όρθιοι.

Μετά από δίωρη πορεία φτάνουμε στο διάσελο, σε υψόμετρο 1800 μέτρα . Ένα λευκό χαλί που πάνω του ορθώνεται στα 2148 μέτρα ο κώνος τα κορφής, μια δοκιμασία για κάθε ορειβάτη. Καθώς το χιόνι είναι σφιχτό, έχουμε την ευκαιρία να παρακάμψουμε τη ράχη και να ακολουθήσουμε μεγάλες κλίσεις που φτάνουν και τις 45 μοίρες. Εδώ, κάθε βήμα είναι και μια δοκιμασία. Θέληση και αντοχή δοκιμάζονται συνέχεια. Καρφώνουμε τα μπατόν στο χιόνι και σταματάμε για σύντομες ανάσες. Πάνω από τα κεφάλια μας μόνο ο ουρανός. Κάτω χαμηλά το διάσελο που όλο και ξεμακραίνει. Μα τι στο καλό μας έφερε εδώ πάνω, γαντζωμένους στην πλαγιά μεταξύ ουρανού και γης, μούσκεμα στον ιδρώτα;

Ένα ερώτημα που γίνεται κομμάτια όταν αντικρίζουμε το παγωμένο τριγωνομετρικό της κορυφής, όταν οι μπότες μας βουλιάζουν στο χιόνι που σώρεψε ο άνεμος πριν κοπάσει. Όταν έχουμε όλο τον κόσμο κάτω από τα πόδια μας.

Have your say