< <

Δυο μέρες στις Πρέσπες

Τα θαύματα της φύσης είναι ανεξάντλητα και ποτέ δεν παύουν να μας μαγεύουν. Μας συνεπαίρνουν με το εντυπωσιακό μέγεθός τους, τη σπάνια ομορφιά και την ιδιαιτερότητα τους. Η παρουσία τους μας απομακρύνει από την καθημερινή ρουτίνα προκαλώντας μας αισθήματα δέους, θαυμασμού και ευλάβειας. Αυτά τα συναισθήματα φαίνεται ότι επηρέαζαν τον Ηρόδοτο στα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ. Ο πατέρας της ιστορίας ήταν ακούραστος ταξιδιώτης που επιστρέφοντας στην πατρίδα του έγραφε με πάθος για τα θαυμαστά αξιοθέατα του κόσμου, μυώντας τους συμπατριώτες του στη γοητεία του ταξιδιού.

Κάπως έτσι προέκυψε η λαχτάρα μας να βρεθούμε για άλλη μια φορά στις Πρέσπες και να γνωρίσουμε την ευρύτερη περιοχή αυτής της ελληνικής γωνιάς που αποτελεί ένα οριακό σημείο συνάντησης πολιτισμών τριών διαφορετικών κρατών. Η Μικρή Πρέσπα και το ελληνικό κομμάτι της Μεγάλης Πρέσπας είναι από τους πολυτιμότερους υγρότοπους της Ευρώπης και μαζί με τα γύρω βουνά αποτελούν ένα χώρο που διακρίνεται για την υψηλότερη ίσως ποικιλία μορφών ζωής που συναντιέται οπουδήποτε στην Ευρώπη. Ο φυσικός πλούτος της περιοχής συνδυάζεται με την εξαιρετική ομορφιά του τοπίου, τα βυζαντινά και μεταβυζαντινά μνημεία, τα παλιά σπίτια παραδοσιακής αρχιτεκτονικής στα γύρω χωριά, τις μοναδικές για την Ελλάδα μεθόδους αλιείας και άλλες ζωντανές παραδόσεις. Όλα μαζί δημιουργούν ένα σύνολο μοναδικής αξίας. Στα σημαντικότερα χωριά των Πρεσπών περιλαμβάνονται ο Άγιος Γερμανός, ο Άγιος Αχίλλειος, το Βροντερό, η Πύλη, οι Ψαράδες και η Μικρολίμνη.

Από την τελευταία ξεκινήσαμε την πεζοπορική μας διαδρομή στην παραλίμνια πλευρά της Μικρής Πρέσπας με πορεία προς τα Αλβανικά σύνορα και πάλι πίσω. Για την διαμονή μας επιλέξαμε τους Ψαράδες, το τελευταίο σύνορο της Ελλάδας. Εκεί που στο παρελθόν ήταν τόπος ασκητισμού, ξεχωρίζουν τα ασκηταριά του Αγίου Νικολάου, της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, της Μικρής Ανάληψης και της Παναγία Ελεούσας που κάποιοι από εμάς επισκέφτηκαν κάνοντας βαρκάδα στην μεγάλη Πρέσπα.

Νωρίς το βράδυ συναντηθήκαμε στην ταβέρνα για να δοκιμάσουμε την παραδοσιακή φασολάδα Πρεσπών, την τηγανητή πέστροφα, τις πιπεριές Φλωρίνης και τόσα άλλα. Εκεί κανονίστηκε και το ξεκίνημα της κυριακάτικης πορείας μας από το Βατοχώρι προς την κορυφή Τρικλάριο.

Με μικρή καθυστέρηση λόγω της αλλαγής της ώρας και του μεγάλου αριθμού ατόμων ξεκινήσαμε για το Βατοχώρι. Η πορεία μας άρχισε με πολύ ήπια κλίση που μας έδωσε το περιθώριο της συνεχούς ανάβασης για τα ψηλότερα σημεία. Η πλαγιά γέμισε από ανθρώπους που είχαν έναν σκοπό: την ψηλή κορυφή. Βαδίζαμε την νότια πλευρά αυτού του βουνού όπου δεν υπήρχε χιόνι, σε αντίθεση με την βορεινή πλευρά του Μάλε Μάδι. Από αυτό μας χωρίζει μια στενή κοιλάδα και ο ασφάλτινος φιδίσιος δρόμος που καταλήγει σε 3-4 χλμ στην Κρυσταλλοπηγή και από εκεί στην Κορυτσά.

Στην κορυφή βρεθήκαμε πιο νωρίς από ότι υπολογίζαμε και αυτό μας έκανε να περπατήσουμε και να περιπλανηθούμε στα ορύγματα, στα αμπριά και τα ερειπωμένα κτίσματα μιας άλλης, δύσκολης εποχής. Στη συνέχεια ξεκουραστήκαμε αγναντεύοντας νότια το Μάλε Μάδι, δυτικά την πεδιάδα της Κορυτσάς και κάπου στο βάθος αχνά την αρχή της λίμνης Οχρίδας. Προς το βόρεια η Μικρή και η Μεγάλη Πρέσπα και δίπλα υψώνεται ο Βαρνούντας. Θυμόμαστε πέρυσι τέτοια εποχή που ανηφορίζαμε για την κορυφή του. Ανατολικά διακρίνουμε το Βίτσι πάνω από την Καστοριά. Η όμορφη ακριτική πόλη ήταν και ο τελευταίος σταθμός της επιστροφή μας.

prespa1 prespa12 prespa13 prespa21 prespa31

Have your say