< <

Διήμερο στην Ρούμελη, Βαρδούσια

Τα Βαρδούσια είναι σίγουρα το εντυπωσιακότερο βουνό της Ρούμελης. Έτσι όπως προβάλλει ανάμεσα στην Οίτη και τη Γκιώνα, με πλήθος ψηλών και απόκρημνων κορυφών. Μαζί με τη Γκαμήλα και τον Όλυμπο αποτελούν την αλπική τριάδα της χώρας μας, γι’ αυτό προσελκύουν το ενδιαφέρον του ορειβατικού κόσμου. Αυτός ο τεράστιος ορεινός όγκος χωρίζεται σε τρία ευδιάκριτα μέρη:
Στο βόρειο που είναι σχετικά ομαλό με την ψηλότερη κορφή του στα 2.293 μέτρα
Στο νότιο, μια εντυπωσιακή κορυφογραμμή μήκους 17 χιλιομέτρων με ψηλότερη κορφή τον Κόρακα (2.495 μέτρα). Η προσπέλαση σ’ αυτό γίνεται από τη Μουσουνίτσα (Αθανάσιος Διάκος)
Στο δυτικό που είναι και το πιο επιβλητικό, με τις χαρακτηριστικές ορθοπλαγιές της Πυραμίδας και τις απροσπέλαστες Σούβλες, το σήμα κατατεθέν του βουνού. Σ’ αυτό ανεβαίνουμε από την Αρτοτίνα, που χτισμένη στα 1200 μέτρα είναι το μπαλκόνι των Βαρδουσίων. Από εδώ ένας χωματόδρομος μας οδηγεί μέχρι τα 1800 μέτρα, κάτω από τη μεσαία Σούβλα στη θέση «Σκασμένη Στρούγκα», εξυπηρετώντας τις ανάγκες της κτηνοτροφίας που αποτελεί παράδοση για την ευρύτερη περιοχή (διάσημη για τα κρέατα και τα γαλακτοκομικά της).
Στη διάρκεια της διήμερης παραμονής μας και με έδρα το όμορφο χωριό της Γραμμένης Οξυάς επιχειρήσαμε δυο αναβάσεις. Μια στα Βαρδούσια και μια στη Γραμμένη Οξυά.
Πρώτος στόχος μας το βουνό της Κωστάριτσας, το δυτικότερο των Βαρδουσίων, με υψόμετρο 2.215 μέτρα. Από την Αρτοτίνα και ακολουθώντας το χωματόδρομο για Βαρδούσια, αφήνοντας πίσω στάνες και δευτερεύουσες διακλαδώσεις σταματήσαμε στο υψόμετρο των 1500 μέτρων. Από εδώ, χωρίς μονοπάτι ανεβήκαμε από το βορειοδυτικό μέρος του βουνού. Μια δύσκολη πορεία ανάμεσα σε σάρες και θάμνους με ιδιαίτερα μεγάλη κλίση, που τερματίζει σε πέτρινο τείχος με κατεύθυνση Β-Ν. Στη συνέχεια κινηθήκαμε νότια σε υψόμετρο 2000 μέτρων μέχρι να συναντήσουμε τα αλπικά λιβάδια της Κωστάριτσας. Μπροστά μας ένα εκπληκτικό πανόραμα των Δυτικών Βαρδουσίων: Το Πάνω Ψηλό, η Πυραμίδα, η Αλογόραχη, οι Σούβλες σχηματίζουν ένα πέταλο μεγαλειώδες. Εικόνες αλπικές πολύ ψηλότερων βουνών του εξωτερικού. Βλέποντας πλέον την κορφή του βουνού δεν χρειάστηκε παρά ένα τέταρτο εύκολης πορείας για να φτάσουμε στο τριγωνομετρικό της. Απέναντί μας υψώνεται κάθετα η Δυτική Σούβλα, ένα αναρριχητικό πεδίο για λίγους.
Επιστρέψαμε κατηφορίζοντας στο διάσελο ανάμεσα στις δυο κορυφές. Είναι πιο εύκολη και σύντομη διαδρομή που ακολουθεί την κοίτη ενός ρέματος με συνεχή θέα προς το πέταλο των κορυφών. Μετά από συνολική πορεία τεσσάρων περίπου ωρών βρεθήκαμε στο σημείο της εκκίνησης.
Το απόγευμα της ίδιας μέρας ανεβήκαμε στη Γραμμένη Οξυά, ένα ομαλό βουνό που παρεμβάλλεται ανάμεσα στο Βελούχι και τα Βαρδούσια. Ο ήλιος χρωμάτιζε όμορφα το πυκνό δάσος της οξυάς που εδώ φτάνει στο νοτιότερο σημείο εξάπλωσής του.
Αντί για τη βόρεια κορφή της Σαράνταινας όπου ανεβήκαμε αρκετές φορές παλιότερα, προτιμήσαμε τις λιγότερο γνωστές Πορτοκάλι και Ταμπούρια Σιαφάκα. Ομαλές κορφές σκεπασμένες με παχύ χορτάρι, διαμετρικά αντίθετες από το γειτονικό Βαρδούσι. Εδώ το τοπίο σε ηρεμεί και σε προδιαθέτει να καθίσεις ώρες ολόκληρες. Μέχρι η δύση του ήλιου να βάψει κόκκινα τα Βαρδούσια και να πυκνώσει τις σκιές στο δάσος. Τότε ήταν ώρα να επιστρέψουμε κι εμείς.

Have your say